اپیزود ششم : در اتاقی بی پنجره
توی چشمهای نسرین یه چیزی بود که نمیفهمیدم.
یه حس تسلط. یه آرامش خنک.
اون ما رو میشناخت، حتی بهتر از خودمون.
و حالا… داشت صبر میکرد.
اون شب، همهچیز از یه تماس شروع شد.
نسرین زنگ زد. با صدایی نرم گفت:
– «احسان خونهی منه.
مست نیست، ولی خطرناک شده.
بیا دنبالش… اگه هنوز میخوایش.»
وقتی رسیدم، خونه تاریک بود. بوی الکل، سیگار و عطر زنونه تو فضا چرخ میخورد.
احسان روی مبل بود. پیراهنش باز، نگاهش سنگین.
نسرین کنار شومینه ایستاده بود. رد نازکی از خون روی مچ دستش بود.
– «خودش خواست. گفت فقط وقتی درد بکشه، واقعیه.
شاید تو هم اینو بفهمی، امید.»
🕯️ نسرین یه بازی پیشنهاد کرد.
یه بازی روانی.
سهنفره. با نور کم. با قاعدههایی که فقط خودش بلد بود.
– «تو انتخاب میکنی، امید.
میخوای شاهد باشی؟
یا مالکش بشی؟»
من سکوت کردم.
و این یعنی بله.
«آزمون»
احسان رو به دیوار ایستاده بود. نسرین چشمهاش رو بسته بود.
من رفتم پشتش. لمسش کردم. بدنش سفت بود. تنفسش تند.
لبم رو گذاشتم روی شونهاش. پاهامو فشار دادم به پشت رانهاش.
زمزمه کردم: «تو مال منی.
و اگه لازم باشه جلوی چشم همه، اینو ثابت میکنم.»
با دست، به آرومی واردش شدم. آهسته، بدون عجله، اما با فشار.
لبهام روی گوشش بودن. صدای نالهش توی گلوم پیچید.
نسرین نزدیکتر شد. شروع کرد به لمس کردن گردن من.
آروم، بیاجازه، بیدلیل. گفت:
– «عجیبه... شما دو نفر هزار بار تو زمان عاشق هم شدین،
اما هیچوقت مالک هم نبودین.
امشب... اینو عوض میکنم.»
اون دستهای ظریفش، حالا داشتن بدن ما رو کنترل میکردن.
احسان نفسبریده بود. من در حال سقوط بودم.
و اون... نسرین...
خدای صحنه شده بود.
وقتی تموم شد، احسان افتاد روی زمین. هنوز نفسنفس میزد.
لباسهام پاره بودن. پشتم خیس از عرق.
نسرین خم شد، لبش رو گذاشت روی پیشونیم.
و زمزمه کرد:
– «آمادهای؟
چون فاز بعدی بازی...
دیگه تو تخت اتفاق نمیافته.
بلکه تو گذشتهتون برمیگرده... جایی که یکیتون قاتله.»
🔮 اپیزود هفتم چه خواهد شد؟
در قسمت بعد:
نسرین اعتراف میکنه در یک زندگی قبلی، امید کسی رو کشته — شاید حتی خود احسان رو
خوابها و فلشبکها شدیدتر میشن: امید واقعاً شروع میکنه به شک کردن به گذشتهش
رابطهی احسان و امید وارد مرحلهی کاملاً وابسته-مخرب میشه: عشق، نفرت، شکنجه، لذت، خیانت
و یک صحنهی جنسی در تاریکی، در مکانی مثل کلیسای متروکه، با المانهای بازی ذهنی و تسلط کامل...
ادامه دارد...
#رمان
#عاشقانه
#بی_ال
#ایرانی
یه حس تسلط. یه آرامش خنک.
اون ما رو میشناخت، حتی بهتر از خودمون.
و حالا… داشت صبر میکرد.
اون شب، همهچیز از یه تماس شروع شد.
نسرین زنگ زد. با صدایی نرم گفت:
– «احسان خونهی منه.
مست نیست، ولی خطرناک شده.
بیا دنبالش… اگه هنوز میخوایش.»
وقتی رسیدم، خونه تاریک بود. بوی الکل، سیگار و عطر زنونه تو فضا چرخ میخورد.
احسان روی مبل بود. پیراهنش باز، نگاهش سنگین.
نسرین کنار شومینه ایستاده بود. رد نازکی از خون روی مچ دستش بود.
– «خودش خواست. گفت فقط وقتی درد بکشه، واقعیه.
شاید تو هم اینو بفهمی، امید.»
🕯️ نسرین یه بازی پیشنهاد کرد.
یه بازی روانی.
سهنفره. با نور کم. با قاعدههایی که فقط خودش بلد بود.
– «تو انتخاب میکنی، امید.
میخوای شاهد باشی؟
یا مالکش بشی؟»
من سکوت کردم.
و این یعنی بله.
«آزمون»
احسان رو به دیوار ایستاده بود. نسرین چشمهاش رو بسته بود.
من رفتم پشتش. لمسش کردم. بدنش سفت بود. تنفسش تند.
لبم رو گذاشتم روی شونهاش. پاهامو فشار دادم به پشت رانهاش.
زمزمه کردم: «تو مال منی.
و اگه لازم باشه جلوی چشم همه، اینو ثابت میکنم.»
با دست، به آرومی واردش شدم. آهسته، بدون عجله، اما با فشار.
لبهام روی گوشش بودن. صدای نالهش توی گلوم پیچید.
نسرین نزدیکتر شد. شروع کرد به لمس کردن گردن من.
آروم، بیاجازه، بیدلیل. گفت:
– «عجیبه... شما دو نفر هزار بار تو زمان عاشق هم شدین،
اما هیچوقت مالک هم نبودین.
امشب... اینو عوض میکنم.»
اون دستهای ظریفش، حالا داشتن بدن ما رو کنترل میکردن.
احسان نفسبریده بود. من در حال سقوط بودم.
و اون... نسرین...
خدای صحنه شده بود.
وقتی تموم شد، احسان افتاد روی زمین. هنوز نفسنفس میزد.
لباسهام پاره بودن. پشتم خیس از عرق.
نسرین خم شد، لبش رو گذاشت روی پیشونیم.
و زمزمه کرد:
– «آمادهای؟
چون فاز بعدی بازی...
دیگه تو تخت اتفاق نمیافته.
بلکه تو گذشتهتون برمیگرده... جایی که یکیتون قاتله.»
🔮 اپیزود هفتم چه خواهد شد؟
در قسمت بعد:
نسرین اعتراف میکنه در یک زندگی قبلی، امید کسی رو کشته — شاید حتی خود احسان رو
خوابها و فلشبکها شدیدتر میشن: امید واقعاً شروع میکنه به شک کردن به گذشتهش
رابطهی احسان و امید وارد مرحلهی کاملاً وابسته-مخرب میشه: عشق، نفرت، شکنجه، لذت، خیانت
و یک صحنهی جنسی در تاریکی، در مکانی مثل کلیسای متروکه، با المانهای بازی ذهنی و تسلط کامل...
ادامه دارد...
#رمان
#عاشقانه
#بی_ال
#ایرانی
- ۳.۳k
- ۲۶ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط