دوپارتی

هوای سئول در غروبی پاییزی، سنگین و خفه بود. درست مثل بغضی که گلوی جیمین را فشرده بود و اجازه نمی‌داد نفس بکشد. برگ ‌های نارنجی و قهوه‌ ای زیر قدم‌ هایش خش‌خش می‌کردند، صدایی که زمانی برایش یادآور قدم‌ های پرشور ا/ت در کنارش بود، اما حالا فقط سکوت نبود او را فریاد می‌زد.

ا/ت رفته بود. نه با دعوا، نه با کلمات تند و پرخاش. رفته بود با چشمانی پر از اشک، با قلبی که مطمئن بود کمتر از قلب جیمین پاره پاره نشده است. "جیمین... من نمیتونم. این زندگی برای من زیادیه. فشارها، نگاه ‌ها... من دیگه نمیتونم." این آخرین کلماتش بود، کلماتی که مثل خنجری تیز، رگ‌ های حیاتی امید را در وجود جیمین قطع کرده بود.

جیمین به یاد اولین بار افتاد که ا/ت را دید. در یک کافه دنج، با آن لبخند معصوم و چشمانی که از شور زندگی برق می‌زدند. او، جیمین، کسی که تمام دنیا را با رقصش به وجد می‌آورد، در برابر سادگی و عمق نگاه ا/ت، زانو زده بود. عشقشان، ملودی زیبایی بود که او هرگز فکر نمی‌کرد روزی به پایان برسد. او برای ا/ت رقصید، آهنگ ساخت، و تمام دنیا را در چشم ‌هایش خلاصه کرد. ا/ت، آرامش گمشده ‌اش بود در دنیای پرهیاهویش.

اما حالا... فقط جای خالی‌ اش بود.

شب اول بعد از رفتن ا/ت، جیمین تمام شب را در استودیوی رقص گذراند. نه برای تمرین، نه برای خلق. فقط برای خالی کردن. برای کوبیدن مشت به دیوار ، آینه ‌ها. برای فریاد زدن اسمش تا گلویش پاره شود. او رقصید، اما این رقص، رقص درد بود. رقص خشم بود. رقص بی‌قراری بود. هر حرکتش، فریادی بود از ته قلبش: "چرا؟" "چطور تونستی؟" "این من بودم که تمام وجودم رو به پات ریخته بودم!"

نمی‌توانست به آهنگ ‌هایشان گوش کند. هر نت، هر کلمه، زخم تازه ‌ای بر قلبش می‌زد. ترانه ‌ای که با هم زمزمه کرده بودند، حالا شبیه لالایی مرگ برای قلبش بود. عکس‌ هایش را ندید. می‌ترسید. می‌ترسید که صورت خندانش، او را بیشتر از این به عمق دره جنون بکشاند.

روزها به هفته تبدیل شدند و هفته ‌ها به ماه. جیمین سعی کرد قوی باشد. جلوی دوربین لبخند زد. رقصید. خواند. اما هر لبخندش، ماسکی بود بر چهره ‌ای که زیرش هزاران قطره اشک جمع شده بود. هر حرکت رقصش، پژواک جای خالی ا/ت بود که در تمام حرکاتش حس می‌شد. صدایش، که زمانی پر از شیرینی و امید بود، حالا ته ‌مایه‌ای از غم و دلتنگی داشت که فقط خودش می‌فهمید.





ادامه دارد......