MUTED SOUND(صدای خاموش)
p¹⁴
علامت ها: یونا+/ تهیونگ-/ سوجین&/ جیون×/ هانول@/ سیون¢/ کیوم£
تهیونگ هرچه سریعتر با نگهبان برگشت و با کمک همدیگه درخت کاج بزرگ و وسط سالن ایستانده و استوار قرار دادیم.
: ببینم خانم هجو از این کارتون خبر دارن؟
+ بله ایشون خودشون اجازه دادن
تای ابرویی بالا داد و نوک لب هاش به پایین خم شد
: خانم هجوعه دیگه.. کسی سر از کاراش در نمی یاره
دسی به کمر ایستاد و بعد چند ثانیه دوباره گفت
: ببینم،بزرگترین درخت و خریدید؟!
+ اوه این؟..میخواستم همچی خوب پیش بره
دست گرم تهیونگ روی شونه هام نشست
- همه چیز عالی می شه من مطمئنم
با لبخند تأیید کردم.
+ خب بچه ها..
خم شدم و از کارتن دو آویز که یکی به شکل بابانوئل و دیگری گوی کریستالی برفی بود رو برداشتم
+بیاید درختمونو به آروم ترین شکل ممکن تزیین کنیم
(شش صبح روز کریسمس)
: سلام، صبح کریسمستون بخیر باشه! خانم هجو تا ده دقیقه دیگه برای بازدید به خوابگاه هاتون می یاد.. برای صبح بخیر گفتن به ایشون لطفاً هرچه سریعتر بیدار شده و از رخت خواب هاتون پایین بیایید.
بعد از بازدید خانم هجو دختر ها لباس های ارسالی چند روز قبل و که خیریه برای کریسمس فرستاده بود پوشیدن و آماده شدن و به رسم عادت برای صرف صبحانه از اتاق ها بیرون اومدن اما نظم صف بهم خورد و بچه ها ایستاده با حیرت به منظره باورنکردی روبه رویشان نگاه میکرند. پچ پچ عظیمی توی سالن به پا شد. هرکس سرجایش میخ کوب شده و به یک نقطه مشترک خیره شده بود.
& چرا وایستادید..اون جلو چخبره؟
با کنار زدن بقیه به جلو صف رسید. شگفتا! چی میدید. خواب بود یا که بیدار؟ واقعا بیدار شده بود؟ چیزی که میدید رو کذب میدونست. دهانش روی زمین بود نمیدونست تعجب کنه یا خوشحال باشه یا به باور ناپذیریش ادامه بده! جنگ سختی بین عواطف در وجودش برای بروز شکل گرفته بود.
سرانجام کلمات و پشت هم به سختی چید
& خدای من دارم درست میبینم؟..این خودتی؟..یونا!
یونا و تهیونگ شانه به شانه کنار درخت سبز کریسمس بزرگ که به زیبایی و با سلیقه از آویز های زیبا اذین شده بود و یه ستاره گنده بالای سرش بود و پشت سرشون بینهایت شی کادو پیچ شده در اندازه ها و رنگهای متفاوت دیده میشد، ایستاده بودند و از پایین به جمعیت و چشم های قلمبه شده و چهره های مات و مبهوت دوستانشان نگاه میکردند.
با دیدن سوجین لبخند بزرگ و گرمی روی صورتش نشست.
+ سوجین!
آرام گفت و منتظر ماند. سکوت بین پچ پچ بلند بچه ها مثل اب جاری بود. ناگهان شکست!
& باورم نمیشه..خودشه..اره اون خودشه اون یوناعه..بهتون که گفتم..گفتم که اون ما رو فراموش نمیکنه و می یاد به دیدنمون.. میدونستم.. مطمئن بودم که می یاد حالا باور کردید؟ هه هه.. یونا!!!
علامت ها: یونا+/ تهیونگ-/ سوجین&/ جیون×/ هانول@/ سیون¢/ کیوم£
تهیونگ هرچه سریعتر با نگهبان برگشت و با کمک همدیگه درخت کاج بزرگ و وسط سالن ایستانده و استوار قرار دادیم.
: ببینم خانم هجو از این کارتون خبر دارن؟
+ بله ایشون خودشون اجازه دادن
تای ابرویی بالا داد و نوک لب هاش به پایین خم شد
: خانم هجوعه دیگه.. کسی سر از کاراش در نمی یاره
دسی به کمر ایستاد و بعد چند ثانیه دوباره گفت
: ببینم،بزرگترین درخت و خریدید؟!
+ اوه این؟..میخواستم همچی خوب پیش بره
دست گرم تهیونگ روی شونه هام نشست
- همه چیز عالی می شه من مطمئنم
با لبخند تأیید کردم.
+ خب بچه ها..
خم شدم و از کارتن دو آویز که یکی به شکل بابانوئل و دیگری گوی کریستالی برفی بود رو برداشتم
+بیاید درختمونو به آروم ترین شکل ممکن تزیین کنیم
(شش صبح روز کریسمس)
: سلام، صبح کریسمستون بخیر باشه! خانم هجو تا ده دقیقه دیگه برای بازدید به خوابگاه هاتون می یاد.. برای صبح بخیر گفتن به ایشون لطفاً هرچه سریعتر بیدار شده و از رخت خواب هاتون پایین بیایید.
بعد از بازدید خانم هجو دختر ها لباس های ارسالی چند روز قبل و که خیریه برای کریسمس فرستاده بود پوشیدن و آماده شدن و به رسم عادت برای صرف صبحانه از اتاق ها بیرون اومدن اما نظم صف بهم خورد و بچه ها ایستاده با حیرت به منظره باورنکردی روبه رویشان نگاه میکرند. پچ پچ عظیمی توی سالن به پا شد. هرکس سرجایش میخ کوب شده و به یک نقطه مشترک خیره شده بود.
& چرا وایستادید..اون جلو چخبره؟
با کنار زدن بقیه به جلو صف رسید. شگفتا! چی میدید. خواب بود یا که بیدار؟ واقعا بیدار شده بود؟ چیزی که میدید رو کذب میدونست. دهانش روی زمین بود نمیدونست تعجب کنه یا خوشحال باشه یا به باور ناپذیریش ادامه بده! جنگ سختی بین عواطف در وجودش برای بروز شکل گرفته بود.
سرانجام کلمات و پشت هم به سختی چید
& خدای من دارم درست میبینم؟..این خودتی؟..یونا!
یونا و تهیونگ شانه به شانه کنار درخت سبز کریسمس بزرگ که به زیبایی و با سلیقه از آویز های زیبا اذین شده بود و یه ستاره گنده بالای سرش بود و پشت سرشون بینهایت شی کادو پیچ شده در اندازه ها و رنگهای متفاوت دیده میشد، ایستاده بودند و از پایین به جمعیت و چشم های قلمبه شده و چهره های مات و مبهوت دوستانشان نگاه میکردند.
با دیدن سوجین لبخند بزرگ و گرمی روی صورتش نشست.
+ سوجین!
آرام گفت و منتظر ماند. سکوت بین پچ پچ بلند بچه ها مثل اب جاری بود. ناگهان شکست!
& باورم نمیشه..خودشه..اره اون خودشه اون یوناعه..بهتون که گفتم..گفتم که اون ما رو فراموش نمیکنه و می یاد به دیدنمون.. میدونستم.. مطمئن بودم که می یاد حالا باور کردید؟ هه هه.. یونا!!!
- ۱۳.۴k
- ۱۲ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط