یک ذره هم از اونیکی ورژن استفاده کنیم

we
Part 20

مایا

ده دقیقه بعد گارسون غذا هارو آورد و بعد از اینکه غذا خوردیم نیک بخاطر آنیا برامون بستنی گرفت
تو راه برگشت که تقریبا ساعت پنج بود آنیا تو ماشین خوابش برده بود و با بقیه از مسابقه شب حرف میزدیم
قرار شد هانا رو ببریم خونه لیون و اون دوتا از اونجا باهم بیان
هانا رو هم رسوندیم خونه لیون و با آنا خانوم برگشتیم خونه

لیرا؛ ناهار چطور بود بچها؟! خوش گذشت؟
مایا: بد نبود
نیک: بد نبود؟!
مایا: غذا بود دیگه رفتیم غذا و بستنی خوردیم و برگشتیم دستتم درد نکنه
لیرا: نگران نباش نیک عادتشه
مایا: مامانن!
لیرا: چیه خبب
ویلیام: باز جای شکرش باقیه که بهشون خوش گذشته
آنا: خب من میرم دیگه شب میبینمتون بچها
لیرا و ویلیام: شب؟ شب کجا میرید
مایا: فوری گفتم* قراره با لیون و هانا بریم ساحل
آنا؛ بله
ویلیام: خوب با اینجا مچ شدی ها
مایا: بله :)
لیرا: اینهمه میگفتی من با هری و سالی حرف میزنم هیچکسم جرعت نداره مانعم بشه چیشد هان؟! فراموششون کردی؟
مایا: شکه شدم* امم..خب..نه یادم نرفته که..من..
نیک: همین تو ماشین باهم حرف زدن
آنا: ولی مایا..
نیک: عزیزم خوش اومدی میتونی بری *در و پشت سر آنا بستن*
لیرا: اتفاقی افتاد براتون؟!
مایا: نه چطور
لیرا: اخه عجیب و غریب میزنید
مایا؛ نه همچی خوبه
لیرا: من مادرم میفهمم
مایا: گفتم که نه!
لیرا: هر طور راحتی
مایا: من میرم یکم استراحت کنم
نیک: منم همینطور لطفا حواستون به آنیا باشه
لیرا؛ باشه عزیزم

*شب*

نیک

تقریبا به ساعت موعود نزدیک بود
بابا و لیرا یک قرار خانوادگی داشتن و آنیا رو با خودشون بردن
وقتی اونا رفتن من و مایا شروع کردیم به لباس پوشیدن
مایا یکی از ماشین های گاراژ رو برداشت
من بهش گفتم که فراری ای بوگاتی که سرعتش زیاده رو برداره
ولی اون یک شورلت مدرن طلایی برداشت و راه افتادیم


*NASCAR*