Chapter Seven, S², Part ³⁰
Chapter Seven, S², Part ³⁰
< سرورم بهتره که برید! اسبا دم درن، جیمین و جونگ کوکو بردارید و برید منم پشت سرتون میام.
تو قسمت آخر جمله اش دندوناشو با فشاری که روش بود به هم فشار داد.
_ کجا بریم؟ جیمین میتونه بلند شه؟ حرفی بزن که خودتم خنده ات نگیره. جاش به مبارزه ادامه بده افسر کیم!
با گفتن این جمله، بین انبوهی از اون عوضیا رهاش کرد تا هجوم ببره سمت اتاق جیمین که حالا یکی از اونا در حال تلاش بود تا واردش بشه.
بدون لحظه ای صبر کردن خنجرو از پشت وارد کرد و حالا که جز تیکه گوشتی فاسد چیزی نبود از پله ها انداختش پایین.
تهیونگ در حالی که شمشیر رو از تن یکی از اونا بیرون میکشید، چشماش با دیدن صحنه جلوی در گرد شد. یعنی چی... چرا دارن بیشتر میشن!
درست بود، به قدری ارتش بی مصرفی که اون مشاور اعظم ساخته بود، بزرگ بود که دو گروه شده بودن و حالا که گروه دوم دیده بودن گروه اولشون در حال باخته، وارد عمل شده بودن.
دور تا دور تهیونگ و یونگی پر شده بود از افراد ماسک بر چهره ای که همشونم سلاح داشتن. اصلا سلاح از کجا آورده بودن؟ مگه یه گله دزد سلاحم داره! حتما سلاح های دزدکی و قلابی براشون فراهم کرده بوده که تو اینجور شرایط بتونن وارد عمل شن و از به قولی رئیسشون که اون مشاور احمق باشه، محافظت کنن.
پشت دو مرد قدرتمند حالا به هم چسبیده بود و از زوایای مختلف هوای همدیگه رو داشتن.
یونگی نگاهی به پایین کرد.
_ زخمی شدی افسر کیم
< چیز مهمی نیست، سرورم
_ نبایدم باشه چون نباید آتویی بدی بهشون
زمین زیر پای تهیونگ قرمز رنگ بود گویا یکی از شمشیرا به پاش برخورد کرده بود و خونریزی داشت اما این مانع افسر ارتش نمیشد، ابدا.
با اولین قدمی که توسط گروهی که به زور وارد شده بودن، برداشته شد، یونگی و تهیونگ هر دو پیش قدم این دور از مبارزه شدن!
شمشیر ها حالا دیگه فقط تیکه فولاد آتیش دیده ای نبودن که به خوبی تیز شده باشن بلکه مثل لبه ی کاغذی بودن که نه تنها فوق العاده تیزن بلکه بریدنشون همراه با درده!
زخم نیمه عمیقی که روی پاش وجود داشت فاقد اهمیت بود. حرکاتش سبک و سریع بود و از این پا روی اون پا میرفت و با شمشیر توی دستش هرکسی رو که نزدیک میشد فلج میکرد!
یونگی حواسش دو جا بود، اینکه کسی به اتاقی که جیمین و جونگ کوک توش حضور دارن نزدیک نشه و دوم اینکه به تهیونگ کمک کنه. بازم بعد این همه کشت و کشتار، افراد زیادی وجود داشتن که حضورشون تهدید بزرگی حساب میشد. یونگی دستی بالا برد ولی در همون لحظه خشک شد...
.
.
؛ جیمینا... ه-هیونگ...
گوشش رو نزدیک دهن جیمین برد. لب های جیمین توی سکوت باز و بسته میشدن...
.
شمشیری که تو هوا بود یکباره از دستش افتاد!
.
حالا باز و بسته شدن لب هاش صدای مبهم و زمزمه واری هم به همراه داشت..
.
یونگی به زانو افتاد و هر دو دستش گوشاش رو گرفتن. با شدت گرفتن صدای سوتی آشنا توی سرش فریاد بلندی زد!...
< سرورم!
.
جیمین دوباره شروع کرده بود... مدام زیر لب در حال خوندن وردی بی صدا بود که دست خودش نبود. اما اینبار.. چرا متفاوت بود؟...
تهیونگ حالا مونده بود بی کمک و تازه حالا باید از امپراطورش هم محافظت میکرد.
اینبار چرا همراه ورد خوندنای جیمین، یونگی دوباره ضعیف شد؟...
چند نفر از دست تهیونگ در رفتن و حمله ور شدن سمت اتاق جیمین و جونگ کوک و تلاش کردن تا وارد شن. جونگ کوک با اولین صدایی که شنید جیمین رو رها کرد و سریع دوید سمت کمدی که جلوی در ورودی بود و بهش فشار آورد تا مانع از ورود کسی بشه.
؛ هیونگ! تموم کن! لطفاا
جیمین گناهی نداشت. بدون اطلاع خودش، تو خواب در حال خوندن وردی بود که باعث آزار و اذیت همون نیروهای قبلی شده بود پس اونام چنگ انداخته بودن به دیوار های ذهن یونگی تا از طریق این پیوند بین جیمین و یونگی، اون رو هم عذاب بدن!
یونگی در حالی که اون صدای سوت لعنتی دست از سرش بر نمیداشت، روی زمین افتاده بود و محکم گوشاش رو گرفته بود.
تهیونگ با اینکه زیر بار فشار، کمرش در حال خم شدن بود و سایه انداخته بود روی جثه ی یونگی ولی بازم پا پس نمیکشید.
تیغه ی شمشیری که تهیونگ دست انداخته بود زیرش تا بیشتر از این نزدیکش نشه، در حال بریدن کف دستش و آزاد کردن مایع قرمز وجودش بود.
جونگ کوک تمام وزنش رو روی کمد انداخته بود و فشار وارد میکرد تا از هیونگش محافظت کنه.
و جیمین.. در حال کمک کردن به ضعیف تر شدن موقعیت بود...
تو همین لحظه، صدای شیهه اسب هایی به گوش رسید که تازه متوقف شدن! دونگ جو قبل از اینکه رخشش کامل بایسته ازش پریده بود پایین و شتافت به سمت تهیونگ تا کمکش کنه.
< فرمانده!
< سرورم بهتره که برید! اسبا دم درن، جیمین و جونگ کوکو بردارید و برید منم پشت سرتون میام.
تو قسمت آخر جمله اش دندوناشو با فشاری که روش بود به هم فشار داد.
_ کجا بریم؟ جیمین میتونه بلند شه؟ حرفی بزن که خودتم خنده ات نگیره. جاش به مبارزه ادامه بده افسر کیم!
با گفتن این جمله، بین انبوهی از اون عوضیا رهاش کرد تا هجوم ببره سمت اتاق جیمین که حالا یکی از اونا در حال تلاش بود تا واردش بشه.
بدون لحظه ای صبر کردن خنجرو از پشت وارد کرد و حالا که جز تیکه گوشتی فاسد چیزی نبود از پله ها انداختش پایین.
تهیونگ در حالی که شمشیر رو از تن یکی از اونا بیرون میکشید، چشماش با دیدن صحنه جلوی در گرد شد. یعنی چی... چرا دارن بیشتر میشن!
درست بود، به قدری ارتش بی مصرفی که اون مشاور اعظم ساخته بود، بزرگ بود که دو گروه شده بودن و حالا که گروه دوم دیده بودن گروه اولشون در حال باخته، وارد عمل شده بودن.
دور تا دور تهیونگ و یونگی پر شده بود از افراد ماسک بر چهره ای که همشونم سلاح داشتن. اصلا سلاح از کجا آورده بودن؟ مگه یه گله دزد سلاحم داره! حتما سلاح های دزدکی و قلابی براشون فراهم کرده بوده که تو اینجور شرایط بتونن وارد عمل شن و از به قولی رئیسشون که اون مشاور احمق باشه، محافظت کنن.
پشت دو مرد قدرتمند حالا به هم چسبیده بود و از زوایای مختلف هوای همدیگه رو داشتن.
یونگی نگاهی به پایین کرد.
_ زخمی شدی افسر کیم
< چیز مهمی نیست، سرورم
_ نبایدم باشه چون نباید آتویی بدی بهشون
زمین زیر پای تهیونگ قرمز رنگ بود گویا یکی از شمشیرا به پاش برخورد کرده بود و خونریزی داشت اما این مانع افسر ارتش نمیشد، ابدا.
با اولین قدمی که توسط گروهی که به زور وارد شده بودن، برداشته شد، یونگی و تهیونگ هر دو پیش قدم این دور از مبارزه شدن!
شمشیر ها حالا دیگه فقط تیکه فولاد آتیش دیده ای نبودن که به خوبی تیز شده باشن بلکه مثل لبه ی کاغذی بودن که نه تنها فوق العاده تیزن بلکه بریدنشون همراه با درده!
زخم نیمه عمیقی که روی پاش وجود داشت فاقد اهمیت بود. حرکاتش سبک و سریع بود و از این پا روی اون پا میرفت و با شمشیر توی دستش هرکسی رو که نزدیک میشد فلج میکرد!
یونگی حواسش دو جا بود، اینکه کسی به اتاقی که جیمین و جونگ کوک توش حضور دارن نزدیک نشه و دوم اینکه به تهیونگ کمک کنه. بازم بعد این همه کشت و کشتار، افراد زیادی وجود داشتن که حضورشون تهدید بزرگی حساب میشد. یونگی دستی بالا برد ولی در همون لحظه خشک شد...
.
.
؛ جیمینا... ه-هیونگ...
گوشش رو نزدیک دهن جیمین برد. لب های جیمین توی سکوت باز و بسته میشدن...
.
شمشیری که تو هوا بود یکباره از دستش افتاد!
.
حالا باز و بسته شدن لب هاش صدای مبهم و زمزمه واری هم به همراه داشت..
.
یونگی به زانو افتاد و هر دو دستش گوشاش رو گرفتن. با شدت گرفتن صدای سوتی آشنا توی سرش فریاد بلندی زد!...
< سرورم!
.
جیمین دوباره شروع کرده بود... مدام زیر لب در حال خوندن وردی بی صدا بود که دست خودش نبود. اما اینبار.. چرا متفاوت بود؟...
تهیونگ حالا مونده بود بی کمک و تازه حالا باید از امپراطورش هم محافظت میکرد.
اینبار چرا همراه ورد خوندنای جیمین، یونگی دوباره ضعیف شد؟...
چند نفر از دست تهیونگ در رفتن و حمله ور شدن سمت اتاق جیمین و جونگ کوک و تلاش کردن تا وارد شن. جونگ کوک با اولین صدایی که شنید جیمین رو رها کرد و سریع دوید سمت کمدی که جلوی در ورودی بود و بهش فشار آورد تا مانع از ورود کسی بشه.
؛ هیونگ! تموم کن! لطفاا
جیمین گناهی نداشت. بدون اطلاع خودش، تو خواب در حال خوندن وردی بود که باعث آزار و اذیت همون نیروهای قبلی شده بود پس اونام چنگ انداخته بودن به دیوار های ذهن یونگی تا از طریق این پیوند بین جیمین و یونگی، اون رو هم عذاب بدن!
یونگی در حالی که اون صدای سوت لعنتی دست از سرش بر نمیداشت، روی زمین افتاده بود و محکم گوشاش رو گرفته بود.
تهیونگ با اینکه زیر بار فشار، کمرش در حال خم شدن بود و سایه انداخته بود روی جثه ی یونگی ولی بازم پا پس نمیکشید.
تیغه ی شمشیری که تهیونگ دست انداخته بود زیرش تا بیشتر از این نزدیکش نشه، در حال بریدن کف دستش و آزاد کردن مایع قرمز وجودش بود.
جونگ کوک تمام وزنش رو روی کمد انداخته بود و فشار وارد میکرد تا از هیونگش محافظت کنه.
و جیمین.. در حال کمک کردن به ضعیف تر شدن موقعیت بود...
تو همین لحظه، صدای شیهه اسب هایی به گوش رسید که تازه متوقف شدن! دونگ جو قبل از اینکه رخشش کامل بایسته ازش پریده بود پایین و شتافت به سمت تهیونگ تا کمکش کنه.
< فرمانده!
- ۲.۱k
- ۰۲ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط