پارت چهار
تهیونگ نشست. نه روی قرنیز، نه روی طاقچه، بلکه روی زمین اتاق دختر، همانجا که کنار پنجره فرش نرمی پهن شده بود. پاهای برهنهاش را زیرش جمع کرد، لباس سفید را صاف کرد و با چشمانی که هنوز گرد و کودکانه بود، به دختر نگاه کرد.
دختر هنوز میلرزید، دستش روی قفل در بود، آماده برای فرار. ولی چیزی در نحوهی نشستن تهیونگ، در شکنندگی شانه هایش، در نگاه معصوم و غمگینش، قلاب شد توی دلش. نه از روی اعتماد، بلکه از روی کنجکاویِ ترسناکی که میگفت «این آدم عجیب، چه حرفی برای گفتن دارد؟»
تهیونگ نفس عمیقی کشید و شروع کرد:
«اسم من تهیونگه. میدونم که ترسیدی. حق داری. اگه جای تو بودم، منم میترسیدم. ولی... بذار یه چیزی بهت بگم.»
دستش را دراز کرد، نه به سمت دختر، بلکه به سمت کتابی که از دست دختر افتاده بود روی زمین. کتاب را برداشت، با احترام ورق زد و لبخندی زد.
«کتاب داستانِ کوتاه؟» پرسید، انگار که توی یک کافه نشسته باشند. «من عاشق داستانهای کوتاهم. توی تیمارستان، تنها چیزی که بهم میدادن کتاب بود. میدونی چندتا کتاب خوندم توی اون چهار سال؟» مکث کرد، چشمهایش را به سقف دوخت، انگار که دارد حساب میکند. «هفتصد و چهل و سه تا. بعضیهاشون رو سه چهار بار خوندم. چون کسی نبود باهاش حرف بزنم، میرفتم توی دنیای کتابها، با شخصیتاش حرف میزدم. با اونایی که توی داستانها بودن...»
دختر آرامتر شد، دستش را از روی قفل برداشت و با احتیاط روی تخت نشست. تهیونگ لبخند ملایمی زد و ادامه داد:
«میدونی چرا اونجا بودم؟» پرسید و نگاهش را به پنجره دوخت، به ماه. «چون یه روزی، توی خیابون، یه خانمی رو دیدم که گریه میکرد. داشتم از کنارش میگذشتم، و ناگهان... چیزهایی توی ذهنم اومد. چیزایی که هیچکس نمیفهمید. بهش گفتم: "گریه نکن، اون پسرت برمیگرده." سه روز بعد، پسرش از سفر برگشت. مردم به جای اینکه خوشحال بشن، ترسیدن. گفتن چطور میدونستی؟ از کجا فهمیدی؟»
خندهای کوتاه و تلخ کرد.
«بردنم پیش روانپزشک. گفتن "روحبین" . یادم نمیاد دقیقاً چی بود. ولی من فقط چیزایی رو میدیدم که بقیه نمیبینن. احساساتِ پشتِ صورتِ آدمها. آیندههایی که توی چشماشون مخفیه. به خاطر همین، منو بستن.»
دختر با احتیاط پرسید: «پس... چرا فرار کردی؟»
تهیونگ برگشت و مستقیم توی چشمهای او نگاه کرد. نگاهش آنقدر صاف و بیپرده بود که دختر احساس کرد تهیونگ دارد تمام زندگیش را یکجا میخواند.
«چون توی اون تیمارستان، دیگه آدم نبودم. من شدم یه پرونده، یه کد، یه عدد. ولی بیرون،» دستش را به سمت پنجره گرفت، «اینجا، توی خیابونا، توی بارون، توی باد، توی نگاه آدمایی مثل تو... من دوباره حس کردم زندهام. و بعد، تو رو دیدم.»
لبخندش شیرینتر شد، اما ته دلنشین بود. با حسرت.
«اون روز توی ایستگاه اتوبوس، داشتی گوشی نگاه میکردی، موهات باد تکونشون میداد، پوستت توی آفتاب میدرخشید... و من یه چیزی توی سینهام حس کردم که تا اون روز، فقط توی کتابها خونده بودمش. حس... تعلق.»
دختر ابروهایش را درهم کشید. «تعلق؟ منظورت...؟»
«منظورم اینه که وقتی تورو دیدم، برای اولین بار توی زندگیم، حس کردم یه جایی برای موندن هست. یه آدمی که ارزشش رو داره که باهاش حرف بزنم، نه از پشت شیشهی تیمارستان، نه از توی رویاهای پوچ. همینجا. روبروم.»
دختر هنوز میلرزید، دستش روی قفل در بود، آماده برای فرار. ولی چیزی در نحوهی نشستن تهیونگ، در شکنندگی شانه هایش، در نگاه معصوم و غمگینش، قلاب شد توی دلش. نه از روی اعتماد، بلکه از روی کنجکاویِ ترسناکی که میگفت «این آدم عجیب، چه حرفی برای گفتن دارد؟»
تهیونگ نفس عمیقی کشید و شروع کرد:
«اسم من تهیونگه. میدونم که ترسیدی. حق داری. اگه جای تو بودم، منم میترسیدم. ولی... بذار یه چیزی بهت بگم.»
دستش را دراز کرد، نه به سمت دختر، بلکه به سمت کتابی که از دست دختر افتاده بود روی زمین. کتاب را برداشت، با احترام ورق زد و لبخندی زد.
«کتاب داستانِ کوتاه؟» پرسید، انگار که توی یک کافه نشسته باشند. «من عاشق داستانهای کوتاهم. توی تیمارستان، تنها چیزی که بهم میدادن کتاب بود. میدونی چندتا کتاب خوندم توی اون چهار سال؟» مکث کرد، چشمهایش را به سقف دوخت، انگار که دارد حساب میکند. «هفتصد و چهل و سه تا. بعضیهاشون رو سه چهار بار خوندم. چون کسی نبود باهاش حرف بزنم، میرفتم توی دنیای کتابها، با شخصیتاش حرف میزدم. با اونایی که توی داستانها بودن...»
دختر آرامتر شد، دستش را از روی قفل برداشت و با احتیاط روی تخت نشست. تهیونگ لبخند ملایمی زد و ادامه داد:
«میدونی چرا اونجا بودم؟» پرسید و نگاهش را به پنجره دوخت، به ماه. «چون یه روزی، توی خیابون، یه خانمی رو دیدم که گریه میکرد. داشتم از کنارش میگذشتم، و ناگهان... چیزهایی توی ذهنم اومد. چیزایی که هیچکس نمیفهمید. بهش گفتم: "گریه نکن، اون پسرت برمیگرده." سه روز بعد، پسرش از سفر برگشت. مردم به جای اینکه خوشحال بشن، ترسیدن. گفتن چطور میدونستی؟ از کجا فهمیدی؟»
خندهای کوتاه و تلخ کرد.
«بردنم پیش روانپزشک. گفتن "روحبین" . یادم نمیاد دقیقاً چی بود. ولی من فقط چیزایی رو میدیدم که بقیه نمیبینن. احساساتِ پشتِ صورتِ آدمها. آیندههایی که توی چشماشون مخفیه. به خاطر همین، منو بستن.»
دختر با احتیاط پرسید: «پس... چرا فرار کردی؟»
تهیونگ برگشت و مستقیم توی چشمهای او نگاه کرد. نگاهش آنقدر صاف و بیپرده بود که دختر احساس کرد تهیونگ دارد تمام زندگیش را یکجا میخواند.
«چون توی اون تیمارستان، دیگه آدم نبودم. من شدم یه پرونده، یه کد، یه عدد. ولی بیرون،» دستش را به سمت پنجره گرفت، «اینجا، توی خیابونا، توی بارون، توی باد، توی نگاه آدمایی مثل تو... من دوباره حس کردم زندهام. و بعد، تو رو دیدم.»
لبخندش شیرینتر شد، اما ته دلنشین بود. با حسرت.
«اون روز توی ایستگاه اتوبوس، داشتی گوشی نگاه میکردی، موهات باد تکونشون میداد، پوستت توی آفتاب میدرخشید... و من یه چیزی توی سینهام حس کردم که تا اون روز، فقط توی کتابها خونده بودمش. حس... تعلق.»
دختر ابروهایش را درهم کشید. «تعلق؟ منظورت...؟»
«منظورم اینه که وقتی تورو دیدم، برای اولین بار توی زندگیم، حس کردم یه جایی برای موندن هست. یه آدمی که ارزشش رو داره که باهاش حرف بزنم، نه از پشت شیشهی تیمارستان، نه از توی رویاهای پوچ. همینجا. روبروم.»
- ۸.۱k
- ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط