پارت ۱۷۱

ات خیلی آهسته گفت:
– «بیا بریم پایین.»

جونگ‌کوک فقط سر تکون داد.
چراغ اتاق رو خاموش کرد
و هر دو بی‌صدا از پله‌ها پایین رفتن.

پایین،
جونگ‌کوک تلویزیون رو روشن کرد؛
صداش کم،
فقط در حد یه پس‌زمینه‌ی آروم.

ات نشست پشت میز،
لپ‌تاپشو باز کرد
و مشغول کارهاش شد.

زمان بی‌سروصدا گذشت.
حدود چهل‌وپنج دقیقه.

بعد،
یه صدای نازک
ولی واضح از بالا اومد.
ات حتی فکر نکرد.
سریع بلند شد
و تقریباً دوید سمت پله‌ها.
نینی رو بغل گرفت.
صورتش گرم بود،
چشم‌ها نیمه‌باز.

چند ثانیه طول نکشید که دوباره خوابید،
ولی از اون خواب‌های سبک؛
معلوم بود دیگه نمی‌خواد جدا بخوابه.
ات با همون حالت،
نینی رو بغل کرده آورد پایین.
جونگ‌کوک نگاهش که افتاد بهشون،
بلند شد.

– «بده من.»

نینی رو گرفت
و نشوندش کنار خودش روی مبل.
نینی فوراً شروع کرد به کشیدن صورت جونگ‌کوک،
با انگشت‌های کوچولو،
بی‌رحمانه ولی بامزه.

جونگ‌کوک خندید.
– «اِی… این دماغه منه.»

نینی جوابشو با خنده‌ی ریز داد
و دوباره لپش رو کشید.
جونگ‌کوک قربون‌صدقه‌ش رفت.
– «قربونت برم… آروم‌تر، خب؟»

ات رفت سمت آشپزخونه.
چند تا میوه پوست کند،
توی ظرف گذاشت
و آورد گذاشت جلوی مبل.
برای نینی،
یه کم موز له کرد
تا بتونه بخوره.
ات نشست کنار اون دوتا.

چند ثانیه نگاهشون کرد،
بعد گفت:
– «چقدر شبیه توعه.»

جونگ‌کوک برگشت نگاهش کرد.
– «جدی؟»

– «آره. خیلی.»

جونگ‌کوک خندید.
خم شد
سرشو برد توی گردن نینی
و چند تا ماچ پشت سر هم کاشت.

– «تو شبیه منی بچههه.»

نینی از خنده منفجر شد.
پاهاش رو تکون داد
و صدای خنده‌ش توی خونه پیچید.
ات دستشو کشید توی موهای نینی،
آروم درستشون کرد.
بعد،
بی‌اینکه مکث کنه،
دستشو گذاشت روی سر جونگ‌کوک
و موهای اون رو هم مرتب کرد.

جونگ‌کوک همون‌جا موند.
نگاهش کوتاه اومد بالا،
به ات.
چیزی نگفت.
ولی لبخندش،
برای اولین بار اون شب،
واقعاً راحت بود.