پارت سوم: عکسی که نباید وجود میداشت
پارت سوم: عکسی که نباید وجود میداشت
سهسالگی الیکا | ساعت ۱۰:۳۰ شب
الیکا هنوز جلوی کمد ایستاده بود.
چشمهای کوچکش به عکسی دوخته شده بود که مادر با عجله از دسترسش خارج کرده بود.
ـ مامان، منم توی اون عکسم؟
مادر جعبه را بست.
ـ نه عزیزم، عکس قدیمیه.
ـ پس چرا اسم من پشتشه؟
مادر برای چند ثانیه خشکش زد.
ـ تو از کجا دیدی؟
ـ خودم دیدم! نوشته بود الیکا.
مادر دست دخترش را گرفت و او را به اتاقش برد.
ـ عزیزم، الان وقت خوابه. فردا برات قصه میگم.
الیکا اخم کرد.
ـ ولی من الان قصه میخوام!
مادر لبخند کوچکی زد و عروسکش را به او داد.
اما فکرش جای دیگری بود.
الیکا خوابیده بود.
مادر دوباره به سراغ جعبه رفت. این بار نامه را کامل بیرون آورد.
روی پاکت نوشته شده بود:
«برای روزی که الیکا بزرگ شد.»
مادر زیر لب گفت:
ـ چرا دوباره پیدات شدی؟
در همین لحظه صدای باز شدن در خانه آمد.
پدر برگشته بود.
ـ هنوز بیداری؟
مادر سریع نامه را داخل جعبه گذاشت.
ـ آره، منتظرت بودم.
پدر متوجه جعبه روی میز شد.
چند قدم جلو آمد.
نگاهش روی جعبه ثابت ماند.
ـ اینو از کجا آوردی؟
مادر جواب نداد.
پدر با صدای جدیتری پرسید:
ـ مگه نگفته بودم دیگه سراغ این وسایل نری؟
ـ من فقط داشتم مرتب میکردم.
ـ اون عکس رو هم دیدی؟
مادر آرام گفت:
ـ الیکا دیدش.
پدر ناگهان ساکت شد.
ـ چی؟
ـ اسم خودش رو پشت عکس دیده.
پدر روی مبل نشست و دستش رو روی پیشونیش گذاشت.
ـ قرار نبود هنوز چیزی بفهمه...
ادامه در کامنتا
سهسالگی الیکا | ساعت ۱۰:۳۰ شب
الیکا هنوز جلوی کمد ایستاده بود.
چشمهای کوچکش به عکسی دوخته شده بود که مادر با عجله از دسترسش خارج کرده بود.
ـ مامان، منم توی اون عکسم؟
مادر جعبه را بست.
ـ نه عزیزم، عکس قدیمیه.
ـ پس چرا اسم من پشتشه؟
مادر برای چند ثانیه خشکش زد.
ـ تو از کجا دیدی؟
ـ خودم دیدم! نوشته بود الیکا.
مادر دست دخترش را گرفت و او را به اتاقش برد.
ـ عزیزم، الان وقت خوابه. فردا برات قصه میگم.
الیکا اخم کرد.
ـ ولی من الان قصه میخوام!
مادر لبخند کوچکی زد و عروسکش را به او داد.
اما فکرش جای دیگری بود.
الیکا خوابیده بود.
مادر دوباره به سراغ جعبه رفت. این بار نامه را کامل بیرون آورد.
روی پاکت نوشته شده بود:
«برای روزی که الیکا بزرگ شد.»
مادر زیر لب گفت:
ـ چرا دوباره پیدات شدی؟
در همین لحظه صدای باز شدن در خانه آمد.
پدر برگشته بود.
ـ هنوز بیداری؟
مادر سریع نامه را داخل جعبه گذاشت.
ـ آره، منتظرت بودم.
پدر متوجه جعبه روی میز شد.
چند قدم جلو آمد.
نگاهش روی جعبه ثابت ماند.
ـ اینو از کجا آوردی؟
مادر جواب نداد.
پدر با صدای جدیتری پرسید:
ـ مگه نگفته بودم دیگه سراغ این وسایل نری؟
ـ من فقط داشتم مرتب میکردم.
ـ اون عکس رو هم دیدی؟
مادر آرام گفت:
ـ الیکا دیدش.
پدر ناگهان ساکت شد.
ـ چی؟
ـ اسم خودش رو پشت عکس دیده.
پدر روی مبل نشست و دستش رو روی پیشونیش گذاشت.
ـ قرار نبود هنوز چیزی بفهمه...
ادامه در کامنتا
- ۴۵
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط