پارت ۴۷
دازای نفسی کشید، چشماش شعلهور شد ولی صداش سرد و محکم بود:
« پدر این شرکت منه ، زندگیه منه و چویا هم عشق منه اگه قرار باشه بین خانواده و عشقم انتخاب کنم، انتخابم روشنه. من کنار چویا میمونم.»
زمان.....یه لحظه انگار زمان کند شد؛ چند ثانیه بعد پدر با صدای سرد و محکم گفت:
خواهیم دید که زندگیت دسته کیه
بعد بدون منت سرش رو برگردوند و راهش رو کشید و رفت.
در که بسته شد، صدای پچپچها تبدیل شد به یک همهمهٔ بلندتر.
اتاق هنوز بوی سنگین حضور پدر دازای رو داشت. همه رفته بودن ولی انگار حرفای پر از قضاوتشون مثل گاز همه جا پخش شده بود و این مرد موحنایی رو عصبانی کرده بود. روی صندلی نشست شونه هاش افتاده بود طوری که انگار یه بار بزرگ روشون داره
دستاشو مشت کرده بود، ناخناش کف دستشو میخراشید و زخمی میکرد، ولی نمیخواست منفجر بشه. حالا که تنها بودن، صدای گرفتهش بالا رفت:
«لعنتی! چهجوری جرأت میکنه منو اینطوری جلوی همه خورد کنه؟! فکر کرده کیه که میتونه تصمیم بگیره من چیام و چینیستم؟!»
مداد از فشار دست از وسط شکست اما انگار چویا قصد ول کردن مداد شکسته رو نداشت و همچنان فشارش میداد.
سرشو انداخت پایین، نفساش تند و بریده بود. با خودش زیر لب حرف میزد
دازای با آرامش نزدیک شد، مشت چویا رو باز کرد و مدادی که تقریبا هیچی ازش نمونده بود رو درآورد
و دستشو گذاشت روی شونه اش:
«چیبی… نذار حرفاش مثل سم توی ذهنت بمونه. اون نمیشناستت، نمیفهمه تو کی هستی. من میدونم حتی اگه من ندونم خودت خیلی بهتر از همه میدونی.»
چویا با عصبانیت سرشو بالا آورد، نفس هاش کوتاه و تند بود و با چشمهاش که برق میزد گفت:
«هیچی نمیفهمه! فقط میخواد همهچی طبق کنترل خودش باشه. من خسته شدم از اینکه هیچوقت به اندازه کافی خوب نیستم!»
دازای لبخند کوچیکی زد، کمی نزدیکتر شد:
«ولی تو برای من کاملی چویا.برای همینه که تو قویای، چون با همه این چیزا هنوز وایسادی. این آتیشت—» دستشو آروم به سمت قلب چویا برد «—بهتر از هر نقشهای کار میکنه.»
چویا خواست جواب تند بده، ولی کلمات تو گلوش گیر کرد نمیخواست با حرفای تندش دازای رو زده کنه. لحظهای سکوت توی اتاق پابرجا شد، و فقط صدای بارون میپیچید که داشت شدیدتر میشد.
دازای نیمنگاهی به پنجره انداخت که منظره بارونی قشنگی رو به نمایش گذاشته بود پیشنهادی به ذهنش رسید
دازای:بیا بریم زیر بارون تا این آشوب ذهنی رو بشوره ببره.»
چویا چند لحظه مکث کرد، بعد با همون حالت عصبی اما کمی نرمتر گفت:
«باشه… اما فقط چون تو گفتی.»
بروبچ پارت بعدی رو شب میزارم یه پارت آرامش بخش بنابر درخواست یکی از عزیزان
« پدر این شرکت منه ، زندگیه منه و چویا هم عشق منه اگه قرار باشه بین خانواده و عشقم انتخاب کنم، انتخابم روشنه. من کنار چویا میمونم.»
زمان.....یه لحظه انگار زمان کند شد؛ چند ثانیه بعد پدر با صدای سرد و محکم گفت:
خواهیم دید که زندگیت دسته کیه
بعد بدون منت سرش رو برگردوند و راهش رو کشید و رفت.
در که بسته شد، صدای پچپچها تبدیل شد به یک همهمهٔ بلندتر.
اتاق هنوز بوی سنگین حضور پدر دازای رو داشت. همه رفته بودن ولی انگار حرفای پر از قضاوتشون مثل گاز همه جا پخش شده بود و این مرد موحنایی رو عصبانی کرده بود. روی صندلی نشست شونه هاش افتاده بود طوری که انگار یه بار بزرگ روشون داره
دستاشو مشت کرده بود، ناخناش کف دستشو میخراشید و زخمی میکرد، ولی نمیخواست منفجر بشه. حالا که تنها بودن، صدای گرفتهش بالا رفت:
«لعنتی! چهجوری جرأت میکنه منو اینطوری جلوی همه خورد کنه؟! فکر کرده کیه که میتونه تصمیم بگیره من چیام و چینیستم؟!»
مداد از فشار دست از وسط شکست اما انگار چویا قصد ول کردن مداد شکسته رو نداشت و همچنان فشارش میداد.
سرشو انداخت پایین، نفساش تند و بریده بود. با خودش زیر لب حرف میزد
دازای با آرامش نزدیک شد، مشت چویا رو باز کرد و مدادی که تقریبا هیچی ازش نمونده بود رو درآورد
و دستشو گذاشت روی شونه اش:
«چیبی… نذار حرفاش مثل سم توی ذهنت بمونه. اون نمیشناستت، نمیفهمه تو کی هستی. من میدونم حتی اگه من ندونم خودت خیلی بهتر از همه میدونی.»
چویا با عصبانیت سرشو بالا آورد، نفس هاش کوتاه و تند بود و با چشمهاش که برق میزد گفت:
«هیچی نمیفهمه! فقط میخواد همهچی طبق کنترل خودش باشه. من خسته شدم از اینکه هیچوقت به اندازه کافی خوب نیستم!»
دازای لبخند کوچیکی زد، کمی نزدیکتر شد:
«ولی تو برای من کاملی چویا.برای همینه که تو قویای، چون با همه این چیزا هنوز وایسادی. این آتیشت—» دستشو آروم به سمت قلب چویا برد «—بهتر از هر نقشهای کار میکنه.»
چویا خواست جواب تند بده، ولی کلمات تو گلوش گیر کرد نمیخواست با حرفای تندش دازای رو زده کنه. لحظهای سکوت توی اتاق پابرجا شد، و فقط صدای بارون میپیچید که داشت شدیدتر میشد.
دازای نیمنگاهی به پنجره انداخت که منظره بارونی قشنگی رو به نمایش گذاشته بود پیشنهادی به ذهنش رسید
دازای:بیا بریم زیر بارون تا این آشوب ذهنی رو بشوره ببره.»
چویا چند لحظه مکث کرد، بعد با همون حالت عصبی اما کمی نرمتر گفت:
«باشه… اما فقط چون تو گفتی.»
بروبچ پارت بعدی رو شب میزارم یه پارت آرامش بخش بنابر درخواست یکی از عزیزان
- ۹.۰k
- ۲۶ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط