فاصله ای به اندازه یک صحنه

روشا دختری بود از شیراز. شاعری ساکت، که همیشه احساساتش رو توی دفتر شعرش می‌ریخت. علاقه‌ی خاصی به موسیقی کره‌ای داشت، مخصوصاً به جونگ‌کوک. اما برخلاف بقیه‌ی طرفدارا، علاقه‌اش فقط یه «کراش ساده» نبود؛ اون عاشق عمق نگاه، تلاش بی‌وقفه و روح لطیف جونگ‌کوک شده بود.
به لطف یه مسابقه‌ی هنری جهانی، شعری از روشا انتخاب شد تا توی برنامه‌ای از شبکه‌ی کره‌ای خونده بشه. براش بلیت فرستادن، و اون با قلبی پر از اضطراب و امید، راهی سئول شد.
همون شب اجرای شعر، پشت صحنه، روشا با کسی برخورد کرد که هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد در اون نزدیکی ببینتش: جونگ‌کوک.
اون با مهربونی جلو اومد و گفت:
«شعر تو… مثل سکوت بعد از گریه‌ست. آروم، ولی تکون‌دهنده.»
روشا با لبخندی لرزون فقط تونست بگه:
«و تو… الهام خیلی از خط‌هام بودی.»
چند روز بعد، روشا و جونگ‌کوک چند بار دیگه همدیگه رو دیدن. توی یک کافه‌ی خلوت، بعد از ساعت‌ها حرف زدن، روشا بالاخره حرف دلشو زد:
«جونگ‌کوک… نمی‌دونم این حس درسته یا نه، ولی… من واقعاً عاشقت شدم. نه به‌خاطر معروف بودنت… به‌خاطر خودت.»
جونگ‌کوک سکوت کرد. نفس عمیقی کشید و گفت:
«روشا… منم از بودن با تو حس خوبی دارم. اما الان… نمی‌تونم. قراردادم، زندگی‌م، برنامه‌هام… حتی وقت برای خودمم ندارم. عاشق شدن برای من، الان یه ممنوعه‌ست.»
قلب روشا شکست.
لبخند زد، اما چشم‌هاش پر از اشک شد:
«فهمیدم… گاهی دوست داشتن کافی نیست، نه؟»
روشا برگشت ایران. سعی کرد همه‌چیز رو فراموش کنه، اما هر شعرش بوی همون کافه‌ی سئول رو می‌داد.
جونگ‌کوک هم نمی‌تونست فراموشش کنه. توی استودیو، موقع خوندن آهنگ‌ها، وقتی نگاهش به شعرهای غمگین می‌افتاد، چهره‌ی روشا جلوش ظاهر می‌شد.
ماه‌ها گذشت. و بالاخره، یکی از آهنگ‌های جونگ‌کوک منتشر شد. اسمش «Rosha» بود. به فارسی زمزمه کرده بود:
"دور، اما همیشه اینجایی..."
روشا با شنیدن اون صدا، نتونست جلوی اشکاشو بگیره.

چند هفته بعد، یک دعوت‌نامه از کره به دستش رسید. نمایشگاهی برای تلفیق موسیقی و شعر.
وقتی وارد گالری شد، جونگ‌کوک اون‌جا ایستاده بود. این بار نه با ماسک، نه با محافظ. فقط خودش.
لبخند زد و گفت:
«تموم شد… دوره‌ی محدودیت‌ها، سکوت‌ها، فاصله‌ها. حالا منم آزادم… تا اگه هنوزم بخوای، کنارت بمونم.»
روشا جلو رفت. چشم‌هاش هنوز خیس بودن، اما این بار از شوق.
لبخند زد، و گفت:
«من هیچ‌وقت نرفتم. فقط صبر کردم… تا تو برسی.»
و اون‌جا، توی سکوت یک سالن پر از شعر و موسیقی، لب‌هاشون همدیگه رو پیدا کردن. بوسه‌ای پر از اشک، خنده، و آرامش.

پایان......