رمان شینیگامی پارت بیست و سوم

_پس اونا از کجا درباره من می دونستن؟ خارجیایی مثل اونا که به تازگی اومدن ژاپن قاعدتاً نباید اونقدر اطلاعات داشته باشن.»
_سوال منم همینه.شاید دوباره کار آنگو باشه.شاید کسی اونا آورده اینجا و همون شخص هم درباره تو بهشون گفته باشه.»
_اون بخش دولت که مسئول توانایی های ویژه است نمی تونه کاری کنه؟»
_بعید می دونم.راستش اگر به انبار مافیا حمله نکرده بودن من حتما فکر می کردم اونا فقط یه مشت اراذل و اوباشن. دولت معمولا به اینجور آدما خیلی توجهی نمی کنه.»
_پس شاید این ماجرا حتی بیشتر از یه درگیری ساده بین دوتا سازمان خلافکار باشه. شاید خیلی بیشتر از چیزی که ما انتظار داریم دردسرساز بشه.» چند ثانیه را در سکوتی متشنج گذارندند.از برخورد و واکنش های دازای مشخص بود توی چنین کارهایی(افشای خیانت ها ، گشتن دنبال مقر دشمن ، جمع آوری اطلاعات و...) مهارت و تجربه دارد. ولی کلاریس که هرگز در زندگی اش از این کارها نکرده بود ، به طرز آزاردهنده ای احساس بی مصرفی و بی دست و پایی می کرد. شش سال آزگار ، تنها کاری که کرده بود این بود که عکس ها و مشخصات کسی را حفظ کند و سپس روحش را از بدنش به بیرون هدایت کند.
دازای بی مقدمه گفت:«خب ، کلی چان.تو گفتی از کره اومدی ولی نگفتی چرا.»
_یادم نمیاد بهت گفته باشم از کجا اومدم.»
_اه ، بیخیال. مجبور نیستی انقد به جزییات گیر بدی. باشه ، خودم فهمیدم. راضی شدی؟»
کلاریس شانه بالا انداخت.
_بگو دیگه.مطمئنم هیچ بچه ای یهویی و بدون برنامه ریزی نمیره به یه کشور غریب که حتی زبونشون رو هم به زور بلده.» کلاریس سعی کرد به چشمان دازای نگاه نکند.البته که ناگهانی و بدون برنامه ریزی چنین کار وحشتناکی انجام نداده بود. تا امروز برای هیچکس تعریف نکرده بود. حتی به اوداساکو هم فقط یک مقدار اطلاعات کلی و مختصر داده بود که اعتمادش را جلب کند.مطمئنا حتی نصف اعتمادی را هم که به اوداساکو داشت ، به دازای نداشت.ولی انگار میلی عجیب از درونش داشت رشد می کرد و او را وادار می کرد که همه چیز را بگوید.شاید به دلیل خستگی و اضطراب های ناشی از یک روز سخت بود یا اینکه فکر می کرد دازای می تواند از میان داستانش ، نکته ای بیابد که به حل مشکلشان با میمیک کمک کند.
به هر حال هر چیزی که بود ، کلاریس لیسپکتور خاطره سرنوشت ساز ترین روزهای زندگی اش را ، از زمانی که فکر می کرد مهم باشد ، برای دازای تعریف کرد.