007-آلما ویسکی - پارت ۵۳
...
007-آلما ویسکی - پارت ۵۳
....
او ناگهان مکث کرد انگار که متوجه چیزی شده باشد سپس ادامه داد:« گاهی اوقات زندگی، شبیه به راه رفتن در میانِ مه هستش. تو فقط میتونی قدم برداری و امیدوار باشی که در پایان، چیزی رو پیدا کنی که ارزشِ اون همه مه رو داشته باشه.»
یور در حالی که چای مینوشید، چشمانش را به چشمان آنیا دوخته بود؛ انگار در میانِ نگاهِ بیگناه و در عین حال عمیقِ این دختر، به دنبالِ چیزی میگشت که سالها پیش گم کرده بود. او برای لحظهای از خود بیخود شد و افکارش مانند موجهای پیاپی به هم برخورد کردند. در ذهن خود با تلخی اندیشید:«چشماش... باعث میشه بیاختیار به گذشتهها فکر کنم.»
آنیا که با تواناییِ ماورایی اش، از شنیدنِ این موجِ ناگهانی از افکارِ یور شوکه شده بود، بیاختیار نگاهش را از او دزدید. او سعی کرد با لبخندی که لرزشی خفیف داشت، خود را مسلط نشان دهد، اما لرزشِ چشمانش نمیگذاشت که این تظاهر را بهخوبی حفظ کند.
یور که متوجهِ آشفتگیِ درونی آنیا نشد، با صدایی که کمی گرفته و از تهِ دل به نظر میرسید، صحبت را آغاز کرد. او دیگر از مسائل روزمره و سطحی حرف نمیزد؛ او داشت از حقیقتی میگفت که سالها در اعماق قلبش دفن کرده بود.
یور با آرامشی لبریز از اندوه گفت:«هرچند... زمانی بود که من این مه را بسیار ارزشمند میدونستم!»
آنیا با تعجبی که در چشمانش موج میزد، پرسید: «واقعاً؟»
یور لبخند کوتاهی زد و ادامه داد: «بله! سالها پیش... زمانی که من بدونِ هیچ اشتیاقی زندگی میکردم، دختر کوچولویی به همراه پدرش وارد زندگیام شدن که به اون شادی بخشیدن.... اون موقع با خودم گفتم گاهی اوقات زندگی می تونه حتی با کسی مثل من هم مهربون باشه.»
او مکثی کرد و نگاهش را به دوردستهای پشت پنجره دوخت، انگار که در حال بازسازیِ تصویری قدیمی و محو در ذهن خود بود.
یور ادامه داد: «اون دختر... اونقدر ساده و مهربون بود که باعث میشد حتی برای یک لحظه هم که شده، دلم بخواد لبخند بزنم...»
در این لحظه، حقیقتِ تلخ برای آنیا روشن شد؛ او فهمید که یور دارد دربارهی *خودش* صحبت میکند.
آنیا تنها توانست با نگاهی سرشار از حیرت به یور خیره شود و سپس با لکنتی که بر زبانش نشسته بود، پرسید: «بعدش... چی شد؟»
یور با نگاهی که به افق خیره مانده بود، پاسخ داد: «خب یک روز....من گمش کردم و .... بخشی از روحم رو همراه با اون از دست دادم... هرچند، من خوشحالم که هنوز لوید-سان را دارم ولی...»
آنیا که با تمام وجود به کلماتِ یور گوش میسپرد، به محض شنیدنِ نام «لوید»، در جای خود خشکش زد. او حتی نمیتوانست پلک بزند. در ذهن خود با ناباوری میاندیشید که این چه معنی ای می دهد؟ آیا یور تا به حال او را فراموش نکرده است؟ آیا یور تا این حد دلتنگِ او شده است؟
یور که اشک در چشمانش حلقه زده بود، در دل با تلخی زمزمه کرد:«دلم خیلی برای آنیا-سان تنگ شده...»
او با لبخندی غمگین که به سختی بر لبانش مینشست، ادامه داد: «گاهی اوقات فکر میکنم، شاید تقدیر، اوم آدمها رو دوباره برگردونه...و این فقط یک امتحان بوده تا بفهمیم چقدر اون لحظاتِ از دست رفته، باارزش بودند. خب...حداقل امیدوارم که اینطور باشه.»
آنیا، که هنوز در شوکِ ناشی از افکار و کلماتِ یور غرق بود، متوجه نشد که یخِ میانِ آنها نه تنها آب شده، بلکه به پیوندی بسیار عمیق و پنهانی تبدیل گشته است؛ پیوندی که هر دو، هنوز از عمق و وسعتِ آن بیخبر بودند.
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
007-آلما ویسکی - پارت ۵۳
....
او ناگهان مکث کرد انگار که متوجه چیزی شده باشد سپس ادامه داد:« گاهی اوقات زندگی، شبیه به راه رفتن در میانِ مه هستش. تو فقط میتونی قدم برداری و امیدوار باشی که در پایان، چیزی رو پیدا کنی که ارزشِ اون همه مه رو داشته باشه.»
یور در حالی که چای مینوشید، چشمانش را به چشمان آنیا دوخته بود؛ انگار در میانِ نگاهِ بیگناه و در عین حال عمیقِ این دختر، به دنبالِ چیزی میگشت که سالها پیش گم کرده بود. او برای لحظهای از خود بیخود شد و افکارش مانند موجهای پیاپی به هم برخورد کردند. در ذهن خود با تلخی اندیشید:«چشماش... باعث میشه بیاختیار به گذشتهها فکر کنم.»
آنیا که با تواناییِ ماورایی اش، از شنیدنِ این موجِ ناگهانی از افکارِ یور شوکه شده بود، بیاختیار نگاهش را از او دزدید. او سعی کرد با لبخندی که لرزشی خفیف داشت، خود را مسلط نشان دهد، اما لرزشِ چشمانش نمیگذاشت که این تظاهر را بهخوبی حفظ کند.
یور که متوجهِ آشفتگیِ درونی آنیا نشد، با صدایی که کمی گرفته و از تهِ دل به نظر میرسید، صحبت را آغاز کرد. او دیگر از مسائل روزمره و سطحی حرف نمیزد؛ او داشت از حقیقتی میگفت که سالها در اعماق قلبش دفن کرده بود.
یور با آرامشی لبریز از اندوه گفت:«هرچند... زمانی بود که من این مه را بسیار ارزشمند میدونستم!»
آنیا با تعجبی که در چشمانش موج میزد، پرسید: «واقعاً؟»
یور لبخند کوتاهی زد و ادامه داد: «بله! سالها پیش... زمانی که من بدونِ هیچ اشتیاقی زندگی میکردم، دختر کوچولویی به همراه پدرش وارد زندگیام شدن که به اون شادی بخشیدن.... اون موقع با خودم گفتم گاهی اوقات زندگی می تونه حتی با کسی مثل من هم مهربون باشه.»
او مکثی کرد و نگاهش را به دوردستهای پشت پنجره دوخت، انگار که در حال بازسازیِ تصویری قدیمی و محو در ذهن خود بود.
یور ادامه داد: «اون دختر... اونقدر ساده و مهربون بود که باعث میشد حتی برای یک لحظه هم که شده، دلم بخواد لبخند بزنم...»
در این لحظه، حقیقتِ تلخ برای آنیا روشن شد؛ او فهمید که یور دارد دربارهی *خودش* صحبت میکند.
آنیا تنها توانست با نگاهی سرشار از حیرت به یور خیره شود و سپس با لکنتی که بر زبانش نشسته بود، پرسید: «بعدش... چی شد؟»
یور با نگاهی که به افق خیره مانده بود، پاسخ داد: «خب یک روز....من گمش کردم و .... بخشی از روحم رو همراه با اون از دست دادم... هرچند، من خوشحالم که هنوز لوید-سان را دارم ولی...»
آنیا که با تمام وجود به کلماتِ یور گوش میسپرد، به محض شنیدنِ نام «لوید»، در جای خود خشکش زد. او حتی نمیتوانست پلک بزند. در ذهن خود با ناباوری میاندیشید که این چه معنی ای می دهد؟ آیا یور تا به حال او را فراموش نکرده است؟ آیا یور تا این حد دلتنگِ او شده است؟
یور که اشک در چشمانش حلقه زده بود، در دل با تلخی زمزمه کرد:«دلم خیلی برای آنیا-سان تنگ شده...»
او با لبخندی غمگین که به سختی بر لبانش مینشست، ادامه داد: «گاهی اوقات فکر میکنم، شاید تقدیر، اوم آدمها رو دوباره برگردونه...و این فقط یک امتحان بوده تا بفهمیم چقدر اون لحظاتِ از دست رفته، باارزش بودند. خب...حداقل امیدوارم که اینطور باشه.»
آنیا، که هنوز در شوکِ ناشی از افکار و کلماتِ یور غرق بود، متوجه نشد که یخِ میانِ آنها نه تنها آب شده، بلکه به پیوندی بسیار عمیق و پنهانی تبدیل گشته است؛ پیوندی که هر دو، هنوز از عمق و وسعتِ آن بیخبر بودند.
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
- ۱۱.۲k
- ۱۲ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط