پارت هشتم
"زنجیر سرخ و نقره ای"
سوکوکو
Part: 8.
اوسامو لبخندی بر روی شیطنت و بازیگوشی زد. سرگرمی در چشمانش موج میزد. با همان نیشخند همیشگی اش جلو آمد. "خب سگِ کوچولو..."
کمی مکث کرد. سپس مثل یک شکارچی دور ناکاهارا چرخید. رفتارش طوری بود که انگار دوست صمیمی اش محسوب میشود. حرکاتش قابل خواندن نبود و چشمان تیره اش میدرخشید.
خون ناکاهارا با لقبی که اوسامو بر زبان آورد به جوش آمد. "خفه شو احمق..."
لبخند اوسامو پهن تر شد. "تو خیلی سرگرم کننده ای"
اخم ناکاهارا بیشتر شد. "حرفتو بزن"
اوسامو با ذوق در گوش چویا زمزمه کرد. "پاداش من تو هستی...برده من..."
ناکاهارا کاملا متوقف شد. نیت اوسامو دازای از این کار و حرف چه بود؟ صورتش از عصبانیت قرمز شد. "تو...تو داری چی میگی؟!"
خنده ای آرام از لبان اوسامو خارج شد. دستش چانه ناکاهارا را محکم گرفت تا نگاهش را به او دهد اما خشونت آمیز نبود. انگشتان سفید و نرمش چانه ناکاهارا را نوازش میکرد. "سر و صدا نکن...من خوشم نمیاد حیوون خونگیم پر سر و صدا باشه."
چشمان ناکاهارا با حالتی معذب و پر استرس اما خشن به مرد مو قهوه ای خیره شد. "عوضی...منصفانه نیست..."
-"ولی هست...چون تو هیچ محدودیتی نگذاشتی پس...حالا میگویم که تو متعلق به من هستی...."
ناکاهارا تچی کرد و دست اوسامو را با خشونت کنار زد. دلش نمیخواست اعلام موافقت کند ولی چاره ای نداشت. حق با مرد مو قهوه ای بود. او حواسش به محدودیت نبود پس او میتوانست هرچیزی بخواهد. ولی چرا بردگی؟ میتوانست چیزی مانند خون انسان را درخواست کند. آهی کشید و دست به سینه شد. رویش را برگرداند ودر حالی که غر میزد زمزمه کرد: "هرچی میخوای بگو...تچ...عوضی..."
اوسامو مانند کودکی ذوق زده نگاه کرد. "دیدی؟ تو مخالف نیستی! هاهاها!"
ناکاهارا لگدی به اوسامو زد ولی او با حرکتی روان جاخالی داد.
"عزیزم نیاز نیست وحشی باشی..."
-"تو خیلی حرف میزنی!"
-"نه دروغگو!"
(فلش بک، ساعتی بعد)
شب به آرامی میگذشت. اتاق به شدت ساکت بود و تنها صدای ورق های کاغذ و نفس های آرام دو امپراطور جوان بود که در اتاق شنیده میشد.
چراغ های کم نور روی دیوار تنها نوری بود که وجود داشت. قلم با آرامشی دقیق روی کاغد سفید کشیده میشد. چشمان قهوه ای اوسامو متفکر به نظر میرسید، ناگهان تصمیم گرفت سکوت را بشکند و با تن پایین صحبت کرد: "فراری به طلسم ها مربوطه..."
ناکاهارا که در سکوت به صندلی اش تکیه داده بود و استراحت میکرد سرش را به سمت اوسامو چرخاند. "اینو از کجا میدونی؟"
اوسامو کمی مکث کرد و جواب داد: "شواهد نشون میده...تایم، روش، بوی خون...همینا احتمال زیادیه"
ناکاهارا دستی لای موهایش کشید و چشمانش را بست. عادتی که هر وقت در فکر بود داشت. "خیلی خب...پس...الان میگی که اینا بهم مربوطه...باید دقت میکردم..."
اوسامو: "درسته..."
تنش در اتاق افزایش پیدا کرد. اوسامو ناگهان صحبت کرد: "هی! من گرسنمه!"
ناکاهارا از حرف او جا خورد. چشمانش را چرخاند. "خب من چیکار کنم؟"
اوسامو غر زد. "تو برده منی..."
ناکاهارا عصبی پایش را به زمین کوبید و در را باز کرد. "گستاخ عوضی! یه روزی خفت میکنم..."
اوسامو خندید. "خواهیم دید..."
او آهی از ناامیدی کشید و زمزمه کرد: "روی اون موضوع تمرکز کن تا برگردم..."
سوکوکو
Part: 8.
اوسامو لبخندی بر روی شیطنت و بازیگوشی زد. سرگرمی در چشمانش موج میزد. با همان نیشخند همیشگی اش جلو آمد. "خب سگِ کوچولو..."
کمی مکث کرد. سپس مثل یک شکارچی دور ناکاهارا چرخید. رفتارش طوری بود که انگار دوست صمیمی اش محسوب میشود. حرکاتش قابل خواندن نبود و چشمان تیره اش میدرخشید.
خون ناکاهارا با لقبی که اوسامو بر زبان آورد به جوش آمد. "خفه شو احمق..."
لبخند اوسامو پهن تر شد. "تو خیلی سرگرم کننده ای"
اخم ناکاهارا بیشتر شد. "حرفتو بزن"
اوسامو با ذوق در گوش چویا زمزمه کرد. "پاداش من تو هستی...برده من..."
ناکاهارا کاملا متوقف شد. نیت اوسامو دازای از این کار و حرف چه بود؟ صورتش از عصبانیت قرمز شد. "تو...تو داری چی میگی؟!"
خنده ای آرام از لبان اوسامو خارج شد. دستش چانه ناکاهارا را محکم گرفت تا نگاهش را به او دهد اما خشونت آمیز نبود. انگشتان سفید و نرمش چانه ناکاهارا را نوازش میکرد. "سر و صدا نکن...من خوشم نمیاد حیوون خونگیم پر سر و صدا باشه."
چشمان ناکاهارا با حالتی معذب و پر استرس اما خشن به مرد مو قهوه ای خیره شد. "عوضی...منصفانه نیست..."
-"ولی هست...چون تو هیچ محدودیتی نگذاشتی پس...حالا میگویم که تو متعلق به من هستی...."
ناکاهارا تچی کرد و دست اوسامو را با خشونت کنار زد. دلش نمیخواست اعلام موافقت کند ولی چاره ای نداشت. حق با مرد مو قهوه ای بود. او حواسش به محدودیت نبود پس او میتوانست هرچیزی بخواهد. ولی چرا بردگی؟ میتوانست چیزی مانند خون انسان را درخواست کند. آهی کشید و دست به سینه شد. رویش را برگرداند ودر حالی که غر میزد زمزمه کرد: "هرچی میخوای بگو...تچ...عوضی..."
اوسامو مانند کودکی ذوق زده نگاه کرد. "دیدی؟ تو مخالف نیستی! هاهاها!"
ناکاهارا لگدی به اوسامو زد ولی او با حرکتی روان جاخالی داد.
"عزیزم نیاز نیست وحشی باشی..."
-"تو خیلی حرف میزنی!"
-"نه دروغگو!"
(فلش بک، ساعتی بعد)
شب به آرامی میگذشت. اتاق به شدت ساکت بود و تنها صدای ورق های کاغذ و نفس های آرام دو امپراطور جوان بود که در اتاق شنیده میشد.
چراغ های کم نور روی دیوار تنها نوری بود که وجود داشت. قلم با آرامشی دقیق روی کاغد سفید کشیده میشد. چشمان قهوه ای اوسامو متفکر به نظر میرسید، ناگهان تصمیم گرفت سکوت را بشکند و با تن پایین صحبت کرد: "فراری به طلسم ها مربوطه..."
ناکاهارا که در سکوت به صندلی اش تکیه داده بود و استراحت میکرد سرش را به سمت اوسامو چرخاند. "اینو از کجا میدونی؟"
اوسامو کمی مکث کرد و جواب داد: "شواهد نشون میده...تایم، روش، بوی خون...همینا احتمال زیادیه"
ناکاهارا دستی لای موهایش کشید و چشمانش را بست. عادتی که هر وقت در فکر بود داشت. "خیلی خب...پس...الان میگی که اینا بهم مربوطه...باید دقت میکردم..."
اوسامو: "درسته..."
تنش در اتاق افزایش پیدا کرد. اوسامو ناگهان صحبت کرد: "هی! من گرسنمه!"
ناکاهارا از حرف او جا خورد. چشمانش را چرخاند. "خب من چیکار کنم؟"
اوسامو غر زد. "تو برده منی..."
ناکاهارا عصبی پایش را به زمین کوبید و در را باز کرد. "گستاخ عوضی! یه روزی خفت میکنم..."
اوسامو خندید. "خواهیم دید..."
او آهی از ناامیدی کشید و زمزمه کرد: "روی اون موضوع تمرکز کن تا برگردم..."
- ۵.۹k
- ۰۵ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط