سناریو جونگکوک

شب بارونی،تموم شدن یک زندگی
--------------------------------------------------------
بعد یادش افتاد. دو هفته بود می‌خواست بهش بگه. تست بارداری رو از تو کشوی میز درآورد؛ همون دوتا خط قرمز که اولش جونگکوک خوشحال می‌شد اگه می‌فهمید. نشست روی زمین، پاها رو بغل کرد و تا صبح گریه کرد. هیچ‌کی جواب نمی‌داد. نه جونگکوک، نه هیچ‌کی.

صبح که شد، یه کاغذ برداشت و قلم. نوشت:

> «جونگکوک،
> من هیچ‌وقت ازت متنفر نشدم. حتی الان که داری می‌خونی اینو، بازم دوستت دارم. فقط دیگه نمی‌تونم. نه با این شکم، نه با این دل. می‌دونستم اگه بهت می‌گفتم بچه‌دارم، می‌موندی… ولی من نمی‌خوام کسی به خاطر من مجبور باشه بین عشق و زندگیش یکی رو انتخاب کنه. تو انتخاب کردی. منم انتخاب می‌کنم.
> ببخش که نتونستم قوی باشم.
> اگه یه روز خواستی بدونیم چرا، بدون که من دوستت داشتم. برای همیشه.»...ات

نامه رو گذاشت روی میز، کنار تست بارداری. قرص‌ها رو با چایی خورد، همون چایی که جونگکوک دوست داشت باهاش بنشینه. دراز کشید روی مبل همونی که جونگکوک روش می‌خوابید و سریال نگاه می‌کرد. چشماشو بست.

بارون دوباره شروع شد.

دیگه هیچ‌وقت از خواب بیدار نشد.

سه روز بعد، جونگکوک تو تمرین بود که یه تماس از سئول اومد. مَنِیجِر با صدای لرزون گفت:

— جونگکوک… اون دختر… ا...ات…

— چی شده؟ مگه اون قرارداد رو امضا نکرده که سکوت کنه؟

— جونگکوک… اون… اون دیگه نیست.

جونگکوک گوشی رو ول کرد. تمرین وایساد. همه نگاهش کردن، ولی صدایی ازش درنیومد. فقط زل زد به دیوار. بعد یهو، وسط همون سالن، زد زیر گریه. .

وقتی رسید خونه‌ش، کاغذ رو پیدا کرد. و تست بارداری رو. دوتا خط قرمز. دو ماهه. بچه‌شون.

روی زمین نشست. بارون بیرون می‌بارید؛ همون بارون اون شب. کاغذ رو محکم بغل کرد و گفت:

— ات… چرا نگفتی… چرا نذاشتی بدونم… من اگه می‌دونستم… من که نمی‌دونستم… ببخش… ببخش…

ولی جوابی نبود. هیچ‌وقت هم نخواهد بود.

سال‌ها گذشت. جونگکوک دیگه همون جونگکوک نشد. آهنگ‌هاشو می‌خوند، اجرا می‌رفت، لبخند می‌زد جلوی دوربین‌ها. ولی شب‌ها، هر وقت بارون می‌اومد، می‌نشست کنار پنجره و به همون خیابون خیس نگاه می‌کرد. همون جایی که عشقش تموم شد، بدون اینکه بدونه تازه قرار بود شروع بشه.

یه شب، تو یه مصاحبه ازش پرسیدن: «اگه بتونی به گذشته برگردی، چی رو عوض می‌کنی؟»

جونگکوک چند ثانیه سکوت کرد. بعد با لبخند تلخش گفت:

— نمی‌ذاشتم بارون اون شب بیاد.

``پایان``
.
.
‌