سفیر کبیر Grand Ambassador

پارت ۱۹۹
زمانیکه تئودور رفت، قلم پر را به کتاب تبدیل کردم و با اکراه آن را سر جایش قرار دادم. در این مدتی که از خانه دور بودم هر روز مانند روزهای گذشته غذا میخوردم؛ هر چند بودن در کنار خشایار با زمانیکه در دنیای مردگان به سر میبردم متفاوت بود؛ اما من نه تنها در آن دنیا رشد میکردم بلکه رشد بدنیام هم در این دنیا ادامه پیدا کرده بود هیچ نمیدانستم آیا این رشد بدنی تضادی با مفهوم زمان دارد یا نه هر چند طبق گفته های خشایار رشد بدنی من متفاوت با رشد هر موجود دیگری بود اما باز هم از حرفهای او سر در نمی آوردم. او همیشه از دادن توضیحات کافی به من طفره میرفت و این نه تنها کنجکاوی من را در این مورد بر طرف نمی کرد بلکه باعث میشد تا در مورد مفهوم زمان در دنیاهای مختلف دست به تحقیق بزنم اما هرگز در این مورد اطلاعات لازم را در کتابخانه پیدا نکرده بودم و این برای من کمی متفاوت به نظر میرسید. با ورودم به سالن غذا خوری خشایار را دیدم که مثل همیشه زودتر از من در سالن حاضر شده بود سالن با انواع و اقسام وسایل تزئین شده بود؛ ولی تالار دیگر آن درخشش مجذوب کننده اش را برایم نداشت هنوز اولین روزی که وارد آن شده بودم را از یاد نبرده بودم هر چند خشایار ماهیانه مهمانی ای در این قصر برگذار میکرد و از این سالن برای پذیرایی از مهمانانش استفاده میکرد اما من هرگز هیچ یک از مهمانانش را ندیده بودم و این با معنی متوقف بودن زمان برای من در تناقض .بود هر چند که خشایار با استفاده از قدرتهایش حضور من را درون قصرش مخفی کرده بود؛ اما مدتها طول کشید تا من به این مسئله پی بردم که من در یکی از دنیاهای موازی به موازات زمین قرار داشتم که از لحاظ زمانی کاملا متفاوت از آن بود شاید به خاطر حضور خشایار متفاوت
شده بود.
ـ آلفرد چرا ایستادی؟ بیا بشین
نگاهم به سمت خشایار جلب شد اصلا حواسم نبود که در ابتدای ورودی ایستاده بودم و داشتم به خشایار نگاه می کردم به سمت صندلی ام رفتم و در کنار او نشستم و در حالیکه بشقاب غذای همیشگی ام را بر میداشتم تکه ای از استیک درون بشقابم را بریدم خشایار با چشمانی تنگ شده و ابروهای بالا رفته پرسید:
ـ تو الان داشتی در مورد دنیاهای موازی فکر میکردی درست نمیگم
استیکی که برداشته بودم را به یکباره قورت دادم؛ برای همین هم شروع به سرفه کردم با سرعت به سمت پارچ آب هجوم بردم و آن را با سرعت داخل جام ریختم داشتم خفه میشدم خشایار که کنارم آمده بود چند باری به پشتم زد و گفت:
ـ حالا خوبه سوال دیگه ای ازت نکردم
صورتم داغ شده بود و همزمان نفس عمیقی کشیدم.
ـ اصلا باورم نمیشه شما دوباره ذهن من رو خوندید؟
خشایار خندید گفت:
ـ من ذهنت رو نخوندم
ـ پس چطوری ،فهمیدید دارم به چی فکر میکنم؟
خشایار به سمت صندلی اش حرکت کرد و گفت:
ـ خواندن افکار این قدرتیه که یک درجه بالاتر از قدرتهای ذهنی قرار داره فکر کنم، قبلاً هم یک بار در این مورد ازم سوال کرده بودی؛ همانطور که میدونی هر کسی موقع فکر کردن امواجی از خودش ساطع میکنه که اگر قادر به درکشون باشی مثل این میمونه که داری در سکوت به حرف ذهنشون گوش میدی .
در این مورد تا حالا نشنیده بودم؛ در سکوت به حرفهای خشایار گوش میدادم. او ادامه داد:
ـ این مسئله ای نیست که بشه داخل کتابها آموزشش داد یا نوشتش.
این مسئله اینقدر جذاب و در عین حال دست نیافتنی به نظر میرسید که به خاطرش میلم به غذا را از دست
داده بودم
ـ میتونم به درخواست از شما داشته باشم؟
نگاهی به خشایار انداختم؛ حالت او طوری بود که من را به شک می انداخت.
ـ بگو
مکثی کوتاه کردم و گفتم :
- من، راستش ... میتونم ازتون بخوام که منم به مهمانیهای ماهیانه تون بیام؟
خشایار هیچ واکنشی نسبت به این خواسته من نشان نداد او اندکی بعد دستی به ریشش کشیده، گفت:
ـ باید در موردش فکر کنم حتی اگر هم قبول کنم شرایطی داره که باید قبولشون کنی
من که مایوس شده بودم ناامیدانه پرسیدم :
- چه شرایطی؟
لحظه ای حالت عجیبی در نگاه خشایار دیدم و بعد او لبخندی شیطنت آمیز زد و گفت:
ـ یکی از شرایطش اینه که بتونی از ذهنت در مقابل من دفاع کنی
ـ چی !
ناخودآگاه از روی صندلی بلند شده بودم او کاری نشدنی را از من میخواست
ـ شما کار غیرممکنی رو از من میخواید بهتر نبود همون اول میگفتید با این درخواستم مخالفید
خشایار نگاهی معنادار به من انداخت و گفت:
- هیچ وقت نباید خودت رو دست کم بگیری
- اما ...