P̶̢̧̛͚̜̲͎͔̟̭̓ạ̵̈́̊̚r̴͓̼͖͎̥̳͜͝t̸̡̛̳͎̝̮̒̉͜ ̵̨͖̹͇̮͓͚̠̼͒̂̉͑3̷
P̶̢̧̛͚̜̲͎͔̟̭̓ạ̵̈́̊̚r̴͓̼͖͎̥̳͜͝t̸̡̛̳͎̝̮̒̉͜ ̵̨͖̹͇̮͓͚̠̼͒̂̉͑3̷̲̯̣͉̪̠͓̋̈́̕ͅ1̴̧̹̪̰͉̝͝ͅ.
یه کاغذ، لای صفحهها بود که قبلاً نبود.
از وسط دفترچه بیرون زده بود.
انگار یکی خیلی آروم و دقیق، گذاشته بودش همونجا... درست وقتی تو اتاق جئون بودم.
آروم بیرونش کشیدم.
یه برگ کاغذ ساده. بدون اسم. بدون نشونه.
ولی با خطی که دیگه برام غریبه نبود.
ایتالیایی.
«Non sempre chi guarda, vuole essere visto.»
زیرش، با همون خط:
«No siempre quien observa, quiere ser visto.»
"همیشه کسی که نگاه میکنه… نمیخواد دیده بشه."
دستم لرزید.
نشستم. خیره شدم به کاغذ.
نه... نه این دیگه فقط یه تصادف نبود.
این ترجمهها، این جملهها، این دقت، این زمانبندی دقیق...
یکی اینجاست.
یکی داره قدمبهقدم باهام پیش میاد.
داره هر بار یه تیکهی کوچیکتر از حقیقت رو میندازه جلو پام، ولی همیشه عقبتر از من وایمیسته.
هیچوقت خودش رو نشون نمیده.
ذهنم فوراً رفت سمت جئون.
کلورا.
اون نگاههای خنثی.
اون مکثهایی که زیادی طول میکشیدن.
اون جملههای نصفهنیمه.
:
«بعضی چیزها بهتره دیرتر فهمیده شن.»
بلند شدم. سریع رفتم سمت در.
بازش کردم. راهرو تاریک بود.
همهجا ساکت.
اما باید یه کاری میکردم. نمیتونستم فقط بشینم.
باید یه چیزی رو میشکستم—یه دیوار، یه قانون، یه سکوت.
. نور چراغها زرد و کسلکننده بود. یه صدای آروم از سمت آشپزخونه میاومد. کلورا؟ نمیدونم.
اما من رفتم سمت همون راهروی طبقه ی دوم . همونجایی که چندتا اتاق و تابلو های قدیمی هست .
همون دری که جلوی اون تابلوی لعنتی...
رسیدم به در.
یه حسی بهم میگفت...
شاید
دستم رفت سمت دستگیره.
همون لحظه، یه صدای زمزمهوار پشت سرم شنیدم:
— «بهتره اون در رو باز نکنی.»
خشکم زد.
آروم برگشتم.
کلورا پشت سرم بود. درست، نزدیک. بدون صدا اومده بود.
نگاهش خنثی نبود اینبار. یهجور خاصی نگام میکرد. انگار داشت میسنجید قراره چی بگم، چی بفهمم، چی بترسم.
— «چرا؟»
صدام خشدار بود.
یه مکث کرد.
بعد، با همون لحن سرد همیشگی گفت:
— «بعضی سؤالا، پاسخ نمیخوان. زمان میخوان.»
رفتم عقب. دست از دستگیره برداشتم.
فقط نگاش کردم.
. فقط رد شد از کنارم. همونطور بیصدا. همونطور مثل همیشه.
اما وقتی داشت میرفت، گفت:
— «تو هنوز اونقدری که فکر میکنی تنها نیستی.»
---
رفتم تو اتاقم.
اون کاغذ هنوز توی دستم بود.
و من… با دلی که هر لحظه بیشتر میلرزید، فقط یه چیز میدونستم:
اینجا، هیچکس اونطور که نشون میده نیست.
و کسی، دقیقاً همین حالا، پشت یکی از این دیوارها، داره حتی لبخونیهام رو نگاه میکنه.
(بیاین حرف بزنیم .....🤠 لطفاً ....)
یه کاغذ، لای صفحهها بود که قبلاً نبود.
از وسط دفترچه بیرون زده بود.
انگار یکی خیلی آروم و دقیق، گذاشته بودش همونجا... درست وقتی تو اتاق جئون بودم.
آروم بیرونش کشیدم.
یه برگ کاغذ ساده. بدون اسم. بدون نشونه.
ولی با خطی که دیگه برام غریبه نبود.
ایتالیایی.
«Non sempre chi guarda, vuole essere visto.»
زیرش، با همون خط:
«No siempre quien observa, quiere ser visto.»
"همیشه کسی که نگاه میکنه… نمیخواد دیده بشه."
دستم لرزید.
نشستم. خیره شدم به کاغذ.
نه... نه این دیگه فقط یه تصادف نبود.
این ترجمهها، این جملهها، این دقت، این زمانبندی دقیق...
یکی اینجاست.
یکی داره قدمبهقدم باهام پیش میاد.
داره هر بار یه تیکهی کوچیکتر از حقیقت رو میندازه جلو پام، ولی همیشه عقبتر از من وایمیسته.
هیچوقت خودش رو نشون نمیده.
ذهنم فوراً رفت سمت جئون.
کلورا.
اون نگاههای خنثی.
اون مکثهایی که زیادی طول میکشیدن.
اون جملههای نصفهنیمه.
:
«بعضی چیزها بهتره دیرتر فهمیده شن.»
بلند شدم. سریع رفتم سمت در.
بازش کردم. راهرو تاریک بود.
همهجا ساکت.
اما باید یه کاری میکردم. نمیتونستم فقط بشینم.
باید یه چیزی رو میشکستم—یه دیوار، یه قانون، یه سکوت.
. نور چراغها زرد و کسلکننده بود. یه صدای آروم از سمت آشپزخونه میاومد. کلورا؟ نمیدونم.
اما من رفتم سمت همون راهروی طبقه ی دوم . همونجایی که چندتا اتاق و تابلو های قدیمی هست .
همون دری که جلوی اون تابلوی لعنتی...
رسیدم به در.
یه حسی بهم میگفت...
شاید
دستم رفت سمت دستگیره.
همون لحظه، یه صدای زمزمهوار پشت سرم شنیدم:
— «بهتره اون در رو باز نکنی.»
خشکم زد.
آروم برگشتم.
کلورا پشت سرم بود. درست، نزدیک. بدون صدا اومده بود.
نگاهش خنثی نبود اینبار. یهجور خاصی نگام میکرد. انگار داشت میسنجید قراره چی بگم، چی بفهمم، چی بترسم.
— «چرا؟»
صدام خشدار بود.
یه مکث کرد.
بعد، با همون لحن سرد همیشگی گفت:
— «بعضی سؤالا، پاسخ نمیخوان. زمان میخوان.»
رفتم عقب. دست از دستگیره برداشتم.
فقط نگاش کردم.
. فقط رد شد از کنارم. همونطور بیصدا. همونطور مثل همیشه.
اما وقتی داشت میرفت، گفت:
— «تو هنوز اونقدری که فکر میکنی تنها نیستی.»
---
رفتم تو اتاقم.
اون کاغذ هنوز توی دستم بود.
و من… با دلی که هر لحظه بیشتر میلرزید، فقط یه چیز میدونستم:
اینجا، هیچکس اونطور که نشون میده نیست.
و کسی، دقیقاً همین حالا، پشت یکی از این دیوارها، داره حتی لبخونیهام رو نگاه میکنه.
(بیاین حرف بزنیم .....🤠 لطفاً ....)
- ۹.۵k
- ۲۱ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط