سناریو جونگکوک
شب بارونی،تموم شدن یک زندگی
--------------------------------------------------
ات چند قدم عقب رفت. بارون
موهاشو خیس کرده بود و قطرههای آب از مژههاش میچکید، ولی اشکش با بارون قاطی شده بود.
— یعنی چی «چارهای نداری»؟ جونگکوک، مگه تو نگفتی عاشقمی؟ مگه نگفتی هر چی پیش بیاد، با هم میمونیم؟ اون شب که تو بام هتل نشسته بودیم و گفتی «ات تو تنها کسی هستی که برام واقعیه»… اون حرفا دروغ بود؟ نه.ن تو تو اون جونگکوکی نیستی که من میشناختم
— دروغ نبود! هنوزم دوستت دارم، ولی…
— ولی چی؟ ولی کمپانی مهمتره؟ ولی اونایی که هیچوقت برات گریه نکردن مهمتر از منن؟ جونگکوک، من همهچیمو گذاشتم واسه تو! خانوادهم، کشورم، دانشگاهم… همه رو ول کردم که کنار تو باشم!
— میدونم! باور کن میدونم! ولی تو نمیفهمی… اگه این رابطه لو بره، من تمومم. فقط من نیستم، همهی اعضای گروه…
— تو رو خدا جونگکوک… تو رو خدا به چشمام نگاه کن. ببین دارم چی میگم.
آت ذستش رو گذاشت روی شکمش. لباش باز شد که چیزی بگه. میخواست بگه: «جونگکوک، من باردارم. دو ماهه. بچهی تو رو دارم.» ولی جونگکوک اجازه نداد. حرفشو برید:
— لطفاً… نکن این کارو رو سختتر. من باید برم. پرواز دارم فردا صبح.
— جونگکوک… یه دقیقه وایستا، باید یه چیزی بهت بگم…
— ات، تمومه. بذار تموم شه. همین بهتره.
و برگشت. برگشت و رفت. ات تو بارون موند و فریاد زد:
— جونگکوک! جونگکوک، وایسا! اگه بدونی… اگه بدونی چی دارم بهت میگم…
ولی جونگکوک نشنید. یا شاید نخواست بشنوه. ماشین سیاه کمپانی روش شد و رفت. ات وسط خیابون خیس، تنها، موند.
آت با تاکسی برگشت خونه. راننده چند بار پرسید «خانم، حالتون خوبه؟» ولی جوابی نشنید. در آپارتمان کوچیکشونو باز کرد؛ همون خونهای که یه ماه پیش جونگکوک اومده بود و گفته بود «این خونه بوی خونهی ما رو میده».
لباسای خیسشو درآورد. موهاشو خشک نکرد. نشست روی مبل، زل زد به سقف. گوشی رو باز کرد؛ پیامای جونگکوک از دو ماه پیش… «دلم برات تنگ شده»، «فردا میبینمت»، «تو بهترین اتفاق زندگی منی».
خندید. تلخ. خندهای که تهش گریه بود.
.
.
.
.
.
--------------------------------------------------
ات چند قدم عقب رفت. بارون
موهاشو خیس کرده بود و قطرههای آب از مژههاش میچکید، ولی اشکش با بارون قاطی شده بود.
— یعنی چی «چارهای نداری»؟ جونگکوک، مگه تو نگفتی عاشقمی؟ مگه نگفتی هر چی پیش بیاد، با هم میمونیم؟ اون شب که تو بام هتل نشسته بودیم و گفتی «ات تو تنها کسی هستی که برام واقعیه»… اون حرفا دروغ بود؟ نه.ن تو تو اون جونگکوکی نیستی که من میشناختم
— دروغ نبود! هنوزم دوستت دارم، ولی…
— ولی چی؟ ولی کمپانی مهمتره؟ ولی اونایی که هیچوقت برات گریه نکردن مهمتر از منن؟ جونگکوک، من همهچیمو گذاشتم واسه تو! خانوادهم، کشورم، دانشگاهم… همه رو ول کردم که کنار تو باشم!
— میدونم! باور کن میدونم! ولی تو نمیفهمی… اگه این رابطه لو بره، من تمومم. فقط من نیستم، همهی اعضای گروه…
— تو رو خدا جونگکوک… تو رو خدا به چشمام نگاه کن. ببین دارم چی میگم.
آت ذستش رو گذاشت روی شکمش. لباش باز شد که چیزی بگه. میخواست بگه: «جونگکوک، من باردارم. دو ماهه. بچهی تو رو دارم.» ولی جونگکوک اجازه نداد. حرفشو برید:
— لطفاً… نکن این کارو رو سختتر. من باید برم. پرواز دارم فردا صبح.
— جونگکوک… یه دقیقه وایستا، باید یه چیزی بهت بگم…
— ات، تمومه. بذار تموم شه. همین بهتره.
و برگشت. برگشت و رفت. ات تو بارون موند و فریاد زد:
— جونگکوک! جونگکوک، وایسا! اگه بدونی… اگه بدونی چی دارم بهت میگم…
ولی جونگکوک نشنید. یا شاید نخواست بشنوه. ماشین سیاه کمپانی روش شد و رفت. ات وسط خیابون خیس، تنها، موند.
آت با تاکسی برگشت خونه. راننده چند بار پرسید «خانم، حالتون خوبه؟» ولی جوابی نشنید. در آپارتمان کوچیکشونو باز کرد؛ همون خونهای که یه ماه پیش جونگکوک اومده بود و گفته بود «این خونه بوی خونهی ما رو میده».
لباسای خیسشو درآورد. موهاشو خشک نکرد. نشست روی مبل، زل زد به سقف. گوشی رو باز کرد؛ پیامای جونگکوک از دو ماه پیش… «دلم برات تنگ شده»، «فردا میبینمت»، «تو بهترین اتفاق زندگی منی».
خندید. تلخ. خندهای که تهش گریه بود.
.
.
.
.
.
- ۳۷.۷k
- ۲۲ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط