پارت ۲۳
هوای ظهر کمی گرمتر شده بود و نور خورشید از لابهلای پردهها میتابید داخل سالن. ات بعد از تمیزکاری کامل، به آشپزخانه برگشت و شروع کرد به آمادهکردن ناهار. حتی یک کلمه هم از دهنش بیرون نیومده بود. سکوتش مثل طوفانی بود که هنوز نباریده بود.
تو اتاق جونگسو، تهیونگ نفس عمیقی کشید و گفت:
— «دیگه بسه. این وضعیت واقعاً مسخرهست. اگه قرار بود عروس این خونه مثل خدمتکار باشه، چرا آوردنش اینجا؟»
جونگسو با ناراحتی جواب داد:
— «باید با جونگکوک حرف بزنیم. فقط اون میتونه اتو از این خونه نجات بده.»
دقایقی بعد، هر دو به اتاق جونگکوک رفتند. جونگکوک روی مبل نشسته بود و تو فکر فرو رفته بود. تهیونگ مستقیم رفت سر اصل مطلب:
— «ببین، اینطوری نمیشه. ات نباید اینجا بمونه. ببرش خونهی خودت. اونجا زندگی کنید. همین امروز.»
جونگسو تأیید کرد:
— «لطفاً... اینجا جای ات نیست. پدربزرگ یه بار دیگه بزنهش، قسم میخورم خودم یه کاری میکنم.»
جونگکوک سکوت کرد، اما نگاهش نشون میداد که تصمیمش رو گرفته.
— «باشه. عصر وسایلشو جمع میکنیم. امشب میبَرمش.»
ظهر، وقتی خورشید درست بالای آسمون بود، ات به جونگسو که وارد آشپزخونه شد گفت:
— «دیگه لازم نیست اون لباسو درست کنی. با همون لباسِ زشت میرم.»
جونگسو بغضش رو قورت داد.
— «باشه... اما بدون، تو سزاوار بهترینهایی.»
سفره ناهار چیده شد. بوی غذا همهی سالن رو پر کرده بود. خوراک گوشت با ادویههای خاص، برنج خوشعطر با زعفران و سبزیجات گریلشده. همه دور میز نشستن، حتی پدربزرگ.
اولین لقمه رو مادر جونگکوک خورد. یه لحظه مکث کرد، بعد چشمهاشو ریز کرد. پدر جونگکوک بعدش لقمه برداشت، تهیونگ و جونگسو هم همینطور.
پدربزرگ لقمهای برداشت و با دقت مزه کرد.
بعد... یه سکوت عمیق افتاد.
تهیونگ لبخند زد:
— «واو... این بهترین غذای عمرمه.»
جونگسو با ذوق گفت:
— «واقعاً عالیه. طعمش خاصه.»
مادر جونگکوک بدون اینکه چیزی بگه، فقط با تعجب به بشقابش نگاه کرد.
پدربزرگ قاشق رو گذاشت زمین.
— «کی این غذا رو پخته؟»
ات با صدایی سرد و آرام گفت:
— «من.»
پدربزرگ چیزی نگفت. فقط به خوردن ادامه داد.
اما ات میدونست، این غذا فقط غذا نبود... جواب همهی تحقیرهاش بود.
نه با فریاد، نه با اشک…
با مهارت. با شخصیت.
تو اتاق جونگسو، تهیونگ نفس عمیقی کشید و گفت:
— «دیگه بسه. این وضعیت واقعاً مسخرهست. اگه قرار بود عروس این خونه مثل خدمتکار باشه، چرا آوردنش اینجا؟»
جونگسو با ناراحتی جواب داد:
— «باید با جونگکوک حرف بزنیم. فقط اون میتونه اتو از این خونه نجات بده.»
دقایقی بعد، هر دو به اتاق جونگکوک رفتند. جونگکوک روی مبل نشسته بود و تو فکر فرو رفته بود. تهیونگ مستقیم رفت سر اصل مطلب:
— «ببین، اینطوری نمیشه. ات نباید اینجا بمونه. ببرش خونهی خودت. اونجا زندگی کنید. همین امروز.»
جونگسو تأیید کرد:
— «لطفاً... اینجا جای ات نیست. پدربزرگ یه بار دیگه بزنهش، قسم میخورم خودم یه کاری میکنم.»
جونگکوک سکوت کرد، اما نگاهش نشون میداد که تصمیمش رو گرفته.
— «باشه. عصر وسایلشو جمع میکنیم. امشب میبَرمش.»
ظهر، وقتی خورشید درست بالای آسمون بود، ات به جونگسو که وارد آشپزخونه شد گفت:
— «دیگه لازم نیست اون لباسو درست کنی. با همون لباسِ زشت میرم.»
جونگسو بغضش رو قورت داد.
— «باشه... اما بدون، تو سزاوار بهترینهایی.»
سفره ناهار چیده شد. بوی غذا همهی سالن رو پر کرده بود. خوراک گوشت با ادویههای خاص، برنج خوشعطر با زعفران و سبزیجات گریلشده. همه دور میز نشستن، حتی پدربزرگ.
اولین لقمه رو مادر جونگکوک خورد. یه لحظه مکث کرد، بعد چشمهاشو ریز کرد. پدر جونگکوک بعدش لقمه برداشت، تهیونگ و جونگسو هم همینطور.
پدربزرگ لقمهای برداشت و با دقت مزه کرد.
بعد... یه سکوت عمیق افتاد.
تهیونگ لبخند زد:
— «واو... این بهترین غذای عمرمه.»
جونگسو با ذوق گفت:
— «واقعاً عالیه. طعمش خاصه.»
مادر جونگکوک بدون اینکه چیزی بگه، فقط با تعجب به بشقابش نگاه کرد.
پدربزرگ قاشق رو گذاشت زمین.
— «کی این غذا رو پخته؟»
ات با صدایی سرد و آرام گفت:
— «من.»
پدربزرگ چیزی نگفت. فقط به خوردن ادامه داد.
اما ات میدونست، این غذا فقط غذا نبود... جواب همهی تحقیرهاش بود.
نه با فریاد، نه با اشک…
با مهارت. با شخصیت.
- ۱۰.۸k
- ۰۵ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط