تک پارتی از کوکی

موضوع درخواستی: وقتی دورهمی گرفتین بعد کنسرت و ما خون بالا میاری اینجا هم به خون فوبیا داریم مث قبلی و خیلی ترسیدیم



---نورهای نئون هنوز روی دیوار پشت صحنه می‌درخشیدند. جمع بعد از اجرا یک جور تب خوشی داشت — بطری‌های نوشیدنی روی میز، صدای خنده‌ی تهیونگ و یونگی و شوخی‌های بی‌وقفه‌ی جونگ‌کوک.
من کمی دورتر نشسته بودم؛ هنوز از گرمای صحنه خسته بودم و فقط نوشیدنی آرامی را مزه‌مزه می‌کردم.

ناگهان صدایی تیز فضای خنده را برید — **شیشه شکستن.**

جونگ‌کوک از پشت صندلی برگشت، دستش را به دیوار گرفت، و همه دیدند بریدگی روی بازویش.
خون جوان، پررنگ، تازه و زیر نور قرمز باشگاه برق زد — انگار تمام نورها برای نمایش دادن آن جمع شده بودند.

بدنم قبل از مغزم واکنش نشان داد.
اول ضربان‌ها شدید شد، بعد صداها کشیده و دورت شدند. در پس‌زمینه صدای کسی آمد:
«کوک؟! خدای من، خون داره می‌ره از دستت!»

ولی من دیگر نمی‌شنیدم. تصویر تبدیل به قرمزِ خالص شد — نه مثل رنگ، مثل موج.
زمین تاب خورد، هوای اطراف سبک شد، و آخرین چیزی که درک کردم صدای نفس خودم بود که بین هر دو ضربان گیر کرده بود.

دست‌هایی پشت سرم را گرفتند — محکم، سریع، و آشنا.
«ا/ت! هی، نگاه کن به من!»
صدای جونگ‌کوک بود، خسته، دردناک، اما نگران‌تر از آن‌که خودش را در نظر بگیرد. از گوشه‌ی دیدم دیدم باند زخمی را دور بازویش می‌پیچد، دست دیگرش را روی گونه‌ام فشار می‌دهد.
«نفس بکش، خب؟ نگاه کن تو چشمام، فقط نه به... اون.»

من نفس بریدم، تند و بریده، و بعد مثل کسی که از عمق آب بالا آمده ناگهان نورها برگشتند. هنوز سوزش گلو داشتم، اما حالا گرمای صدای او در فضا پخش بود.
«تو فکر می‌کنی من قوی‌ام چون روی صحنه می‌رم، اما ببین، همون آدمی‌ام که زخمی می‌شه... و هنوز می‌تونه کسی رو از زمین بلند کنه.»

بند آخرش شاید مثل جمله‌ای ساده بود، اما صداقتی در صدایش داشت که قلبم را لرزاند.
خون روی بازوی او خشک می‌شد، اما لرزش دستانم هنوز ادامه داشت. و برای اولین بار فهمیدم ترس از خون همیشه درباره‌ی زخم نیست — گاهی درباره‌ی **کسیه که وسط تمام این رنگ قرمز، هنوز نمی‌ذاره تو بیفتی.**

---
نظرتون؟