قلب یخی

# پارت یازدهم: پایانِ یک رویا

عملیات با دقتِ تمام انجام شد. نقشه، درست همان‌جایی بود که لیها حدس زده بود؛ یک انبار قدیمی در حاشیه شهر که بویِ کهنگی و اسنادِ سوخته می‌داد. جونگ‌کوک، با همان تسلط همیشگی‌اش، کار را تمام کرد. اما انگار موفقیت، به جای شادی، میانِ آن‌ها دیواری از غرور کشیده بود.

هنوز از محوطه خارج نشده بودند که جرقه یک بحثِ کهنه، شعله‌ور شد. جونگ‌کوک با لحنی سرد و دستوری، درباره‌ی «امنیتِ بیش از حد» حرف می‌زد و لیها که دیگر نمی‌خواست زیر سایه‌ی دستورات او باشد، با لجاجت پاسخ داد. بحث چنان بالا گرفت که هر دو ترجیح دادند لحظاتی از هم فاصله بگیرند.

لیها با خشم به سمت ماشینِ شخصی‌اش رفت. در را به هم کوبید و سوار شد. هنوز موتور را روشن نکرده بود که صدای کشیده شدن درِ سمتِ شاگرد، او را نیم‌خیز کرد. زنی با نقابِ سیاه و پوششی غریبه، با سرعتی باورنکردنی وارد ماشین شد. قبل از اینکه لیها فرصتِ فریاد زدن داشته باشد، پارچه‌ای با بویی تند و شیمیایی جلوی صورتش قرار گرفت. تاریکی، سریع‌تر از ترس، به سراغش آمد.

صدایِ برخوردِ ضربه‌ای به ماشین، جونگ‌کوک را متوجه کرد. او با دیدنِ صحنه، خون در رگ‌هایش منجمد شد. با فریادی از خشم، آدم‌های دورتادورِ ماشین را با ضرباتِ پی‌درپی و بی‌رحمانه از سر راه برداشت. اما ماشینِ لیها در حال حرکت بود. او با سرعتی جنون‌آمیز به سمتِ مقصدِ نامعلومی می‌رفت. جونگ‌کوک سوار ماشین خودش شد؛ گاز داد و جاده را به آتش کشید، در حالی که در هر پیچ، با مردانی که سدِ راهش می‌شدند، دست‌به‌گریبان بود.

***

ساعت‌ها بعد، لیها با سنگینیِ عجیبی در سرش بیدار شد. نورِ ملایمی که از لای پرده‌ها می‌تابید، همان نوری بود که صبحِ آن روز دیده بود. به اطراف نگاه کرد؛ اتاق... اتاقِ همان عمارت بود. همان جایی که جونگ‌کوک در کنارش خوابیده بود.

لیها با خستگیِ مفرط روی تخت نشست و لبخندی از سرِ آسودگی زد. نفسی عمیق کشید و با خودش گفت:
«خدای من... فکر کردم دزدیدنم. تمامش... فقط یه کابوسِ مسخره بود.»

خنده‌ی ریزی زد؛ خنده‌ای که از تهِ دل نبود، فقط تلاشی بود برای پاک کردنِ وحشتِ دقایقِ قبل. او که هنوز گیج بود، از تخت پایین آمد و با پای برهنه به سمت در رفت.

«جونگ‌کوک؟» صدایش در راهرو پیچید.

دستش را روی دستگیره‌ی درِ اتاق گذاشت و با اطمینان، در را باز کرد. اما به محض اینکه در کامل باز شد، لبخند روی لبانش خشکید و تمامِ دنیایی که فکر می‌کرد به آن برگشته، در مقابلِ چشمانش فرو ریخت.

چیزی که پشتِ در بود، نه عمارت بود، نه امنیت، و نه جونگ‌کوک.