مار سبز
برای بعضی ها سخت بود خوندنش برای همین گفتم تایپکنم بهتره
فصل ۱ پارت ۲
ساعت ها گذشت و من همچنان در کتابخانه قصر، آروم و بی صدا و تنها بودم که دوباره صدای قدم زدن اومد . سعی کردم خودم رو کنترل کنم و گفتم" لونا بهت گفتم میام...چرا نمیتونی کمی بهم فضا بدی؟" اما درکمال تعجب صدای مردانه ای گفت" برای بار سوم صدات زدیم و نیومدی...مشکل چیه نیرا؟" با تعجب و کمی خجالت از روی صندلی بلند شدم و گفتم" پدر..اینجا چیکار میکنید؟" پدرم به سمت کتاب هایی که در قفسه کنار من بود رفت و گفت" کتاب خوندن رو همیشه دوست داشتی...از بچگی بیشترین وقتت رو اینجا گذروندی..با اینکه اون بیرون پر از سرگرمی های جالب و حقایق عجیبه" چیزی نگفتم و فقط به پدر نگاه کردم. پدرم دست از نگاه کردن به کتاب ها برداشت و به سمت من قدم برداشت" چند سالته؟" با صدایی ارومگفتم" ۱۷" پدرم روی صندلی نشست و به شمع های روی میز خیره شد." و دقیقا ۷ ساله که به خوندن این کتاب ها ادامه دادی....چی یاد گرفتی؟" با دستم موهایم را کمی مرتب کردم و آروم شروع به قدم زدن در نزدیکی پدرم کردم" بسیار چیز ها.... چیزهایی که این مردم نمیتونند به من یاد بدن" پدرم با چهره ای بی ذوق به مننگاه کرد" مثل چی؟" لبخند تلخی زدم و گفتم " عشق" پدرم ناخودآگاه لبخند کوچک و ملیحی زد و گفت" این رو که من هم بلدم" چیزی نگفتم اما لبخند هنوز روی لب هام بود که پدرم از روی صندلی بلند شد و کمی از من فاصله گرفت" امشب خانواده ریدل به قصر ما دعوت شدن ...برای خوشآمد گویی حداقل چند دقیقه بیا پایین ...و لطفا با پسرشون خوب رفتار کن" با خودم فکر کردم و یاد بقیه خاندان ها افتادم.
ادامه دارد...
فصل ۱ پارت ۲
ساعت ها گذشت و من همچنان در کتابخانه قصر، آروم و بی صدا و تنها بودم که دوباره صدای قدم زدن اومد . سعی کردم خودم رو کنترل کنم و گفتم" لونا بهت گفتم میام...چرا نمیتونی کمی بهم فضا بدی؟" اما درکمال تعجب صدای مردانه ای گفت" برای بار سوم صدات زدیم و نیومدی...مشکل چیه نیرا؟" با تعجب و کمی خجالت از روی صندلی بلند شدم و گفتم" پدر..اینجا چیکار میکنید؟" پدرم به سمت کتاب هایی که در قفسه کنار من بود رفت و گفت" کتاب خوندن رو همیشه دوست داشتی...از بچگی بیشترین وقتت رو اینجا گذروندی..با اینکه اون بیرون پر از سرگرمی های جالب و حقایق عجیبه" چیزی نگفتم و فقط به پدر نگاه کردم. پدرم دست از نگاه کردن به کتاب ها برداشت و به سمت من قدم برداشت" چند سالته؟" با صدایی ارومگفتم" ۱۷" پدرم روی صندلی نشست و به شمع های روی میز خیره شد." و دقیقا ۷ ساله که به خوندن این کتاب ها ادامه دادی....چی یاد گرفتی؟" با دستم موهایم را کمی مرتب کردم و آروم شروع به قدم زدن در نزدیکی پدرم کردم" بسیار چیز ها.... چیزهایی که این مردم نمیتونند به من یاد بدن" پدرم با چهره ای بی ذوق به مننگاه کرد" مثل چی؟" لبخند تلخی زدم و گفتم " عشق" پدرم ناخودآگاه لبخند کوچک و ملیحی زد و گفت" این رو که من هم بلدم" چیزی نگفتم اما لبخند هنوز روی لب هام بود که پدرم از روی صندلی بلند شد و کمی از من فاصله گرفت" امشب خانواده ریدل به قصر ما دعوت شدن ...برای خوشآمد گویی حداقل چند دقیقه بیا پایین ...و لطفا با پسرشون خوب رفتار کن" با خودم فکر کردم و یاد بقیه خاندان ها افتادم.
ادامه دارد...
- ۲۸.۶k
- ۲۸ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط