پارت بیست و هفتم
سوکوکو
"زندگی دوباره"
Part: 27.
(فلش بک، ویو راوی)
سه روزی گذشته بود. کار ها چندان سخت نبود. خبری هم از خطر نبود. ولی همین عادی بودن بدون خطری خیلی ترسناک بود.
غروب افتاب. صدای چکه و قطره های بارون روی شیشه توی اتاق میپیچید. همه چیز آروم و ساکت...انگشتاش رو لای موهاش برد و از خستگی نالید. سرش رو به تاج صندلی بزرگش تکیه داد و به سقف خیره شد.
صدای تلفن...
با تعجب به موبایل روی میزش خیره شد. اخماشو تو هم برد و با عصبیت همیشگیش زمزمه کرد: این دیگه کیه؟
به شماره ی ناشناس نگاهی انداخت و بعد جواب داد: کیه؟
-اوه جناب ناکاهارا...خوشحالم که صداتو میشنوم. انگار صحیح و سالم به نظر میای...خوبه...
صدا بم و خسته بود. کمی آشنا. اما کمی حس طعنه و ازار و اذیت توی صداش موج میزد.
تچی کرد و پاهاش رو روی میز انداخت. بی حوصله جواب داد: زود زرتو بزن مرتیکه. من وقتمو برای مسخره بازی و کار های بیهوده هدر نمیدم.
خندید. خنده ای که لرزه به تن مینداخت: ببینم من و تو یه بار همو ملاقات کردیم نه؟...
چشماش گشاد شد...
+نکنه...
-آره عزیز دلم...
کمی سردرگم بود. داشت براش روشن میشد قضیه چیه. سعی کرد خونسرد باشه: خب که چی؟...چی میخوای؟...برای چی زنگ زدی؟...
-خب...بیا راجب پسر قشنگم... یا بهتر بگم...عشق زندگیت حرف بزنیم.
+دهنتو ببند...
-اوه؟...یادت باشه به دازای چیزی نگی...اگر با خبرش کنی...برات بد تمومش میکنم...
کمی لرزید: تو نمیتونی که...
-میتونم...همین الانم میدونم کجاس و دقیقا هدف گرفته شده...میتونم نشونت بدم...
دستشو کنار پاش مشت کرد و قاب گوشی رو محکم تر گرفت.
+باشه...لعنتی...
-ازت میخوام کارایی که میگمو مو به مو انجام بدی با اثبات و مدرک...فهمیدی؟
صداش لرزید. آدم سرسختی بود ولی انگار...شده بود عروسک خیمه شب بازی...
+بگو چیکار کنم عوضی...
-تسلیم شدی؟ چه خوب...تمام سیستم ها رو قطع کن...تمام بار های فرستاده شده رو بردار و از بین ببر و بگو حادثه بوده...پرونده هایی که دازای توی کشوی میزش داره رو بردار و جایی قایمشون کن که پیدا نکنه...همه رو هم با یک دروغ ساده جواب میدی...متوجه شدی؟...
+لعنت بهت...خیلی خب...انجامش میدم...
-آفرین عزیزم...و در آخر یه سر باهام ملاقات میکنی...
+ازم انتظار داری که بیام دیدنت؟!...
-چی گفتم؟
+باشه...
-موفق باشی ناکاهارا...
و تماس قطع شد...
دستاش میلرزید...با لکنت گفت: چرا...چرا به حرفاش گوش دادم؟...
چشماش لرزید...لرزشی که هیچوقت نداشت...
دیر شده بود...دیگه مهر بردگی روش ثبت شده بود. فرار غیر ممکن بود...
آروم بلند شد
...و سریع رفت...
عر بزنید دوستان یاح یاح یاح.
"زندگی دوباره"
Part: 27.
(فلش بک، ویو راوی)
سه روزی گذشته بود. کار ها چندان سخت نبود. خبری هم از خطر نبود. ولی همین عادی بودن بدون خطری خیلی ترسناک بود.
غروب افتاب. صدای چکه و قطره های بارون روی شیشه توی اتاق میپیچید. همه چیز آروم و ساکت...انگشتاش رو لای موهاش برد و از خستگی نالید. سرش رو به تاج صندلی بزرگش تکیه داد و به سقف خیره شد.
صدای تلفن...
با تعجب به موبایل روی میزش خیره شد. اخماشو تو هم برد و با عصبیت همیشگیش زمزمه کرد: این دیگه کیه؟
به شماره ی ناشناس نگاهی انداخت و بعد جواب داد: کیه؟
-اوه جناب ناکاهارا...خوشحالم که صداتو میشنوم. انگار صحیح و سالم به نظر میای...خوبه...
صدا بم و خسته بود. کمی آشنا. اما کمی حس طعنه و ازار و اذیت توی صداش موج میزد.
تچی کرد و پاهاش رو روی میز انداخت. بی حوصله جواب داد: زود زرتو بزن مرتیکه. من وقتمو برای مسخره بازی و کار های بیهوده هدر نمیدم.
خندید. خنده ای که لرزه به تن مینداخت: ببینم من و تو یه بار همو ملاقات کردیم نه؟...
چشماش گشاد شد...
+نکنه...
-آره عزیز دلم...
کمی سردرگم بود. داشت براش روشن میشد قضیه چیه. سعی کرد خونسرد باشه: خب که چی؟...چی میخوای؟...برای چی زنگ زدی؟...
-خب...بیا راجب پسر قشنگم... یا بهتر بگم...عشق زندگیت حرف بزنیم.
+دهنتو ببند...
-اوه؟...یادت باشه به دازای چیزی نگی...اگر با خبرش کنی...برات بد تمومش میکنم...
کمی لرزید: تو نمیتونی که...
-میتونم...همین الانم میدونم کجاس و دقیقا هدف گرفته شده...میتونم نشونت بدم...
دستشو کنار پاش مشت کرد و قاب گوشی رو محکم تر گرفت.
+باشه...لعنتی...
-ازت میخوام کارایی که میگمو مو به مو انجام بدی با اثبات و مدرک...فهمیدی؟
صداش لرزید. آدم سرسختی بود ولی انگار...شده بود عروسک خیمه شب بازی...
+بگو چیکار کنم عوضی...
-تسلیم شدی؟ چه خوب...تمام سیستم ها رو قطع کن...تمام بار های فرستاده شده رو بردار و از بین ببر و بگو حادثه بوده...پرونده هایی که دازای توی کشوی میزش داره رو بردار و جایی قایمشون کن که پیدا نکنه...همه رو هم با یک دروغ ساده جواب میدی...متوجه شدی؟...
+لعنت بهت...خیلی خب...انجامش میدم...
-آفرین عزیزم...و در آخر یه سر باهام ملاقات میکنی...
+ازم انتظار داری که بیام دیدنت؟!...
-چی گفتم؟
+باشه...
-موفق باشی ناکاهارا...
و تماس قطع شد...
دستاش میلرزید...با لکنت گفت: چرا...چرا به حرفاش گوش دادم؟...
چشماش لرزید...لرزشی که هیچوقت نداشت...
دیر شده بود...دیگه مهر بردگی روش ثبت شده بود. فرار غیر ممکن بود...
آروم بلند شد
...و سریع رفت...
عر بزنید دوستان یاح یاح یاح.
- ۲.۸k
- ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط