"شب های بارونی و دلم گرم تو"
ادامه
بعد از آن بوسه، زمان گویی متوقف شده بود. صدای باران پشت پنجره، تنها شاهد سکوت معنا دارشان بود.
لینو دستش را روی دست ا.ت گذاشت و با صدایی تقریباً بلند نشده گفت:
«نه تنها گرمی دلت رو فراموش کرده بودم… فکر میکردم قلبم دیگه نمیتونه اینقدر ضربان داشته باشه.»
ا.ت لبخندی زد و گفت:
«منم فکر میکردم فقط در داستانها میشه اینقدر عاشق شد… حالا میبینم تو خودت یه داستان زندهای.»
شب به همراهیشان ادامه پیدا کرد. در کنار هم، روی مبلی قدیمی، با چایی گرم در دست و موسیقیای که دل را میآرامید. حرفهایشان از کودکی لینو میگذشت به آرزوهای ا.ت، از خاطرههای غمگین گذشتهشان میگذشت به نقشههای شیرین آینده.
روز بعد، با نور خورشیدی که از پنجره میدرخشید، بیدار شدند. دستهایشان هنوز در هم گرفته بود. لینو سرش را روی سینهی ا.ت گذاشته بود و به نفسهای آروم او گوش میداد.
او بالاخره پرسید:
«واقعاً منو دوست داری؟ نه مثل قبل، الان؟»
ا.ت دستانش را از دور گردن لینو رد کرد و گفت:
«دوست داشتن، کلمهی کوچکیه برای این حس… وقتی بهت نگاه میکنم، دنیا ساکت میشه. فقط تو میمونی.»
و دوباره، لبها به هم رسیدند. این بار عمیقتر. این بار با تمام وجود. مثل اینکه تمام عمرشان را منتظر این لحظه بودهاند.
روزها به همین شکل گذشتند. با کوچکترین لبخندها، با یک دست بستن در سکوت، با یک پیام ساده از هم در میان روز. گاهی بدون صحبت، فقط با نگاه، همدیگر را متوجه چیزهایی میکردند که دیگران نمیتوانستند.
اما زندگی، همیشه شب به خواب نمیرود.
یک روز، اتفاقی افتاد که همه چیز را به چالش کشید. ا.ت تصمیمی گرفت که ظاهراً برای لینو سخت بود. تصمیمی دربارهی شغل جدیدش، در شهری دور. لینو ناراحت شد، ولی دید که ا.ت برای آیندهی هر دو فکر میکند.
او گفت:
«من نمیتونم بیتو زندگی کنم… ولی میتونم چند ماه بیتو تحمل کنم، اگه بتونم ببینم چشات وقتی میگی ‘من تونستم’ چقدر زیبا میشه.»
ا.ت دستش را گرفت و گفت:
«پس قول بده منتظر من بمونی.»
لینو لبخند زد و گفت:
«نه فقط قول… من دلم رو بستم به تو.»
و آنها جدا شدند. نه برای همیشه، بلکه برای یک مدت کوتاه، با امیدی طولانی.
هر شب، مثل قبل، پیامهایشان ادامه داشت. گاهی با یک فیلم مشترک، گاهی با یک آهنگ که یادشان میافتاد، و گاهی فقط با یک عکس از ماه شب، که انگار میگفتند:
«حتی از دور هم زیر یه ماه هستیم.»
و یک روز، دوباره در کنار هم ایستادند. در همان پنجره، در همان اتاق، با همان بارانِ پاییزی.
ا.ت دوباره گفت:
«سلام دوباره… دوست دارمت.»
و لینو لبخندی زد و گفت:
«سلام… من هم همیشه دوستت داشتم.»
و دوباره، لبها به هم رسیدند.
این بار با مزهی تردید، با مزهی صبر، با مزهی قاطعیت.
چون فهمیده بودند:
عاشق بودن، فقط در آغوش گرفتن یکدیگر نیست… عاشق بودن، در کنار هم ماندن است، حتی وقتی دور هستید.
بچه ها این فیک از هوش مصنوعی کمک گرفتم خوب شدع.؟
خودم حس میکنم بده ولی چون هوش مصنوعی کمکم کرد پوکیدم
اخه قبلا نمیکرد حالا ولش . خوبع تو کامنتا بگین
بعد از آن بوسه، زمان گویی متوقف شده بود. صدای باران پشت پنجره، تنها شاهد سکوت معنا دارشان بود.
لینو دستش را روی دست ا.ت گذاشت و با صدایی تقریباً بلند نشده گفت:
«نه تنها گرمی دلت رو فراموش کرده بودم… فکر میکردم قلبم دیگه نمیتونه اینقدر ضربان داشته باشه.»
ا.ت لبخندی زد و گفت:
«منم فکر میکردم فقط در داستانها میشه اینقدر عاشق شد… حالا میبینم تو خودت یه داستان زندهای.»
شب به همراهیشان ادامه پیدا کرد. در کنار هم، روی مبلی قدیمی، با چایی گرم در دست و موسیقیای که دل را میآرامید. حرفهایشان از کودکی لینو میگذشت به آرزوهای ا.ت، از خاطرههای غمگین گذشتهشان میگذشت به نقشههای شیرین آینده.
روز بعد، با نور خورشیدی که از پنجره میدرخشید، بیدار شدند. دستهایشان هنوز در هم گرفته بود. لینو سرش را روی سینهی ا.ت گذاشته بود و به نفسهای آروم او گوش میداد.
او بالاخره پرسید:
«واقعاً منو دوست داری؟ نه مثل قبل، الان؟»
ا.ت دستانش را از دور گردن لینو رد کرد و گفت:
«دوست داشتن، کلمهی کوچکیه برای این حس… وقتی بهت نگاه میکنم، دنیا ساکت میشه. فقط تو میمونی.»
و دوباره، لبها به هم رسیدند. این بار عمیقتر. این بار با تمام وجود. مثل اینکه تمام عمرشان را منتظر این لحظه بودهاند.
روزها به همین شکل گذشتند. با کوچکترین لبخندها، با یک دست بستن در سکوت، با یک پیام ساده از هم در میان روز. گاهی بدون صحبت، فقط با نگاه، همدیگر را متوجه چیزهایی میکردند که دیگران نمیتوانستند.
اما زندگی، همیشه شب به خواب نمیرود.
یک روز، اتفاقی افتاد که همه چیز را به چالش کشید. ا.ت تصمیمی گرفت که ظاهراً برای لینو سخت بود. تصمیمی دربارهی شغل جدیدش، در شهری دور. لینو ناراحت شد، ولی دید که ا.ت برای آیندهی هر دو فکر میکند.
او گفت:
«من نمیتونم بیتو زندگی کنم… ولی میتونم چند ماه بیتو تحمل کنم، اگه بتونم ببینم چشات وقتی میگی ‘من تونستم’ چقدر زیبا میشه.»
ا.ت دستش را گرفت و گفت:
«پس قول بده منتظر من بمونی.»
لینو لبخند زد و گفت:
«نه فقط قول… من دلم رو بستم به تو.»
و آنها جدا شدند. نه برای همیشه، بلکه برای یک مدت کوتاه، با امیدی طولانی.
هر شب، مثل قبل، پیامهایشان ادامه داشت. گاهی با یک فیلم مشترک، گاهی با یک آهنگ که یادشان میافتاد، و گاهی فقط با یک عکس از ماه شب، که انگار میگفتند:
«حتی از دور هم زیر یه ماه هستیم.»
و یک روز، دوباره در کنار هم ایستادند. در همان پنجره، در همان اتاق، با همان بارانِ پاییزی.
ا.ت دوباره گفت:
«سلام دوباره… دوست دارمت.»
و لینو لبخندی زد و گفت:
«سلام… من هم همیشه دوستت داشتم.»
و دوباره، لبها به هم رسیدند.
این بار با مزهی تردید، با مزهی صبر، با مزهی قاطعیت.
چون فهمیده بودند:
عاشق بودن، فقط در آغوش گرفتن یکدیگر نیست… عاشق بودن، در کنار هم ماندن است، حتی وقتی دور هستید.
بچه ها این فیک از هوش مصنوعی کمک گرفتم خوب شدع.؟
خودم حس میکنم بده ولی چون هوش مصنوعی کمکم کرد پوکیدم
اخه قبلا نمیکرد حالا ولش . خوبع تو کامنتا بگین
- ۵.۱k
- ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط