وقتی سرما خورده بود و ...
چندپارتی جونگکوک
part 1
باران آرامی پشت پنجره میبارید. صدای قطرههای باران با سکوت خانه قاطی شده بود.
جونگکوک روی مبل نشسته بود و به صفحه گوشیاش نگاه میکرد، اما برخلاف همیشه خبری از لبخند همیشگیاش نبود.
چند روز بود که تمرینهای سخت، ضبطهای طولانی و کمبود خواب خستهاش کرده بود. شب قبل هم بعد از تمرین دیر وقت، بدون اینکه متوجه شود با لباس نازک کنار پنجره ایستاده بود و هوای سرد وارد اتاق شده بود.
صبح که بیدار شد، کمی احساس سنگینی در سرش داشت.
اما طبق معمول، سعی کرد نادیده بگیرد.
«چیزی نیست... فقط یکم خستهام.»
با خودش گفت و آماده شد که روزش را شروع کند.
ظهر وقتی به خانه برگشت، تو از آشپزخانه بیرون آمدی و همان لحظه که نگاهت به صورتش افتاد، اخم کوچکی روی صورتت نشست.
چیزی درست نبود.
چشمانش کمی خستهتر از همیشه بود و صدایش هم مثل قبل محکم نبود.
آرام گفتی: «جونگکوک؟»
او سرش را بالا آورد: «هوم؟»
بعد از چند دقیقه، وقتی دستت را روی پیشانیاش گذاشتی، نگرانی در چهرهات بیشتر شد.
«جونگکوک... تب داری.»
او کمی جا خورد.
«واقعاً؟»
خندیدی: «آره، واقعاً. تازه خودت هم باور نمیکردی.»
او نگاهش را پایین انداخت و با صدای آرامی گفت: «نمیخواستم نگران بشی.»
این جمله باعث شد حالت عوض شود.
کنارش نشستی.
«من همسرت هستم. قرار نیست فقط وقتی همه چیز خوبه کنارت باشم.»
جونگکوک به تو نگاه کرد.
برای چند ثانیه هیچکدام حرفی نزدید.
بعد آرام گفت: «گاهی فراموش میکنم که لازم نیست همیشه قوی باشم.»
لبخند زدی و پتو را روی شانههایش مرتب کردی.
«پس امروز نوبت منه که مراقبت کنم.»
برای او سوپ گرم آماده کردی، برایش چای درست کردی و مجبورش کردی استراحت کند.
هر بار که میخواست بلند شود، با نگاه جدی تو روبهرو میشد.
«کجا؟»
با لبخند گفت: «فقط میخواستم آب بخورم.»
گفتی: «من میارم.»
او خندید.
«تو خیلی جدی شدی.»
جواب دادی: «چون مریض منی.»
جونگکوک با شنیدن این جمله لبخند آرامی زد.
نگاهش کردی و پرسیدی: «حالت خوبه؟»
لبخند کوچکی زد و سریع جواب داد: «آره، خوبم. چرا؟»
چند قدم نزدیکتر شدی.
«مطمئنی؟»
او کمی خندید: «آره، تو زیادی نگران میشی.»
اما همان لحظه که خواست بلند شود، کمی سرفه کرد.
تو سریع برگشتی سمتش.
«دیدی؟ تو سرما خوردی.»
جونگکوک فوراً سرش را تکان داد.
«نه نه، سرما نخوردم. فقط گلوم یه کم اذیته.»
با نگاه معنیداری به او نگاه کردی.
«جونگکوک... این دقیقاً همون جملهایه که آدمها وقتی مریضن میگن.»
او لبخند زد و آرام گفت: «من که قویام.»
لبخند زدی: «قوی بودن یعنی هیچوقت مریض نشدن؟»
ساکت شد.
چون میدانست جوابت درست است.
بعد از چند دقیقه، وقتی دستت را روی پیشانیاش گذاشتی، نگرانی در چهرهات بیشتر شد.
«جونگکوک... تب داری.»
او کمی جا خورد.
«واقعاً؟»
خندیدی: «آره، واقعاً. تازه خودت هم باور نمیکردی.»
او نگاهش را پایین انداخت و با صدای آرامی گفت: «نمیخواستم نگران بشی.»
این جمله باعث شد حالت عوض شود.
کنارش نشستی.
«من همسرت هستم. قرار نیست فقط وقتی همه چیز خوبه کنارت باشم.»
جونگکوک به تو نگاه کرد.
برای چند ثانیه هیچکدام حرفی نزدید.
بعد آرام گفت: «گاهی فراموش میکنم که لازم نیست همیشه قوی باشم.»
لبخند زدی و پتو را روی شانههایش مرتب کردی.
«پس امروز نوبت منه که مراقبت کنم.»
برای او سوپ گرم آماده کردی، برایش چای درست کردی و مجبورش کردی استراحت کند.
هر بار که میخواست بلند شود، با نگاه جدی تو روبهرو میشد.
«کجا؟»
با لبخند گفت: «فقط میخواستم آب بخورم.»
گفتی: «من میارم.»
او خندید.
«تو خیلی جدی شدی.»
جواب دادی: «چون مریض منی.»
جونگکوک با شنیدن این جمله لبخند آرامی زد.
#رمان #فیک #فیکشن #سناریو
#namjoon #jin #suga #jhope #jimin #text #teahyung #jungkook #bts
#تهیونگ #جونگکوک #تهکوک #سناریو #وانشات #تکپارتی #بی_تی_اس
#نامجون #جین #سوکجین #یونگی #شوگا #جیمین #جیهوپ #هوسوک
part 1
باران آرامی پشت پنجره میبارید. صدای قطرههای باران با سکوت خانه قاطی شده بود.
جونگکوک روی مبل نشسته بود و به صفحه گوشیاش نگاه میکرد، اما برخلاف همیشه خبری از لبخند همیشگیاش نبود.
چند روز بود که تمرینهای سخت، ضبطهای طولانی و کمبود خواب خستهاش کرده بود. شب قبل هم بعد از تمرین دیر وقت، بدون اینکه متوجه شود با لباس نازک کنار پنجره ایستاده بود و هوای سرد وارد اتاق شده بود.
صبح که بیدار شد، کمی احساس سنگینی در سرش داشت.
اما طبق معمول، سعی کرد نادیده بگیرد.
«چیزی نیست... فقط یکم خستهام.»
با خودش گفت و آماده شد که روزش را شروع کند.
ظهر وقتی به خانه برگشت، تو از آشپزخانه بیرون آمدی و همان لحظه که نگاهت به صورتش افتاد، اخم کوچکی روی صورتت نشست.
چیزی درست نبود.
چشمانش کمی خستهتر از همیشه بود و صدایش هم مثل قبل محکم نبود.
آرام گفتی: «جونگکوک؟»
او سرش را بالا آورد: «هوم؟»
بعد از چند دقیقه، وقتی دستت را روی پیشانیاش گذاشتی، نگرانی در چهرهات بیشتر شد.
«جونگکوک... تب داری.»
او کمی جا خورد.
«واقعاً؟»
خندیدی: «آره، واقعاً. تازه خودت هم باور نمیکردی.»
او نگاهش را پایین انداخت و با صدای آرامی گفت: «نمیخواستم نگران بشی.»
این جمله باعث شد حالت عوض شود.
کنارش نشستی.
«من همسرت هستم. قرار نیست فقط وقتی همه چیز خوبه کنارت باشم.»
جونگکوک به تو نگاه کرد.
برای چند ثانیه هیچکدام حرفی نزدید.
بعد آرام گفت: «گاهی فراموش میکنم که لازم نیست همیشه قوی باشم.»
لبخند زدی و پتو را روی شانههایش مرتب کردی.
«پس امروز نوبت منه که مراقبت کنم.»
برای او سوپ گرم آماده کردی، برایش چای درست کردی و مجبورش کردی استراحت کند.
هر بار که میخواست بلند شود، با نگاه جدی تو روبهرو میشد.
«کجا؟»
با لبخند گفت: «فقط میخواستم آب بخورم.»
گفتی: «من میارم.»
او خندید.
«تو خیلی جدی شدی.»
جواب دادی: «چون مریض منی.»
جونگکوک با شنیدن این جمله لبخند آرامی زد.
نگاهش کردی و پرسیدی: «حالت خوبه؟»
لبخند کوچکی زد و سریع جواب داد: «آره، خوبم. چرا؟»
چند قدم نزدیکتر شدی.
«مطمئنی؟»
او کمی خندید: «آره، تو زیادی نگران میشی.»
اما همان لحظه که خواست بلند شود، کمی سرفه کرد.
تو سریع برگشتی سمتش.
«دیدی؟ تو سرما خوردی.»
جونگکوک فوراً سرش را تکان داد.
«نه نه، سرما نخوردم. فقط گلوم یه کم اذیته.»
با نگاه معنیداری به او نگاه کردی.
«جونگکوک... این دقیقاً همون جملهایه که آدمها وقتی مریضن میگن.»
او لبخند زد و آرام گفت: «من که قویام.»
لبخند زدی: «قوی بودن یعنی هیچوقت مریض نشدن؟»
ساکت شد.
چون میدانست جوابت درست است.
بعد از چند دقیقه، وقتی دستت را روی پیشانیاش گذاشتی، نگرانی در چهرهات بیشتر شد.
«جونگکوک... تب داری.»
او کمی جا خورد.
«واقعاً؟»
خندیدی: «آره، واقعاً. تازه خودت هم باور نمیکردی.»
او نگاهش را پایین انداخت و با صدای آرامی گفت: «نمیخواستم نگران بشی.»
این جمله باعث شد حالت عوض شود.
کنارش نشستی.
«من همسرت هستم. قرار نیست فقط وقتی همه چیز خوبه کنارت باشم.»
جونگکوک به تو نگاه کرد.
برای چند ثانیه هیچکدام حرفی نزدید.
بعد آرام گفت: «گاهی فراموش میکنم که لازم نیست همیشه قوی باشم.»
لبخند زدی و پتو را روی شانههایش مرتب کردی.
«پس امروز نوبت منه که مراقبت کنم.»
برای او سوپ گرم آماده کردی، برایش چای درست کردی و مجبورش کردی استراحت کند.
هر بار که میخواست بلند شود، با نگاه جدی تو روبهرو میشد.
«کجا؟»
با لبخند گفت: «فقط میخواستم آب بخورم.»
گفتی: «من میارم.»
او خندید.
«تو خیلی جدی شدی.»
جواب دادی: «چون مریض منی.»
جونگکوک با شنیدن این جمله لبخند آرامی زد.
#رمان #فیک #فیکشن #سناریو
#namjoon #jin #suga #jhope #jimin #text #teahyung #jungkook #bts
#تهیونگ #جونگکوک #تهکوک #سناریو #وانشات #تکپارتی #بی_تی_اس
#نامجون #جین #سوکجین #یونگی #شوگا #جیمین #جیهوپ #هوسوک
- ۲۹.۹k
- ۰۶ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط