تکاپو پارت 44=ماه و فلک,من و تو
او با ملایمت، ابتدا پیشانیاش را به پیشانی آنیا تکیه داد. نفسهایشان در هم آمیخته بود. سپس، با احتیاطی که انگار میترسید این رویا بشکند، لبهایش را روی لبهای آنیا گذاشت.
این بوسه، برخلافِ بوسهی شبِ اعتراف، بسیار عمیقتر، طولانیتر و پرحرارتتر بود. انگار تمامِ عطشِ روزها و تمامِ شوقِ هفتهها در این یک لحظه جمع شده بود. دامیان با تمامِ وجودش، آنیا را میبوسید؛ بوسهای که طعمِ شیرینیِ عشق و تلخیِ اشتیاق را با هم داشت. او دستش را در میانِ موهای آنیا برد و او را به خود نزدیکتر کرد، طوری که انگار میخواست او را در قلبش پنهان کند.
آنیا هم با تمامِ وجود به این بوسه پاسخ میداد. او دستانش را دور گردن دامیان حلقه کرد و خودش را در میانِ گرمایِ او گم کرد. در آن لحظه، نه باند وجود داشت، نه بکی، نه خانوادهها و نه هیچ مسئولیتی؛ فقط دو روح بودند که در میانِ امواج و زیر نورِ ماه، با یکدیگر یکی میشدند.
بوسهی آنها، با شدت و کششِ بینظیری ادامه یافت؛ بوسهای که نشان میداد این دیگر یک “رابطهی تابستانی” ساده نیست، بلکه یک آتشِ ابدی است که در دلِ آنها شعلهور شده است.
وقتی بالاخره با نفسهای تند و لبهایی لرزان از هم جدا شدند، دامیان پیشانیاش را بر پیشانی او گذاشت و با لبخندی که از تهِ دلش میآمد، گفت: «آنیا… تو واقعاً مالِ منی.»
آنیا، در حالی که چشمهایش از لذتِ آن لحظه نیمهباز بود، لبخندی زد و گفت: «و تو هم فقط مالِ من، دامیان.»
این بوسه، برخلافِ بوسهی شبِ اعتراف، بسیار عمیقتر، طولانیتر و پرحرارتتر بود. انگار تمامِ عطشِ روزها و تمامِ شوقِ هفتهها در این یک لحظه جمع شده بود. دامیان با تمامِ وجودش، آنیا را میبوسید؛ بوسهای که طعمِ شیرینیِ عشق و تلخیِ اشتیاق را با هم داشت. او دستش را در میانِ موهای آنیا برد و او را به خود نزدیکتر کرد، طوری که انگار میخواست او را در قلبش پنهان کند.
آنیا هم با تمامِ وجود به این بوسه پاسخ میداد. او دستانش را دور گردن دامیان حلقه کرد و خودش را در میانِ گرمایِ او گم کرد. در آن لحظه، نه باند وجود داشت، نه بکی، نه خانوادهها و نه هیچ مسئولیتی؛ فقط دو روح بودند که در میانِ امواج و زیر نورِ ماه، با یکدیگر یکی میشدند.
بوسهی آنها، با شدت و کششِ بینظیری ادامه یافت؛ بوسهای که نشان میداد این دیگر یک “رابطهی تابستانی” ساده نیست، بلکه یک آتشِ ابدی است که در دلِ آنها شعلهور شده است.
وقتی بالاخره با نفسهای تند و لبهایی لرزان از هم جدا شدند، دامیان پیشانیاش را بر پیشانی او گذاشت و با لبخندی که از تهِ دلش میآمد، گفت: «آنیا… تو واقعاً مالِ منی.»
آنیا، در حالی که چشمهایش از لذتِ آن لحظه نیمهباز بود، لبخندی زد و گفت: «و تو هم فقط مالِ من، دامیان.»
- ۸.۶k
- ۱۵ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط