برده عمارت جئون

پارت ³⁰
انگار دیوونه شده بودیم.
مغزم از دیدن شون سوت می‌کشید و گوشام گرومپ گرومپ صدا میداد.
قلب بیچاره ات که اصلا نمیزد.

یونا بالاخره اولین نفر بود که حرف زد.
سرش رو به طرف بالا گرفت تا بتونه صورت جونگکوک رو ببینه و با نازی که توی صداش ریخته بود گفت:
-عزیزم...نمیخوایم بریم تو؟...
پاهام خسته شد

اون دختر رو نمیشناختم،شبیه دوست دوران بچگیم بود اما خودش نبود‌.
دختر آروم و خوش خنده ای که من میشناختم نمیتونست همچون خیانتی کنه و با شوهر من بریزه رو هم:
-مادر جان...تعارف نمیکنی؟

جونگکوک بود که بی توجه به حال داغونم از مامان حنا می‌خواست یونا رو به داخل دعوت کنه.
مامان حنا اما نگاهش به اتی شکسته بود،به دختری که بزور سر پا مونده بود.

اگه دیوار نبود تا نگهم داره نقش زمین میشدم،چقدر ماهیچه توی سینه ام درد میکرد،یجوری تیر می‌کشید که میخواست جونم رو بگیره.

سرم رو به علامت نه تکون دادم.
واقعیت نداشت.
فقط یه خواب مزخرف بود.
یه کابوس وحشتناک.
جونگکوک نمیتونست همچون بلایی سرم بیاره.
مرد من...
درسته که ازم متنفر بود،اما...

اما جلوی چشمام دستش رو روی کمر یونا گذاشت و گفت:
-بریم تو عزیزم...
-مرسی قربونت برم...