زیر نور ماه2 پارت 17

#زیر_نور_ماه
ᴘᴀʀᴛ 98:

«28 جولای، ویو اژانس»
فوکوزاوا: خب همه جمع شدن؟
با وارد شدن رییس همه از جاشون بلند شدند و احترام گذاشتند
کنیکیدا: رییس..ما همه اومدیم ولی اتسوشی..اون هنوز برنگش..
رانپو پاهاشو از روی میز پایین اورد و حرفشو قطع کرد
رانپو: اون نمیاد..
- چی؟ منظورتون چیه؟
+ دیشب به من زنگ زد..انگار قاتلی که دنبالش بودیم توی منطقه غربیه..ولی قبل از اینکه چیز بیشتری بگه قطع شد و..احتمالا پیداش کردن
تانیزاکی: پس..الان باید اتسوشی رو نجات بدیم؟..
کنیکیدا: نه لازم نیست..اتسوشی قدرت مبارزه اشو داره..باید سریعتر بریم منطقه غربی و اطلاعات بیشتری پیدا کنیم..نظر شما چیه رییس؟
فوکوزاوا دستاشو توی هم قفل کرد و سری به نشونه تایید تکون داد
فوکوزاوا: منم موافقم.. و راستی از پزشکی قانونی هم گزارشی بهم رسیده که فردا کارشون تموم میشه..من فعلا یوسانو رو برای تهیه گزارش فرستادم و فردا شب هم خودش برمیگرده و گزارش کاملو بهمون میده..شما هم تا فردا شب توی بخش های مختلف غرب تقسیم بشید تا اطلاعات پیدا کنید
همه: چشم

«ویو مافیا»

چویا: اینا همه اطلاعاتی بودن که درمورد بازرس سیناتو پیدا کردم
سری تکون داد و پرونده ها رو یه بار دیگه زیر و رو کرد
موری: خیلی خوبه..
مکث کوتاهی کرد و رو به چویا ادامه داد: از اون کسی که موهبتش رو از دست داده چیزی نفهمیدی؟
دستی لابه لای موهای نارنجیش برد و نفس عمیقی کشید
چویا: خب راستش یه سری اطلاعات پیدا کردم ولی تا فردا شب میخام تکمیلشون کنم و بعد گزارش کاملش رو بهتون بدم
موری: اها که اینطور..باشه مشکلی نیست..میتونی بری..

«ویو چویا»

از سازمان اومدم بیرون و سوار ماشینم شدم
هنوز کامل شب نشده بود ولی هوا یه جور عجیبی تاریک بود و نمیتونستم بزارم توی این تاریکی تنها بمونه..
رسیدم..
از ماشین پیاده شدم و شاخه گلی که سر راه خریده بودم رو توی دستام چرخوندم
راه افتادم و وقتی بهش رسیدم با لبخند رو به روی قبرش وایسادم
+ دازای..
سرمو پایین انداختم و شاخه گل رو کنار قبرش گذاشتم
+ دلم برات خیلی تنگ شده دازایی..
اروم خندیدم و پاهامو تکون دادم
+ امشب..یه جور عجیبی هوا تاریک شده..با خودم گفتم بیام کنارت تا یوقت نترسی..
اروم نشستم و نفس عمیقی کشیدم تا بغض تو گلومو نگه دارم
+ میدونی من..نمیخاستم دیگه بیام.. میخاستم..
یدفعه بغضم شکست و اشکام پشت سر هم رو گونه هام سر خورد
دستمو رو پیشونیم گذاشتم و همونطور که از شدت گریه نمیتونستم درست نفس بکشم گفتم: میخاستم فراموشت کنم.. ولی نمیتونم.. حتی دیگه نمیتونم این دوریو تحمل کنم.. نمیتونم دیگه اینجوری زندگی کنم.. روزی نبوده که به خود/کشی فکر نکنم ولی اینکارم نمیتونم بکنم..موری سان به من امید داره..نمیتونم ناامیدش کنم..
سنگ قبرشو تو بغلم گرفتم و پیشونیمو بهش چسبوندم
+ نمیشه منو هم با خودت ببری؟ من دیگ نمیتونم بدون دیدن کهربای چشمات بخوابم..نمیتونم بدون به هم ریختن موهای فندقیت بخندم..دیگه نمیتونم...(با داد) دیگه نمیتونم..چرا نمیمیرم؟؟ دیگه این زندگیو نمیخام..
کلاهمو از سرم برداشتم و دستمو لابه لای موهام نگه داشتم
پیشونیمو به ساق دستم تکیه دادم و گریه کردم
طوری که گذشتن زمانو اصلا حس نکردم فقط صدای گریه خودم به گوشم میخورد
تا اینکه..با شنیدن صدای قدم های اشنایی، فورا سرمو بلند کردم و در عین ناباوری به قدم زدنش توی تاریکی چشم دوختم...