دوست داشتنت مثل تکیه زدن به پرتگاهه

دوست داشتنت مثل تکیه زدن به پرتگاهه

مثل پاگذاشتن رو لغزنده ترین سنگ درست لبه ی یه دره ی عمیق

مثل نشستن رو ریل قطار

مثل چشم بسته رد شدن از خیابون

دل سپردن بهت ، درست مثل همون لحظه های قبل خوابه ،

همیشه این احتمال هست که هیچ برگشتی وجود نداشته باشه ،

اما اون آرامشه ، اون رهاشدنه ، باعث میشه به هر اتفاقی که ممکنه بعدش بیفته تن بدی


| نازنین هاتفی |