راز یک شب پاییزی
پارت 16
نگهبانان، بیتوجه به تقلاهای جیمین، او را در پیچوخم راهروهای قصر به سمتی بردند که کمتر کسی جرئت پا گذاشتن به آنجا را داشت: زیرزمینهای تاریکه قصر. جایی که برای تنبیه و حبس استفاده میشد. بوی نا و رطوبت، فضای سنگین زیرزمین را پر کرده بود. صدای باز و بسته شدن درهای آهنی و انعکاس صدای گامهایشان در سکوت زیرزمین، تنها صداهایی بود که به گوش میرسید.
جیمین را به یکی از سلولهای تاریک هل دادند. نگهبانان وارد سلول شدند و بدون هیچ توضیحی، شروع به کتک زدن او کردند. ضربات مشت و لگد بر پیکر جیمین فرود میآمد. درد تمام وجودش را فرا گرفته بود، اما دردی که بیشتر از همه قلبش را میفشرد، نگرانی برای ا/ت بود. آیا رازشان فاش شده بود؟ آیا ا/ت در خطر بود؟ او هر ضربه را تحمل میکرد، اما ذهنش درگیر ا/ت بود. چطور میتوانست از او محافظت کند، وقتی خودش در این وضعیت اسیر شده بود؟
ضربات ادامه داشتند، اما جیمین حتی یک کلمه هم التماس نکرد. او میدانست که در این لحظه، حرف زدن فایدهای ندارد. فقط باید تحمل میکرد. نگهبانان پس از مدتی، خسته از کتک زدن، او را رها کردند. جیمین در گوشهای از سلول افتاده بود، بدنش درد میکرد، اما روحش مصممتر از همیشه بود. او باید زنده میماند، باید به ا/ت میرسید، باید از او محافظت میکرد. اما حالا چه کسی از او محافظت میکرد؟ و چه کسی دستور این کار را داده بود؟ اینها سوالاتی بود که ذهن جیمین را در آن تاریکی مطلق درگیر کرده بود.
ادامه دارد.......
نگهبانان، بیتوجه به تقلاهای جیمین، او را در پیچوخم راهروهای قصر به سمتی بردند که کمتر کسی جرئت پا گذاشتن به آنجا را داشت: زیرزمینهای تاریکه قصر. جایی که برای تنبیه و حبس استفاده میشد. بوی نا و رطوبت، فضای سنگین زیرزمین را پر کرده بود. صدای باز و بسته شدن درهای آهنی و انعکاس صدای گامهایشان در سکوت زیرزمین، تنها صداهایی بود که به گوش میرسید.
جیمین را به یکی از سلولهای تاریک هل دادند. نگهبانان وارد سلول شدند و بدون هیچ توضیحی، شروع به کتک زدن او کردند. ضربات مشت و لگد بر پیکر جیمین فرود میآمد. درد تمام وجودش را فرا گرفته بود، اما دردی که بیشتر از همه قلبش را میفشرد، نگرانی برای ا/ت بود. آیا رازشان فاش شده بود؟ آیا ا/ت در خطر بود؟ او هر ضربه را تحمل میکرد، اما ذهنش درگیر ا/ت بود. چطور میتوانست از او محافظت کند، وقتی خودش در این وضعیت اسیر شده بود؟
ضربات ادامه داشتند، اما جیمین حتی یک کلمه هم التماس نکرد. او میدانست که در این لحظه، حرف زدن فایدهای ندارد. فقط باید تحمل میکرد. نگهبانان پس از مدتی، خسته از کتک زدن، او را رها کردند. جیمین در گوشهای از سلول افتاده بود، بدنش درد میکرد، اما روحش مصممتر از همیشه بود. او باید زنده میماند، باید به ا/ت میرسید، باید از او محافظت میکرد. اما حالا چه کسی از او محافظت میکرد؟ و چه کسی دستور این کار را داده بود؟ اینها سوالاتی بود که ذهن جیمین را در آن تاریکی مطلق درگیر کرده بود.
ادامه دارد.......
- ۱۱.۰k
- ۲۹ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط