پارت 1 کریستال های یخی

سرمای اطرافش استخونهای بدنشو میلرزوندن، کم و بیش مثل طوفان های یخی که هرسال باید باهاشون سر و کله میزد و جزوی از برنامه زندگیش بود رو به یادش مینداخت. صدای هوهوی باد بیرحمی که از کوه های منجمد مایلها اونطرفتر میوزیدن آهنگ گوشهای آویزه به گوشواره های کریستالی میشدن که سالهای سال درست مثل اولین باری که پوشیدشون میدرخشیدن.‌ برعکس چشمای سیاهی که به تاریکی اتاقی در انتهایی ترین زیرزمین قصرش بدون هیچ سکنه ای در سکوت وجود داشت، و یا شایدم به سیاهیه آسمونی که هنوز نتونسته ردپای ستاره های شیطونی که هر شب سر و کلشون از ناکجاآباد پیدا میشه و دکمه روشناییشونو میزنن و مثل چراغ خوابی واسه ماه آسمون دل شب رو قلقلک میدن، پیدا کنه. چطور میتونست نوری توی چشماش سو بده وقتی تنهاترین فرمانروای قلمروی یخ زده قطبی بود که حتی مردمش هم به دیدارش نمیومدن؟!

دستش رو به پرده فیروزه ای رنگی که مادرش براش دوخته بود و بوی پروانه های دشت گلهای آبی رو واسش تازه میکردن نزدیکتر کرد. میدونست که باز هم قراره همون صحنه تکراری همیشگی، تپه های برفی، آدم برفی های بدون لبخند و مردمی پوشیده در لباسهای اسکیمو رو ببینه. چشماشو محکم بهم فشار داد و زیر لب آهسته طوریکه صداش رو فقط خودش متوجه میشد زمزمه کرد.

- فقط یکبار، شانس همیشه در خونه آدمو نمیزنه، مگه نه مادر؟

اشک دریای چشماشو پر کرد ولی قبل از اینکه مرواریدها به خودشون اجازه هویدا شدن بدن تهیونگ پرده رو کشید و نور خیلی کمی از خورشید رو روی صورتش احساس کرد. پرتوهای خورشید، ذره های ریز گرد و غبار هوا که مبدأشون پرده بودن و قطره های ریز ریز آب روی شیشه ها که به خاطر آب شدن برف ها سر و کلشون پیدا شده بود، همه و همه اینها باعث شده بود تهیونگ نبضشو حس نکنه و نفسش چند ثانیه ای بند اومده بود. به خودش اومد و سرشو به چپ و راست تکون میداد. باورش نمیشد که اینا همش واقعین و احساس میکرد دوباره توی افکارش غرق شده.

- ا-این... اینا... خواب نیستم؟

با صدای سگش که پشت در اتاقش محکم به در میکوبید سرشو به پشت برگردوند.

- هی تانی، یواش. الان میام.

دوباره به سمت پنجره برگشت و نور خورشید هنوزم همونجا بود. خوشحال شده بود از اینکه میتونه بعد از سالها از قصر یخیش بیرون بره و از زندانی که واسه خودش درست کرده بود یکم فاصله بگیره. حداقل واسه چند ساعت.

آروم به سمت در برگشت و با شمردن قدمهاش و غرق بودن در افکارش دستگیره در قهوه ای و بزرگ اتاقشو پایین کشید. صدای جیر جیر در یونتانو تحریک میکرد و باعث میشد بیشتر سر و صدا کنه، فکر میکرد بلایی سر تهیونگ اومده.

تهیونگ زانو زد و بغلش کرد، آروم موهای سرشو نوازش کرد

- هی یونتان... من‌خوبم،آروم باش کوچولو. نظرت چیه بریم یه صبحونه بزنیم بر بدن رفیق؟ ... میدونم که تو فقط یه سگی ولی خب الان کس دیگه ای نیست که همراهیم کنه... اهم، مرسی که گوش دادی.

یونتان به بغل به سمت پله ها رفت و از اونجا که تعدادشون از دستش دررفته بود بدون اینکه حواسش باشه داد زد.

- آاااه لعنتی. من نمیخوام‌ این همه پله رو برم پایین مامان...

با بیرون پریدن آخرین کلمه از دهنش دستشو جلوی دهنش برد و چشماش گرد شدن.

- آیش، ببخشید. بهتره زودتر بریم پایین.

حس میکرد برگشته به سالها پیش که همه خونوادش هنوز پیشش بودن.

بعد از دو سه دقیقه طی کردن پله های بی انتهای قصر به آخرین پله رسید و راهروی سمت راستی رو برای رسیدن به آشپزخونه انتخاب کرد.

روی دیوارها پر از تار عنکبوت های کوچیک و بزرگی بودن که پاره شده بودن و این به معنیه این بود که یه نفر به غیر از تهیونگ اونجا‌ بوده. تهیونگ از تاریکیه بی انتهای راهرویی که به آشپزخونه وصل میشد از بچگی میترسید. سعی کرد آب دهنشو قورت بده و با فشردن یونتان توی بغلش چشماشو بست و وارد آشپزخونه شد. هنوز چشماشو باز نکرده بود که...