^ do you remember me? ^

و من…
یه قدم عقب رفتم.

این بار نه از ترس.
از انزجار.
هه‌سو:
«من برای کار اینجام.»
لبخند نیمه‌کجش عمیق‌تر شد.
رئیس:
«دقیقاً. و من دارم درباره آینده کارت حرف می‌زنم.»
دستش آروم روی لبه میز نشست.
نگاهش پایین و بالا رفت… طوری که حالمو به‌هم زد.
رئیس:
«تو باهوشی. می‌دونی بدون حمایت… این‌جا پیشرفتی نداری.»
هه‌سو:
«پس پیشرفت نمی‌کنم.»
چند ثانیه سکوت سنگین بینمون نشست.
بعد لحنش عوض شد. سرد. رسمی. بی‌احساس.
رئیس:
«باشه. از فردا دیگه لازم نیست بیای.»
قلبم یه لحظه ایستاد.
هه‌سو:
«چی؟»
رئیس بدون اینکه نگام کنه، برگه‌ای رو از روی میز برداشت.
رئیس:
«تعدیل نیرو. به‌خاطر کاهش هزینه‌ها.»
یه لبخند خیلی کوتاه گوشه لبش نشست.
همه‌چی از قبل آماده بود.
یعنی از قبل تصمیم گرفته بود.
یعنی این فقط یه پیشنهاد نبود… یه امتحان بود.
و من رد شده بودم.
گلوی خشکم رو قورت دادم.
هه‌سو:
«باشه.»
همین یه کلمه رو گفتم.
نه التماس.
نه خواهش.
نه بحث.
چشم‌هاش برای اولین بار کمی تغییر کرد.
انگار انتظار نداشت این‌قدر راحت قبول کنم.
وقتی به سمت در رفتم، صداش پشت سرم اومد.
رئیس:
«هه‌سو.»
برنگشتم.
رئیس آروم گفت:
«فکر نکن بیرون از این‌جا اوضاع برات آسون‌تره.»
دستم روی دستگیره سفت شد.
اما این بار نلرزید.
از اتاق بیرون رفتم.
وقتی از اتاقش بیرون اومدم، راهروی شرکت برام غریبه‌تر از همیشه بود.
هر قدمی که برمی‌داشتم، صدای ضربان قلبم تو گوشم می‌پیچید.
اخراج شده بودم.
ولی گریه نکردم.
وسایلم زیاد نبود. چند تا براش، کیف لوازم آرایش، دفتر کوچیکم.
همه رو جمع کردم و بدون اینکه به کسی نگاه کنم، از شرکت زدم بیرون
#بی_تی_اس #ارمی #اتحاد_ارمی #فیک #ویسگون