درون سایه ها

اینم ادامه داستان دارک "درون سایه‌ها" – فصل دوم:
"راز عمارت"


---

چند روز از اون شب گذشته بود.
عمارت، ساکت‌تر از همیشه شده بود.
نه صدای پدر، نه اخمای مادر، نه نگاه سرد کسی جز شوگا.

ولی این سکوت، آرام نبود…
یه جور حس خفگی داشت.
انگار خود عمارت داشت نفس می‌کشید… ولی زیر لب، آه می‌کشید.


---

شوگا هر روز کنارم بود.
بی‌صدا. آروم.
همیشه لبخند نصفه‌ای گوشه لبش بود. نه گرم، نه مهربون… یه لبخند خالی از معنا.

گاهی نصفه‌شب بیدار می‌شدم و می‌دیدم رو صندلی کنار تختم نشسته.
با چشمای باز، فقط نگام می‌کرد.
نمی‌دونم اصلاً می‌خوابید یا نه.


---

یه شب طاقت نیاوردم.
آروم گفتم:
«شوگا… دقیقاً اون شب چی شد؟»

نگاهش آروم رفت سمت پنجره.
یه لحظه سکوت کرد. بعد، صداش آروم توی اتاق پخش شد:
«اونا تو رو نمی‌خواستن… می‌خواستن ازت خلاص شن. من دیدم. شنیدم. حتی بهشون التماس کردم… ولی تو براشون یه اشتباه بودی. مثل من.»


---

نفس تو سینه‌م حبس شد.
«پس… چی‌کار کردی باهاشون؟»

لبخندشو پاک کرد. این بار، صادق‌تر گفت:
«من کاری نکردم. خونه کرد.»

ابروهام رفت بالا.
«چی؟»

برگشت طرفم. صداش آروم بود، ولی پر از حقیقتی که نمی‌خواستم بشنوم:
«این خونه… زنده‌ست. خونه ما رو می‌فهمه. به دردی که کشیدیم گوش می‌ده. به فریادهایی که شب‌ها زدیم. اون شب، وقتی آرزو کردی کاش اونا از بین برن… خونه شنید. من فقط نگاه کردم.»


---

دستام یخ کرد.
«داری شوخی می‌کنی؟»

لبخند زد.
«نمی‌کنی که بخندی، درسته؟»


---

از اون شب به بعد، سایه‌ها تو خونه بیشتر شدن.
پله‌ها زیر پاهای کسی که نبود، صدا می‌دادن.
چراغا خودشون خاموش و روشن می‌شدن.
و گاهی… صدای گریه‌ای از زیرزمین می‌اومد.
مثل اینکه خونه، هنوز گرسنه‌ست.


---

ولی شوگا هنوز با آرامش کنارم بود.
مثل یه نگهبان.
مثل یه سایه.


---

و من؟
نمی‌دونم دیگه قراره نجات پیدا کنم… یا منم قراره بخشی از این خونه بشم.


---

پایان فصل دوم

اگر دوست داشتی، فصل سومش رو هم می‌نویسم. می‌خوای راز واقعی خونه و گذشته‌ی شوگا رو کشف کنیم؟