سناریو اوبیکاکا

در زندگی دیگر ( دوباره مرا پیدا کن )

پارت ۲۱ : اعترافات نرم

این کلمه مانند یک اخگر سرگردان در سینه کاکاشی جا گرفت - کوچک، درخشان، خطرناک.
 
«مال من.»
 
او پلک زد. یک بار. دو بار.
 
اوبیتو قبلاً رفته بود، شربت را از روی انگشت شستش لیس می‌زد و با چشمانی تنبل، ذره غباری را که نزدیک چراغ آشپزخانه شناور بود، دنبال می‌کرد.
 
کاکاشی خشکش زده بود و چنگال را تا نیمه دهانش برده بود. بدنش سفت شده بود، حالت بدنش منقبض شده بود، انگار سیم برق به او وصل شده بود. صمیمیت بی‌خیال و صداقت کلام، غیرقابل تحمل بود. مثل ضربه‌ای که به شکمش بخورد، نفسش بند آمد.
 
کاکاشی با صدای گرفته گفت: «تو نمی‌تونی همینطوری همچین چیزی بگی.»
 
اوبیتو سرش را بالا آورد، هنوز شربت روی لبش بود. «مثلاً چی؟»
 
کاکاشی با حرکتی وحشیانه یک دستش را تکان داد. «اون! اون—مال منه. تو گفتی من مال توام. انگار هیچی نبوده!»
 
اوبیتو پلک زد، سپس به آرامی لبخند زد. لبخندی خطرناک. «منظورم اینه که... تو هستی، نه؟»
 
کاکاشی صدای خس خس مانندی درآورد، بشقابش را کنار زد و طوری از جا بلند شد که انگار صندلی برای نشستن زیادی داغ شده بود. «خدای من.»
 
اوبیتو سرش را کج کرد و چشمانش از شیطنت برق می‌زد. «انگار خوشت نیومده.»
 
کاکاشی فریاد زد: «نه!» کاکاشی پابرهنه روی کاشی‌های آشپزخانه قدم می‌زد و گونه‌هایش هر لحظه سرخ‌تر می‌شد. «اصلاً خوشم نیومد! حتی یک ذره هم! قلبم نپرید یا چیزی شبیه به این! نه گرمم شد! نه امنیت..! نه!»
 
اوبیتو پلک زد. «می‌خوای حرفت رو پس بگیری؟»
 
کاکاشی با چنان سرعتی برگشت که موهای نقره‌ای‌اش به صورتش خورد و با عصبانیت گفت: «گفتم که این کار را نمی‌کنم!»
 
اوبیتو روی آرنج‌هایش به عقب تکیه داد و با آرامشی آمیخته به خنده او را تماشا کرد که فقط کاکاشی را آشفته‌تر می‌کرد.
 
کاکاشی در حالی که دستی به موهایش می‌کشید، زیر لب غرغر کرد: «دیگه این‌طوری بهم نگاه نکن. داری اون کاری رو می‌کنی که چشمات گرم و نرم می‌شه و سرت رو مثل یه توله سگ کج می‌کنی و... و... بسه.»
 
اوبیتو پوزخندی زد و سرش را بیشتر کج کرد. «این کج کردن سر؟»
 
کاکاشی صدای خفه‌ای درآورد و یک رول دستمال کاغذی را به سمت او پرتاب کرد.
 
اوبیتو آن را با یک دست، تنبلانه، در هوا گرفت.
 
سپس ایستاد.
 
و به سمتش قدم برداشت.
 
و کاکاشی، با قلبی خائن و همه چیز دیگر، مانند حیوانی وحشت‌زده به سمت پیشخوان عقب‌نشینی کرد.
 
اوبیتو آهسته و پیوسته به او نزدیک شد، تا اینکه کاکاشی بین او و تیله سرد قرار گرفت، نفسش بند آمد و قفسه سینه‌اش به سرعت بالا و پایین می‌رفت.
 
اوبیتو با چشمانی تیره و غیرقابل خواندن زمزمه کرد: «باشه، پس بذار دوباره تعریفش کنم.»
 
کاکاشی با چشمانی گشاد شده به او نگاه کرد.
 
«من تو رو می‌خوام» اوبیتو زمزمه کرد، «اینجوری می‌خوامت. نرم. کثیف. کمی دیوونه. پنکیک رو با پیراهنم می‌خوری و به خاطر بی‌حیایی از تخت پرتم می‌کنی پایین.»
 
او نزدیک‌تر خم شد و بینی‌اش به بینی کاکاشی برخورد کرد.
 
«می‌خوام تو آشپزخونه‌ام بخندی و به خاطر حرف‌های قشنگ سرم داد بزنی، و تو تختم بخوابی انگار که به اونجا تعلق داری.»
 
نفس کاکاشی بند آمد.
 
اوبیتو لبخند زد، این بار ملایم. به سختی آنجا بود.
 
«اما فقط اگه تو هم بخوای. نمی‌دونم چرا کاکاشی اما...» اوبیتو قبل از ادامه دادن نفس عمیقی کشید. «اما... می‌دونم فقط چند روزه که می‌شناسمت، اما انگار تمام عمرم می‌شناختمت... می‌دونم دیوونگی به نظر می‌رسه، و احتمالاً فکر می‌کنی دیوونه‌ام، اما این فکر از وقتی که اون روز صبح تو خیابون چشمم بهت افتاد، داره منو می‌کشه ، فکر میکنم ما قبلا هم ....»
 
کاکاشی بلافاصله پاسخی نداد.
 
او نمی‌توانست.
 
احساس می‌کرد تمام بدنش اتصال کوتاه شده است - قلبش به تپش افتاده بود، خون در گوش‌هایش غرش می‌کرد. تک تک سلول‌هایش فریاد می‌زدند بله، اما مغزش در مخلوط‌کن ریخته شده و به سوپی از احساسات تبدیل شده بود.
 
بنابراین تنها کاری که از دستش بر می‌آمد را انجام داد.
 
او به سینه اوبیتو ضربه زد.
 
اوبیتو پلک زد. «امم...»
 
و سپس کاکاشی فرار کرد.
 
به معنای واقعی کلمه از جا پرید - از روی پیشخوان، از کنار اتاق نشیمن، به سمت راهرو.
 
او از بالای شانه‌اش فریاد زد: «تو کاملاً خطرناکی!!» «تو یه رول دارچینیِ آشوبگرِ احساساتی و فریبکار! من الان می‌سوزم!»
 
اوبیتو خنده‌ی بلندی سر داد و به دنبالش دوید.
 
آنها مانند طوفانی از شاخه‌ها و شاخه‌ها و با خنده‌های نیمه‌خفه در راهرو به هم ریختند، کاکاشی سعی می‌کرد خودش را در حمام حبس کند، اوبیتو درست به موقع پایش را لای در گذاشت.

( سلام این چند روز نبودم برای همین پارت بعدی رو دیر گذاشتم ، امیدوارم خوشتون بیاد 😊 )