وارث شرکت LS
part...
تنش در آن فضای تنگ و تاریک به اوج رسیده بود....
گویی اتمسفر اتاق از شدتِ فشار...به لبهی انفجار رسیده بود...
نفسهای تهیونگ که حالا از شدتِ هیجان و خشمِ مهارگسیخته...
سنگین و داغ شده بود... مستقیماً به پوستِ جونگکوک برخورد میکرد....
او بازوی جونگکوک را چنان محکم در مشت خود فشرده بود....
که انگار میخواست... تمامِ فاصلهی موجود میانِ دو روح....
که در حالِ سوختن را با زورِ بازو از بین ببرد....
چشمانِ تهیونگ.. که همیشه پشتِ ماسکِ خونسردی و سلطهگری....
پنهان شده بود...
حالا تمامِ آن تاریکی و دردی را که سالها زیرِ پوست نگه داشته بود...
آشکار میکرد...
او صورتش را آنقدر به صورتِ جونگکوک نزدیک کرد....
که سایهی لرزانِ آنها روی هم افتاد....
با صدایی که از اعماقِ گلویش برمیآمد...
صدایی که نه از جنسِ تهدیدِ معمولی...
بلکه از جنسِ یک استحصالِ دردمند بود...زمزمه کرد:
«تو حق نداری از من فرار کنی...»
کلمات مثلِ ضرباتِ چکش بر پیکرِ جونگکوک فرود آمدند....
تهیونگ مکثی نکرد.. گویی میترسید اگر حتی برای یک لحظه سکوت کند...
این جادویِ ویرانگر از هم بپاشد...
او با نگاهی که گویی میخواست تمامِ وجودِ جونگکوک را در خود ببلعد... ادامه داد...
«دیگه نمیذارم... تو مال منی. یه بار از دستت دادم، یه بار اجازه دادم از چنگم در بری و به اون جهنم برگردی... دیگه این رو تکرار نمیکنم. فهمیدی؟»
در چشمانِ تهیونگ...دیگر خبری از آن مردِ مقتدر و برنامهریز نبود....
تنها بقایایی از یک مردِ وحشتزده دیده میشد...
که حاضر بود برایِ نگهداشتنِ آنچه متعلق به اوست...
تمامِ جهان را به آتش بکشد....او منتظرِ پاسخ نبود..
او داشت حقیقتی را دیکته میکرد که برایش...
*تنها مرزِ میانِ زندگی و مرگ بود.*
--------------------------------------
.
.
.
ادامه دارد...
#بیتیاس #عشق_واقعی_فقط_تهکوک #آرمی #فیکتهکوک #تهکوک
تنش در آن فضای تنگ و تاریک به اوج رسیده بود....
گویی اتمسفر اتاق از شدتِ فشار...به لبهی انفجار رسیده بود...
نفسهای تهیونگ که حالا از شدتِ هیجان و خشمِ مهارگسیخته...
سنگین و داغ شده بود... مستقیماً به پوستِ جونگکوک برخورد میکرد....
او بازوی جونگکوک را چنان محکم در مشت خود فشرده بود....
که انگار میخواست... تمامِ فاصلهی موجود میانِ دو روح....
که در حالِ سوختن را با زورِ بازو از بین ببرد....
چشمانِ تهیونگ.. که همیشه پشتِ ماسکِ خونسردی و سلطهگری....
پنهان شده بود...
حالا تمامِ آن تاریکی و دردی را که سالها زیرِ پوست نگه داشته بود...
آشکار میکرد...
او صورتش را آنقدر به صورتِ جونگکوک نزدیک کرد....
که سایهی لرزانِ آنها روی هم افتاد....
با صدایی که از اعماقِ گلویش برمیآمد...
صدایی که نه از جنسِ تهدیدِ معمولی...
بلکه از جنسِ یک استحصالِ دردمند بود...زمزمه کرد:
«تو حق نداری از من فرار کنی...»
کلمات مثلِ ضرباتِ چکش بر پیکرِ جونگکوک فرود آمدند....
تهیونگ مکثی نکرد.. گویی میترسید اگر حتی برای یک لحظه سکوت کند...
این جادویِ ویرانگر از هم بپاشد...
او با نگاهی که گویی میخواست تمامِ وجودِ جونگکوک را در خود ببلعد... ادامه داد...
«دیگه نمیذارم... تو مال منی. یه بار از دستت دادم، یه بار اجازه دادم از چنگم در بری و به اون جهنم برگردی... دیگه این رو تکرار نمیکنم. فهمیدی؟»
در چشمانِ تهیونگ...دیگر خبری از آن مردِ مقتدر و برنامهریز نبود....
تنها بقایایی از یک مردِ وحشتزده دیده میشد...
که حاضر بود برایِ نگهداشتنِ آنچه متعلق به اوست...
تمامِ جهان را به آتش بکشد....او منتظرِ پاسخ نبود..
او داشت حقیقتی را دیکته میکرد که برایش...
*تنها مرزِ میانِ زندگی و مرگ بود.*
--------------------------------------
.
.
.
ادامه دارد...
#بیتیاس #عشق_واقعی_فقط_تهکوک #آرمی #فیکتهکوک #تهکوک
- ۱۴.۰k
- ۲۴ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط