ادامه ی داستان
فصل ۱۰: مأموریت در مه
صبح روز بعد، مه غلیظی اطراف عمارت را گرفته بود. کلاغ‌ها خبر مأموریت تازه‌ای آوردند. گفته می‌شد در کوهستانی نزدیک، چند شیطان دیده شده‌اند که شب‌ها به روستا حمله می‌کنند.
اوبانای با صدای جدی گفت:
«برای این مأموریت، موئیچیرو می‌رود.»
سانمی که هنوز از یوکی خوشش نمی‌آمد، با اخم اضافه کرد:
«و یوکی هم می‌رود. اگر واقعاً طرف ماست، وقتش است ثابت کند.»
یوکی چیزی نگفت، فقط آرام سر تکان داد. موئیچیرو هم بدون اعتراض کنار او ایستاد.
چند ساعت بعد، آن دو در مسیر کوهستان بودند. مه همه جا را پوشانده بود و صدای باد میان درخت‌ها می‌پیچید.
موئیچیرو جلوتر راه می‌رفت و ناگهان گفت:
«یوکی.»
یوکی نگاهش کرد.
«چی شده؟»
موئیچیرو کمی مکث کرد.
«دیروز… وقتی کنارم بودی، حس عجیبی داشتم. انگار مه کمتر شده بود.»
یوکی کمی خجالت کشید و نگاهش را از او دزدید.
«تو همیشه حرف‌های عجیب می‌زنی.»
موئیچیرو آرام لبخند زد.
«شاید. اما وقتی کنارت هستم، ذهنم کمتر گم می‌شود.»
قبل از اینکه یوکی جواب بدهد، ناگهان صدای خش‌خش بلندی از میان درخت‌ها آمد. چند سایه سریع از میان مه بیرون پریدند. سه شیطان با چشمان درخشان به سمتشان حمله کردند.
موئیچیرو سریع شمشیرش را کشید.
«تنفس مه، فرم سوم!»
مه اطرافش پیچید و حرکتش تقریباً دیده نمی‌شد. یکی از شیاطین عقب رفت. در همان لحظه، یوکی هم شمشیرش را بیرون کشید.
«تنفس برف، فرم سوم: بارش تند!»
تیغه‌ی شمشیرش مثل برف در هوا درخشید و شیطان دوم را عقب راند. آن‌ها کنار هم می‌جنگیدند؛ حرکت‌های مه و برف در هم می‌پیچیدند، انگار طبیعت خودش به کمکشان آمده بود.
چند دقیقه بعد، شیاطین فرار کردند و دوباره در مه ناپدید شدند.
موئیچیرو شمشیرش را پایین آورد و به یوکی نگاه کرد.
«دیدی؟ وقتی با هم می‌جنگیم، حتی مه هم راه را گم می‌کند.»
یوکی لبخند کوچکی زد.
«شاید… مه و برف با هم خوب کنار می‌آیند.»
اما درست در همان لحظه، بوی آشنایی در هوا پیچید. بویی که یوکی خیلی خوب می‌شناخت.
چشمانش ناگهان جدی شد.
موئیچیرو پرسید:
«چی شده؟»
یوکی آهسته گفت:
«این بو… یکی از شیاطین قوی موزانه.»
مه اطرافشان سنگین‌تر شد… و سایه‌ی بزرگی آرام‌آرام از میان درخت‌ها بیرون آمد.
:::
صبح روز بعد، مه غلیظی اطراف عمارت را گرفته بود. کلاغ‌ها خبر مأموریت تازه‌ای آوردند. گفته می‌شد در کوهستانی نزدیک، چند شیطان دیده شده‌اند که شب‌ها به روستا حمله می‌کنند.
اوبانای با صدای جدی گفت:
«برای این مأموریت، موئیچیرو می‌رود.»
سانمی که هنوز از یوکی خوشش نمی‌آمد، با اخم اضافه کرد:
«و یوکی هم می‌رود. اگر واقعاً طرف ماست، وقتش است ثابت کند.»
یوکی چیزی نگفت، فقط آرام سر تکان داد. موئیچیرو هم بدون اعتراض کنار او ایستاد.
چند ساعت بعد، آن دو در مسیر کوهستان بودند. مه همه جا را پوشانده بود و صدای باد میان درخت‌ها می‌پیچید.
موئیچیرو جلوتر راه می‌رفت و ناگهان گفت:
«یوکی.»
یوکی نگاهش کرد.
«چی شده؟»
موئیچیرو کمی مکث کرد.
«دیروز… وقتی کنارم بودی، حس عجیبی داشتم. انگار مه کمتر شده بود.»
یوکی کمی خجالت کشید و نگاهش را از او دزدید.
«تو همیشه حرف‌های عجیب می‌زنی.»
موئیچیرو آرام لبخند زد.
«شاید. اما وقتی کنارت هستم، ذهنم کمتر گم می‌شود.»
قبل از اینکه یوکی جواب بدهد، ناگهان صدای خش‌خش بلندی از میان درخت‌ها آمد. چند سایه سریع از میان مه بیرون پریدند. سه شیطان با چشمان درخشان به سمتشان حمله کردند.
موئیچیرو سریع شمشیرش را کشید.
«تنفس مه، فرم سوم!»
مه اطرافش پیچید و حرکتش تقریباً دیده نمی‌شد. یکی از شیاطین عقب رفت. در همان لحظه، یوکی هم شمشیرش را بیرون کشید.
«تنفس برف، فرم سوم: بارش تند!»
تیغه‌ی شمشیرش مثل برف در هوا درخشید و شیطان دوم را عقب راند. آن‌ها کنار هم می‌جنگیدند؛ حرکت‌های مه و برف در هم می‌پیچیدند، انگار طبیعت خودش به کمکشان آمده بود.
چند دقیقه بعد، شیاطین فرار کردند و دوباره در مه ناپدید شدند.
موئیچیرو شمشیرش را پایین آورد و به یوکی نگاه کرد.
«دیدی؟ وقتی با هم می‌جنگیم، حتی مه هم راه را گم می‌کند.»
یوکی لبخند کوچکی زد.
«شاید… مه و برف با هم خوب کنار می‌آیند.»
اما درست در همان لحظه، بوی آشنایی در هوا پیچید. بویی که یوکی خیلی خوب می‌شناخت.
چشمانش ناگهان جدی شد.
موئیچیرو پرسید:
«چی شده؟»
یوکی آهسته گفت:
«این بو… یکی از شیاطین قوی موزانه.»
مه اطرافشان سنگین‌تر شد… و سایه‌ی بزرگی آرام‌آرام از میان درخت‌ها بیرون آمد.
:::
- ۳.۳k
- ۰۸ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
