مرا آرزو نکن p5
بعد از درگیری شدید منو سوروس اسنیپ بالاخره سال نو فرا رسید تمام روز های قبل از سال نو قابل تحمل بود مثل این بود که یه سیب رو قاچ کرده باشی تمام روز ها یکسان ، و راجب اسنیپ؟ خب اون همون بود هر از گاهی از گریفیندور امتیاز می‌گرفت و با بچه ها سرد رفتار میکرد کافی بود فقط یه روز درس نخونده باشی و اونموقع‌است که با خشم بزرگ سوروس اسنیپ مقابله باید میکردی.
توی راهرو داشتم راه میرفتم که یه نفر ضربه‌ای به شونه‌ام زد و از کنارم رد شد هرماینی بود...ولی اینجا چیکار میکرد؟ مطمعن بودم دوباره یک نقشه داره ، حالت صورتش گرفته بود و انگار که از چیزی ناراحت بود یا شایدم درگیر چیزی بود اون سه کله طلایی هیچوقت توی مخفی کردن دروغی خوب نبودن و مطمعنن قرار نبود اجازه بدم که تنهایی کاری کنن بدون من ، پس بدون معطلی شروع کردم به تعقیب کردن هرماینی و به سرعت پشت دیوار مخفی شدم تا کسی منو نبینه به سختی صداهای پچ پچ به گوش می‌رسید.
رون" این ایده‌ی وحشتناکیه اگه کسی بفهمه که رفتیم جنگل ممنوعه مارو میفرستن خونه !"
هرماینی " اینقدر ترسو نباش رون ! نویل مطمعن بود که دیروز یه سایه‌ی مشکی سمت جنگل ممنوعه دیده "
رون " نویل یه دیوونس اگه اون سایه یه توهم باشه چ-"
هری پرید وسط حرف رون و با حالت جدی گفت " خیلی وقته که خبری از ولدمورت نشده احتمالش زیاده که دور و ور هاگوارتز پرسه بزنه "
رنگ از رخسار رون پرید و چهره‌اش مثل گچ رنگ پریده شد " یعنی اگه اسمشو نبر باشه ما قراره بریم دنبال اسمشو نبر؟ خ..خب ولد-...اسمشو نبر میتونه هر چقدر میخواد قدم بزنه به ما چه آخه "
هرماینی نگاه جدی به رون میکنه و ضربه ارومی به بازوش میزنه.
به سرعت از پشت دیوار میام بیرون و برمیگردم سمت خوابگاهم ذهنم هنوز درگیر صحبت هرماینی بود و گفته‌ی نویل که مطمعنه یه سایه‌ی سیاه دیده و اگه اون ولدمورت باشه؟ یعنی ولدمورت همون تام ریدله و من یه ریدلم...امکان نداره !....این یا میتونه تشبیه اسم باشه یا من پورتال شده باشم به دنیایی که به جای دلفینی وارث حقیقی سالاز اسلیترین من باشم.
______
[ بازه‌ی زمانی ساعت ۱۰ شب ]
.
بعد از اینکه مطمعن شدم تمامی دانش آموزا خوابیدن به سرعت چوب دستیمو برمیدارم و مخفیانه از قلعه خارج میشم بدون اینکه دیده بشم وارد جنگل میشم ، تاریک بود ، سرد و مه آلود ، یه جنگل بی انتها که هیچ پایانی نداشت.
بعد از حدود یک ساعت یا شایدم بیشتر یا حتی کمتر هیچ نشونه‌ای از چیزی پیدا نکردم حتی یه موجود زنده ترس شدیدی وجودم رو پر میکنه جیغ میزنم و میدوم سعی میکنم وحشت زده راه خروج را پیدا کنم تمام قلبم از شدت ترس به شدت میکوبه و قبل از اینکه فرصتی داشته باشم میوفتم زمین و درد شدیدی توی مچ پام احساس میکنم.
" خدای من...چیکار کنم "
اشک هام جاری میشه و میزنم زیر گریه چوب دستیمو برمیدارم و سعی میکنم تمام طلسم هایی که بلدم تا شاید یه نشونه به کسی بفرسته رو انجام بدم که ناگهان صدای آشنا و پر از عصبانیت رو پشت سرم میشنوم.
" اینجا چیکار میکنی ریدل !"
خودشه...پروفسور اسنیپ...!
با گریه و لکنت جواب میدم. " پ..پروفسور اسنیپ من سعی داشتم...ولدمورت رو پیدا کنم ولی گم شدم "
با جمله‌ی اخرم چهره‌ی اسنیپ حتی سردتر و عصبانی تر شد و زیرلب تمام فحش هایی که بلد بود رو بهم نسبت داد و یقه‌ی ردامو گرفت تا بلندم کنه که از درد مچ پام جیغ بلندی زدم.
" مگه نمیبینی پام پیچ خورده؟ نمیتونم راه برم "
اسنیپ چشماشو چرخوند و یک طلسم درمانی به مچ پاهام زد. " کمتر مثل یک بچه‌ی سال اولی رفتار کن " با لحن سردی گفت ولی من برخلاف همیشه شروع کردم به لجبازی کردن.
" نمیتونم راه برم ! باید کمکم کنی بغلم کن !"
رنگ از چهره‌ی اسنیپ پرید و صورتش ترکیبی از یه حاله‌ی قرمز خجالت روی گونه هاش و سردی شد و با صدای عصبانی گفت.
" چی باعث شده فکر کنی بغلت میکنم تا ردای با ارزشمو با گل های پشت کفشت کثیف کنی؟"
چوب دستیشو اورد بالا تا با طلسم بلندم کنه ولی من مثل یه کتری در حال جوشیدن شروع کردم به غر زدن و در کمال تعجب اسنیپ فحشی زیرلب داد و اومد سمتم دستشو زیر پاهام و کمرم گرفت و منو در آغوش گرفت و سپس با لحن سرد گفت.
" دختره‌ی احمق نزدیک بود کشته بشی ! اگه دیر می‌رسیدم چی؟"
توی راهرو داشتم راه میرفتم که یه نفر ضربه‌ای به شونه‌ام زد و از کنارم رد شد هرماینی بود...ولی اینجا چیکار میکرد؟ مطمعن بودم دوباره یک نقشه داره ، حالت صورتش گرفته بود و انگار که از چیزی ناراحت بود یا شایدم درگیر چیزی بود اون سه کله طلایی هیچوقت توی مخفی کردن دروغی خوب نبودن و مطمعنن قرار نبود اجازه بدم که تنهایی کاری کنن بدون من ، پس بدون معطلی شروع کردم به تعقیب کردن هرماینی و به سرعت پشت دیوار مخفی شدم تا کسی منو نبینه به سختی صداهای پچ پچ به گوش می‌رسید.
رون" این ایده‌ی وحشتناکیه اگه کسی بفهمه که رفتیم جنگل ممنوعه مارو میفرستن خونه !"
هرماینی " اینقدر ترسو نباش رون ! نویل مطمعن بود که دیروز یه سایه‌ی مشکی سمت جنگل ممنوعه دیده "
رون " نویل یه دیوونس اگه اون سایه یه توهم باشه چ-"
هری پرید وسط حرف رون و با حالت جدی گفت " خیلی وقته که خبری از ولدمورت نشده احتمالش زیاده که دور و ور هاگوارتز پرسه بزنه "
رنگ از رخسار رون پرید و چهره‌اش مثل گچ رنگ پریده شد " یعنی اگه اسمشو نبر باشه ما قراره بریم دنبال اسمشو نبر؟ خ..خب ولد-...اسمشو نبر میتونه هر چقدر میخواد قدم بزنه به ما چه آخه "
هرماینی نگاه جدی به رون میکنه و ضربه ارومی به بازوش میزنه.
به سرعت از پشت دیوار میام بیرون و برمیگردم سمت خوابگاهم ذهنم هنوز درگیر صحبت هرماینی بود و گفته‌ی نویل که مطمعنه یه سایه‌ی سیاه دیده و اگه اون ولدمورت باشه؟ یعنی ولدمورت همون تام ریدله و من یه ریدلم...امکان نداره !....این یا میتونه تشبیه اسم باشه یا من پورتال شده باشم به دنیایی که به جای دلفینی وارث حقیقی سالاز اسلیترین من باشم.
______
[ بازه‌ی زمانی ساعت ۱۰ شب ]
.
بعد از اینکه مطمعن شدم تمامی دانش آموزا خوابیدن به سرعت چوب دستیمو برمیدارم و مخفیانه از قلعه خارج میشم بدون اینکه دیده بشم وارد جنگل میشم ، تاریک بود ، سرد و مه آلود ، یه جنگل بی انتها که هیچ پایانی نداشت.
بعد از حدود یک ساعت یا شایدم بیشتر یا حتی کمتر هیچ نشونه‌ای از چیزی پیدا نکردم حتی یه موجود زنده ترس شدیدی وجودم رو پر میکنه جیغ میزنم و میدوم سعی میکنم وحشت زده راه خروج را پیدا کنم تمام قلبم از شدت ترس به شدت میکوبه و قبل از اینکه فرصتی داشته باشم میوفتم زمین و درد شدیدی توی مچ پام احساس میکنم.
" خدای من...چیکار کنم "
اشک هام جاری میشه و میزنم زیر گریه چوب دستیمو برمیدارم و سعی میکنم تمام طلسم هایی که بلدم تا شاید یه نشونه به کسی بفرسته رو انجام بدم که ناگهان صدای آشنا و پر از عصبانیت رو پشت سرم میشنوم.
" اینجا چیکار میکنی ریدل !"
خودشه...پروفسور اسنیپ...!
با گریه و لکنت جواب میدم. " پ..پروفسور اسنیپ من سعی داشتم...ولدمورت رو پیدا کنم ولی گم شدم "
با جمله‌ی اخرم چهره‌ی اسنیپ حتی سردتر و عصبانی تر شد و زیرلب تمام فحش هایی که بلد بود رو بهم نسبت داد و یقه‌ی ردامو گرفت تا بلندم کنه که از درد مچ پام جیغ بلندی زدم.
" مگه نمیبینی پام پیچ خورده؟ نمیتونم راه برم "
اسنیپ چشماشو چرخوند و یک طلسم درمانی به مچ پاهام زد. " کمتر مثل یک بچه‌ی سال اولی رفتار کن " با لحن سردی گفت ولی من برخلاف همیشه شروع کردم به لجبازی کردن.
" نمیتونم راه برم ! باید کمکم کنی بغلم کن !"
رنگ از چهره‌ی اسنیپ پرید و صورتش ترکیبی از یه حاله‌ی قرمز خجالت روی گونه هاش و سردی شد و با صدای عصبانی گفت.
" چی باعث شده فکر کنی بغلت میکنم تا ردای با ارزشمو با گل های پشت کفشت کثیف کنی؟"
چوب دستیشو اورد بالا تا با طلسم بلندم کنه ولی من مثل یه کتری در حال جوشیدن شروع کردم به غر زدن و در کمال تعجب اسنیپ فحشی زیرلب داد و اومد سمتم دستشو زیر پاهام و کمرم گرفت و منو در آغوش گرفت و سپس با لحن سرد گفت.
" دختره‌ی احمق نزدیک بود کشته بشی ! اگه دیر می‌رسیدم چی؟"
- ۱۴.۰k
- ۳۰ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
