بی نهایت

p⁴²
ویو ا.ت :
آروم از روی صندلی بلند شدیم و سمت حیاط بیمارستان رفتیم بعد اینکه بادیگارد ماشین رو آورد سه نفرمون پشت نشستیم و من وسط بودم . دستاشون روی رون هام بود .
تقریبا نزدیک عمارت بودیم ته منو نشوند روی پاهاش .
ته : چرا اینقدر ناراحتی بیبی ؟
ا.ت : بچشون باید .. سقط .. شه «بغض»
ته : هششش .. این که گریه نداره بیب . بعدا هم میتونن بچه دار بشن .
ا.ت : ولی .. ولی اون بچه بی گناهه «اشک»
دستشو روی سرم گذاشت و به سینش چسبوند .و بعد بوسه ای روی سرم نشوند . اشک هام مسیر خودشون رو روی صورتم پیدا کردن و روی لباسش فرود میومدن . با بوسه های کوچیکی که روی موهام می‌نشوند کم کم آروم شدم و خوابم برد ...
ویو کوک :
ته : ببرش بالا ...
کوک : جایی میری ؟
ته : به سر میرم تا شرکت و برمی‌گردم .. بیشتر از این طول بکشه شک میکنن.. تو برو .
کوک : زود برگرد .. باید یه سر به کارخونه هم بریم قرار با جی‌هونگ رو که یادت نرفته . کله شقِ یه وقت کار دستمون میده!
ته : اوکی تو برو ..