پارت ۶۲

دازای*دوباره سرم رو برگردوندم. خودمو نزدیکش کشیدم و آروم کنارش درازکش شدم.
دستم رو روی جنگلای پاییزیش کشیدم و زمزمه وار گفتم:


امیدوارم بتونم تا آخر عمر این جنگلای پاییزی رو لمس کنم.

چویا*داشتم می‌دویدم فقط میدویدم تو جایی که انگار قصد تموم شدن نداشت
از چی فرار میکردم؟نمیدونم
از کی؟نمیدونم
حتی نمیدونم کجا میرم اما باز هم با تمام وجود میدویدم صدا ها تو سرم خیلی بلند اکو میشد اکو میشد هرجا میرفتم یا میپیچیدم بلافاصله یکی از اونا میدیدم که با لبخند ژکوند و چهره های تار و سیاه بهم نگاه میکردن و قدم به قدم بهم نزدیک میشن و هر سری هرکدومشون با صدای ترسناک و لرزون و یه چیزی میگفتن:

_فرار نکن ناکاهارا

_کجا میخوای بری ناکاهارا

_اشتباه پیچیدی

_ای بابا دوباره اشتباه پیچیدی

_سوپرایز

_از من فرار نکن ناکاهارا من که کاریت ندارم فقط میخوام باهات حرف بزنم
چویا:نه..نه من باتو حرفی ندارم گمشو

_(تو که نمیتونی از خودت فرار کنی)

همش همینا رو میگفت و منم فقط فرار می‌کردم انگار تو یه هزار تو باشم که نه پایانی داره نه برگشتی.
اما...اما یه صدا...
_چویا
صداش آشنا بود خیلی آشنا...ترسناک نبود...تند نبود...سرد هم نبود... برعکس خیلی هم آروم و مهربون بود.

سرم رو برگردوندم و چهرش رو دیدم...اون...اون دازای بود؟
آ...آره آره آره..اون دازایه خود خودشه
با دو برگشتم سمتش هردوتا دستامو محکم دورش حلقه کردم و با تموم قدرتم بغلش کردم نمیخواستم ولش کنم... نمیخواستم بره...فقط میخواستم کنارم باشه فقط کنارم باشه همین.
اونم آروم دستاش رو روی سرم گذاشت و نوازش کرد.
بعدش صداش بلند شد.با صدای آرومی پرسید:
آو چویای من چی شده؟ چرا نفس نفس میزنی
با نفس های تند و پشت سر هم گفتم:
مَ...من...من...نمیدونم دازای.. یه چیزی...یه چیزی مثل سایه همه هست و دنبالمه نمیتونم‌.‌..نمیتونم ازش فرار کنم‌.
همونطور با نفس نفس زدن همه چی رو بهش گفتم اونم همینطور که دستش رو سرم بود و با آرامش نوازش می‌کرد جواب حرفام رو داد:

اشکالی نداره ناکاهارا نترس اون سایه ها چیزی نیستن فقط یه سری توهم ان. فقط باید پیشم بمونی تا در امان باشی ناکاهارا.

آره اون درست میگه اونا چیزی نیستن...راست میگه...پیش اون بمونم همه چی خوبه...منم در اما....
یه لحظه صبر کن...
دازای هیچوقت به من نمی‌گفت ناکاهارا اون می‌دونه خوشم نمیاد اینطوری صدا زده بشم. اون اصلا منو اینطوری صدا نمیزنه.

تقلا کردم از بغل چیزی که نمیشناسم در بیام بیرون اون موجود هم منو محکم و محکم تر چسبید و ولم نکرد.
هرچه قدر زور میزدم دربیام نمیتونستم دستاش مثل یه زنجیر محکم دورم پیچیده بودن.
دوباره صدای لعنت شدش رو شنیدم

_تو نمیتونی از چیزی فرار کنی اما همه ازت فرار میکنن

لایک و نظر فراموش نشه