چند پارتی جونگ کوک

***

صدای برخورد گلدان سرامیکی با کف اتاق، مثل شلیک گلوله در سکوت سنگین سالن پیچید. تکه‌های سفید و زیبای گلدان محبوب جیو، حالا مثل خرده‌ریزهای الماس در تمام سطح زمین پخش شده بودند.

جونگ‌کوک، با نفس‌هایی که از شدت عصبانیت به شماره افتاده بود، به دیوار تکیه داد. چشم‌هایش از خشم می‌درخشید و سینه‌اش با شدت بالا و پایین می‌رفت. او حتی به تکه‌های شکسته و صدای جیغِ کوتاهی که از گلوی ا.ت خارج شده بود، توجه نکرد. انگار در آن لحظه، تمام دنیای او در حصار همان خشم سیاه محبوس شده بود و هیچ‌چیز دیگری وجود نداشت.

ا.ت، در حالی که لرزش خفیفی در دستانش داشت، به آرامی به سمت تکه‌ها رفت. او می‌دانست اگر الان چیزی بگوید، آتشِ خشم جونگ‌کوک شعله‌ورتر می‌شود. سکوت کرد. با احتیاط خم شد و شروع کرد به جمع کردن تکه‌های بزرگ گلدان.

«باید جمعشون کنم... قبل از اینکه کسی پاش بشه...» این تنها فکری بود که در سرش می‌چرخید.

او با انگشتان لرزان، یکی از تکه‌های تیز و شکسته را برداشت. اما در لحظه‌ای که می‌خواست آن را در دست دیگرش بگذارد، لبه‌ی تیز سرامیک، پوست حساس انگشتش را شکافت. یک خراش عمیق و سریع.

در عرض چند ثانیه، خون قرمز و گرم از میان انگشتان ا.ت جاری شد و روی تکه‌های سفید گلدان چکه کرد. ا.ت درد را حس کرد، اما بیشتر از درد، از آن حس سنگینیِ میان خود و جونگ‌کوک می‌ترسید. او حتی سعی نکرد زخم را پنهان کند؛ فقط با چشم‌هایی که از اشک و درد نمناک شده بود، به پشت سرش خیره شد؛ به مردی که تنها چند قدم آن‌طرف‌تر ایستاده بود.

او منتظر بود. منتظر اینکه جونگ‌کوک آن حالتِ سرد و بی‌تفاوت را بشکند. منتظر بود که با دیدن خون، دوباره آن «جونگ‌کوکِ مهربان» برگردد؛ کسی که همیشه وقتی ا.T آسیب می‌دید، تمام دنیا را به پا می‌کرد.

اما جونگ‌کوک حتی سرش را هم بلند نکرد. او همچنان به نقطه‌ای نامعلوم در فضای مقابل خیره شده بود، انگار که اصلاً حضور ا.ت یا آن خونِ درخشان روی دست‌های او، بخشی از واقعیت نیست. سردیِ نگاهش از سرمای خون روی زمین هم گزنده‌تر بود.

ا. ت با لرزش دست، تکه‌ی خون‌آلود را رها کرد. صدای برخورد دوباره‌ی سرامیک با زمین، این بار با صدای چکیدن خون همراه بود. او زیر لب زمزمه کرد: «حتی نگاهت هم نمی‌کنی؟»

اما پاسخ، فقط سکوتِ آزاردهنده و صدای تندِ نفس‌هایِ خشمگینِ مردی بود که انگار، در آن لحظه، قلبش را هم همراه با آن گلدان، شکسته و دور انداخته بود.

***ا.ت دیگر نتوانست تعادلش را حفظ کند. زانوهایش روی زمین افتادند و صدای برخوردشان با کف سرد سالن در سکوت پیچید. خرده‌های ریز سرامیک زیر پاهایش و کنار زانوهایش پخش شده بودند و چند لحظه بعد، لکه‌های خون روی لباسش نمایان شدند.

دست‌هایش را جلو برد تا تکه‌های باقی‌مانده را جمع کند، اما انگشت‌های زخمی‌اش می‌لرزیدند. هر بار که سرامیکی را لمس می‌کرد، درد تیزی از نوک انگشتانش تا مچ دستش می‌دوید. با این حال، جونگ‌کوک هنوز همان‌جا ایستاده بود؛ بی‌حرکت، با صورتی سرد و نگاهی که حتی یک‌بار هم سمت او برنگشت.

ا.ت لب‌هایش را به هم فشرد تا صدای گریه‌اش بیرون نیاید. خون از زانوهایش پایین می‌آمد و روی کف سفید پخش می‌شد.

«جونگ‌کوک...» صدایش آن‌قدر آرام بود که بیشتر شبیه نفس کشیدن شنیده شد. «زانو‌هام...»

هیچ جوابی نیامد.

ا.ت سرش را پایین انداخت. چند قطره اشک روی دست‌های خون‌آلودش افتاد و با رنگ قرمز قاطی شد. دیگر نمی‌دانست کدام درد بیشتر است؛ بریدگی‌های دست و زانوهایش، یا بی‌تفاوتی مردی که زمانی با کوچک‌ترین خراش روی پوست او، دستپاچه می‌شد.

با زحمت تکه‌ی بزرگی از گلدان را برداشت، اما دستش از شدت لرزش رها شد. تکه‌ی سرامیک روی زمین افتاد و ا.ت هم همان‌جا، کنار خرده‌ها، نشست. زانوهایش پر از خون بود و نفس‌هایش بریده‌بریده بالا می‌آمد.

این بار با صدایی شکسته گفت: «من فقط می‌خواستم جمعشون کنم... نمی‌خواستم کسی آسیب ببینه.»

جونگ‌کوک پلک زد، اما باز هم نگاهش نکرد. سکوت او برای ا.ت از هر فریادی سنگین‌تر بود.

ا.ت لبخند تلخی زد؛ لبخندی که بیشتر از گریه درد داشت. بعد دست زخمی‌اش را آرام روی زانوی خون‌آلودش گذاشت و زمزمه کرد:

«فکر کنم فقط گلدون نبود که شکست...»

جونگ‌کوک برای اولین‌بار کمی سرش را چرخاند، اما آن‌قدر دیر بود که ا.ت دیگر توان دیدن نگاهش را نداشت.
او خودش را جمع کرد، از میان خرده‌ها فاصله گرفت و با زانوهایی لرزان به سمت در رفت؛ در حالی که رد باریکی از خون پشت سرش روی کف سالن باقی می‌ماند.
ادامه دارد