سوالی که پرسیدی، مثل ریختن بنزین روی آتشِ درونی هر دو بود
سوالی که پرسیدی، مثل ریختن بنزین روی آتشِ درونی هر دو بود. سکوتی کوتاه و سنگین حکمفرما شد؛ سکوتی که از شدتِ فشارِ هیجان، سنگین و خفقانآور بود.
تهیونگ که بالای سرت بود، لبخند کجی زد. او با نگاهی که انگار میخواست تمام وجودت را از نظر گذرانی کند، کمی خم شد. او با صدایی که از شدتِ تمایل، بم و خشدار شده بود، زمزمه کرد: «اول؟... تو فکر میکنی این یه مسابقهی معمولی برای شروع کردنه؟ من نمیخوام فقط شروع کنم، من میخوام جوری شروع کنم که تا ساعتها نتونی اسمِ خودت رو هم به یاد بیاری...» و سپس با ظرافت و در عین حال با ولعی که در چشمانش بود، سرش را پایین آورد تا لبهایش را با تو برخورد دهد.
اما درست در همان لحظهای که تهیونگ میخواست لبهایش را به تو برساند، دستهای قدرتمند و گرمِ جونگکوک از پشت، کمرت را گرفت و تو را کمی به عقب کشید تا راهِ تهیونگ را سد کند. او با لحنی که هیچ جای بحثی در آن نبود، مستقیماً در گوشت زمزمه کرد:
«اون نباید شروع کنه... من شروع میکنم. چون من میدونم چطور باید تو رو به لرزه بندازم، پیش از اونکه حتی فرصت کنی با اون، فکر کنی.»
او با حرکتی سریع، سرت را به عقب متمایل کرد تا فضای بیشتری برای خودش باز کند و با نگاهی چالشبرانگیز به تهیونگ خیره شد. حالا هر دو، با سرعت و هیجانِ ناشی از رقابت، برای اولین برخورد با تو، آماده بودند.
بوسهی جونگکوک، تند، عمیق و سرشار از مالکیت بود. او انگار میخواست تمام نفسهایت را در همان لحظهی اول به اسارت بگیرد. لبهای او با خشونت و در عین حال با ولعی که از شدتِ نیاز میلرزید، روی لبهای تو نشست و تو را در دنیایی از طعمِ تلخِ ویسکی و گرمای نفسهای او غرق کرد. این بوسه، نه یک شروعِ آرام، بلکه اعلامِ جنگ برای تصاحبِ تو بود.
در همان حال که جونگکوک تمام تمرکزت را با بوسهاش از تو میگرفت، حسِ متفاوت و لرزانندهی تهیونگ را روی بدنت حس میکردی. انگشتان بلند و کشیدهی او، مثل جریانی از برق، روی پوستِ عریان و حساس تو میلغزید. او با دقتی وسواسگونه، مسیرِ بدن تو را با لمسهایش دنبال میکرد و با هر حرکت، ردِ گرمی از خودش به جا میگذاشت.
وقتی دستهای تهیونگ به سینهات رسید و با چنگهایی که همزمان هم ملایم و هم پر از اشتیاق بود، پوستت را لمس کرد، لرزهی شدیدی به تن تو نشست. تو میان دو نیروی متضاد گیر کرده بودی: گرمایِ سنگین و عمیقِ بوسهی جونگکوک از جلو، و لمسهایِ دقیق و هیجانانگیزِ تهیونگ که بدنت را از هر طرف به چالش میکشید.
انگار زمان برای لحظهای متوقف شد. به محض اینکه لبهای جونگکوک از روی لبهایت جدا شد، قبل از اینکه بتوانی نفس تازهای بکشی یا حتی فرصت کنی تمرکزت را بازیابی کنی، تهیونگ با سرعت و ولعی که از انتظارش میآمد، فضای خالی را پر کرد.
بوسهی تهیونگ با جونگکوک متفاوت بود؛ اگر بوسهی جونگکوک مثل طوفانی سنگین و پر از تسلط بود، بوسهی تهیونگ مثل شعلهای بود که به آرامی اما با شدت، تمام وجودت را میسوزاند. او با مهارتِ خاص خودش، زبانش را با تو درگیر کرد و اجازه نداد حتی یک ثانیه از این لذتِ پرالتهاب، از دست برود.
در حالی که تو در میانهی این تبادلِ نفسگیرِ لبها، غرق در لذت شده بودی، دستهای تهیونگ با ولع بیشتری روی بدنت حرکت میکردند و انگشتانش با فشارِ دقیق، پوستت را لمس میکردند تا لرزشِ بدنت را بیشتر کنند. از پشت هم، جونگکوک که از این جابهجاییِ سریع و هیجانانگیز لذت میبرد، دستهایش را از دور کمرت باز نکرد، بلکه آنها را به سمت جلو آورد تا تو را کاملاً بین بدنِ خود و تهیونگ، در میانهی این بوسهی طولانی، محصور و بیدفاع کند.
تهیونگ که بالای سرت بود، لبخند کجی زد. او با نگاهی که انگار میخواست تمام وجودت را از نظر گذرانی کند، کمی خم شد. او با صدایی که از شدتِ تمایل، بم و خشدار شده بود، زمزمه کرد: «اول؟... تو فکر میکنی این یه مسابقهی معمولی برای شروع کردنه؟ من نمیخوام فقط شروع کنم، من میخوام جوری شروع کنم که تا ساعتها نتونی اسمِ خودت رو هم به یاد بیاری...» و سپس با ظرافت و در عین حال با ولعی که در چشمانش بود، سرش را پایین آورد تا لبهایش را با تو برخورد دهد.
اما درست در همان لحظهای که تهیونگ میخواست لبهایش را به تو برساند، دستهای قدرتمند و گرمِ جونگکوک از پشت، کمرت را گرفت و تو را کمی به عقب کشید تا راهِ تهیونگ را سد کند. او با لحنی که هیچ جای بحثی در آن نبود، مستقیماً در گوشت زمزمه کرد:
«اون نباید شروع کنه... من شروع میکنم. چون من میدونم چطور باید تو رو به لرزه بندازم، پیش از اونکه حتی فرصت کنی با اون، فکر کنی.»
او با حرکتی سریع، سرت را به عقب متمایل کرد تا فضای بیشتری برای خودش باز کند و با نگاهی چالشبرانگیز به تهیونگ خیره شد. حالا هر دو، با سرعت و هیجانِ ناشی از رقابت، برای اولین برخورد با تو، آماده بودند.
بوسهی جونگکوک، تند، عمیق و سرشار از مالکیت بود. او انگار میخواست تمام نفسهایت را در همان لحظهی اول به اسارت بگیرد. لبهای او با خشونت و در عین حال با ولعی که از شدتِ نیاز میلرزید، روی لبهای تو نشست و تو را در دنیایی از طعمِ تلخِ ویسکی و گرمای نفسهای او غرق کرد. این بوسه، نه یک شروعِ آرام، بلکه اعلامِ جنگ برای تصاحبِ تو بود.
در همان حال که جونگکوک تمام تمرکزت را با بوسهاش از تو میگرفت، حسِ متفاوت و لرزانندهی تهیونگ را روی بدنت حس میکردی. انگشتان بلند و کشیدهی او، مثل جریانی از برق، روی پوستِ عریان و حساس تو میلغزید. او با دقتی وسواسگونه، مسیرِ بدن تو را با لمسهایش دنبال میکرد و با هر حرکت، ردِ گرمی از خودش به جا میگذاشت.
وقتی دستهای تهیونگ به سینهات رسید و با چنگهایی که همزمان هم ملایم و هم پر از اشتیاق بود، پوستت را لمس کرد، لرزهی شدیدی به تن تو نشست. تو میان دو نیروی متضاد گیر کرده بودی: گرمایِ سنگین و عمیقِ بوسهی جونگکوک از جلو، و لمسهایِ دقیق و هیجانانگیزِ تهیونگ که بدنت را از هر طرف به چالش میکشید.
انگار زمان برای لحظهای متوقف شد. به محض اینکه لبهای جونگکوک از روی لبهایت جدا شد، قبل از اینکه بتوانی نفس تازهای بکشی یا حتی فرصت کنی تمرکزت را بازیابی کنی، تهیونگ با سرعت و ولعی که از انتظارش میآمد، فضای خالی را پر کرد.
بوسهی تهیونگ با جونگکوک متفاوت بود؛ اگر بوسهی جونگکوک مثل طوفانی سنگین و پر از تسلط بود، بوسهی تهیونگ مثل شعلهای بود که به آرامی اما با شدت، تمام وجودت را میسوزاند. او با مهارتِ خاص خودش، زبانش را با تو درگیر کرد و اجازه نداد حتی یک ثانیه از این لذتِ پرالتهاب، از دست برود.
در حالی که تو در میانهی این تبادلِ نفسگیرِ لبها، غرق در لذت شده بودی، دستهای تهیونگ با ولع بیشتری روی بدنت حرکت میکردند و انگشتانش با فشارِ دقیق، پوستت را لمس میکردند تا لرزشِ بدنت را بیشتر کنند. از پشت هم، جونگکوک که از این جابهجاییِ سریع و هیجانانگیز لذت میبرد، دستهایش را از دور کمرت باز نکرد، بلکه آنها را به سمت جلو آورد تا تو را کاملاً بین بدنِ خود و تهیونگ، در میانهی این بوسهی طولانی، محصور و بیدفاع کند.
- ۸۷
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط