فیک نامجون~~ مدیر جذاب من ~~پارت۲

---

(همون بیرون دانشگاه، بعد از برخورد اول میونگ و نامجون)

چو با چشمک گفت: «اوه اوه! معلومه یه خبراییه! کی بود اون پسره که انقدر روت تأثیر گذاشت؟ مدیر مدرسه بود؟»

میونگ که هنوز گونه‌هاش گل انداخته بود، سعی کرد عادی باشه و گفت: «نه بابا! رئیس حراست بود... خیلی خوش‌تیپ بود، نه؟»

جانگ می با خنده گفت: «رئیس حراست؟ شوخی می‌کنی؟ ما که ندیدیم کسی انقدر با اعتماد به نفس و آقایی راه بره! معلومه که مدیر مدرسه بوده. قبول کن!»

چو هم خندید و گفت: «آره میونگ! قبول کن که دلت لرزیده! کی اینقدر جذابه که تو رو اینجوری کنی؟»

میونگ با لبخندی که سعی می‌کرد پنهانش کنه، گفت: «باشه بابا! قبول! یه کم جذاب بود... ولی فقط یه کم! همین! دیگه بریم خونه؟ امتحان فردا رو نخوندم!»

جانگ می و چو هم قبول کردن و هر سه به سمت خونه راه افتادن.

*

(روز بعد، دانشگاه - سر جلسه امتحان)

همه با هیجان وارد کلاس شدن. امروز امتحان مهمی داشتن و استرس کمی بالا بود. میونگ سعی کرد تمام تمرکزش رو روی سوالات بذاره، اما هر از گاهی نگاهش ناخودآگاه به سمت جایگاه استاد، مین یون، کشیده می‌شد. مین یون با چهره‌ای جدی و بدون هیچ لبخندی، برگه ها رو پخش کرد.

میونگ با دقت شروع به جواب دادن کرد. سوالات سخت بودن، اما چون مطالب رو خوب خونده بود، تا حدودی از پسشون براومد. وقتی برگه رو تحویل داد، احساس سبکی کرد، هرچند یه گوشه ذهنش از نگاه‌های خاص مین یون که گاهی سمتش بود، کمی نگران بود.

*

(بعد از ظهر، خونه میونگ)

بعد از خستگی امتحان، میونگ جلوی لپ‌تاپش لم داد و با یوکی(دوست میونگ) چت کرد. کلی از اتفاقات روز، مخصوصا برخورد با مدیر و امتحان رو براش تعریف کرد. یوکی هم با هیجان جواب می‌داد و کلی شوخی می‌کرد. میونگ همینطور که داشت با یوکی حرف می‌زد، یهو یاد حرفای جانگ می و چو افتاد. "واقعا چقدر جذاب بوددددد..." زیر لب گفت و لبخندی رو صورتش نشست.

*

(روز بعد، دانشگاه - کلاس استاد مین یون)

وقتی میونگ وارد کلاس شد، نفسش تو سینه حبس شد. استاد مین یون با چهره‌ای عبوس منتظرش بود. روی تخته سیاه، نمرات امتحان روز قبل نوشته شده بود و میونگ با دیدن نمره خودش، چشماش گرد شد. نمره‌ای که گرفته بود، به طرز عجیبی پایین بود، خیلی پایین‌تر از چیزی که فکر می‌کرد. انگار مین یون عمدا نمره کمتری بهش داده بود.

با ناراحتی به سمت میزش رفت و سعی کرد تمرکز کنه، اما ذهنش درگیر این بود که چرا استاد باهاش لج کرده. در طول کلاس، نگاه‌های سنگین مین یون رو روی خودش حس می‌کرد و مطمئن بود که یه مشکلی هست.

*

(بعد از کلاس)

با دلی گرفته و چشمانی که کمی اشک توش جمع شده بود، به سمت دفتر مدیر مدرسه رفت. در زد و با صدای لرزونی گفت: "بفرمایید."

وقتی وارد شد، نامجون پشت میزش نشسته بود و داشت پرونده‌ها رو بررسی می‌کرد. با دیدن چهره ناراحت و دلنشین میونگ، سرش رو بلند کرد و با لبخندی مهربون پرسید: "سلام خانم لی. اتفاقی افتاده؟ چرا ناراحتی؟"

میونگ با کیوتی تمام، جلوتر رفت و با صدای بغض‌آلودی گفت: "مدیر... من... نمره امتحانم خیلی کمه... فکر کنم استااااد مین یون با من لج کردن..."

نامجون با دقت به حرف‌های میونگ گوش داد. لبخندش کمرنگ شد و با جدیت گفت: "مین یون؟ حتماً یه دلیلی داشته. ولی نگران نباش. بیا اینجا بشین."

میونگ جلوتر رفت و روی صندلی کنار میز نامجون نشست. نامجون برگه‌شو برداشت و نگاهی بهش انداخت. بعد با نگاهی که انگار چیزی رو کشف کرده، سرش رو بلند کرد و مستقیم به چشم‌های میونگ نگاه کرد.

"خانم لی..." نامجون مکث کرد و نفس عمیقی کشید. "راستش رو بخوای... من فکر می‌کنم مشکل از استاد مین یون نیست..."

میونگ با تعجب پرسید: "پس از چیه؟"

نامجون یه قدم به میونگ نزدیک‌تر شد. نفسش حس می‌شد. "مشکل از منه... یعنی... مشکل اینجاست که من نمی‌تونم تمرکز کنم وقتی تو اینجایی."

میونگ با چشم‌های گرد شده بهش نگاه می‌کرد. صورتش از تعجب و هیجان سرخ شده بود.

نامجون ادامه داد، صداش کمی لرزید: "من... من از همون لحظه اول که دیدمت... تو سالن... عاشقت شدم. نمی‌تونم درست کار کنم. نمی‌تونم درست فکر کنم. تمام فکرم پیش توئه. نمره امروزت... تقصیر منه. چون نمی‌تونم به هیچ چیز دیگه ای جز تو فکر کنم."

چشمان میونگ پر از اشک شد، اما این بار اشک شوق بود. لبخندی زد و زیر لب گفت: "مدیر..."

نامجون هم لبخندی زد و به میونگ که حالا کاملاً بهش نزدیک شده بود، نگاه کرد.

ادامه دارد🧸