ناخودآگاه احمق پارت ۴
ویو لیونا
از اون شب لعنتی که جیسو منو از اون جهنم کشید بیرون، دو روز میگذشت. خونهی داداشم بودیم، اما آزادی که فکر میکردم، یه قفس دیگه بود. جیسو عین سایه دنبالم بود و هی پیام میداد، انگار من یه گوسفند گمشدهام که باید با طناب ببنده. اون نمیفهمید که من از اون پلیس متنفرم، اما از این وضعیت هم خسته بودم.
تیهونگ... اسمش فقط یک بار توی مکالماتمون با جیسو اومد و هوا سنگین شد.
عصر بود. من روی مبل نشسته بودم و سعی میکردم با دیدن یه فیلم سرگرم بشم. جیسو با اخم همیشگیاش اومد نشست روبروم، سرش پایین بود و داشت با گوشی ور میرفت.
«هنوز داری این سریال رو میبینی؟» پرسید. لحنش خسته بود، انگار از مدیریت من خسته شده بود.
«آره، چی کار کنم؟ برم با دیوارهای خونه حرف بزنم؟» تلخ جواب دادم.
جیسو آهی کشید و گوشی رو گذاشت کنار. مستقیم زل زد تو چشمهام. «اون یارو... تیهونگ. داره پیگیرت میشه. امروز سه بار زنگ زد به این شمارهی رزرو شدهی لعنتی.»
قلبم یه لحظه وایساد. «به تو زنگ زد؟ چی گفت؟»
«هیچی، فقط اسم تو رو پرسید و قطع کرد. ولی من جواب ندادم. لیونا، من بهش گفتم تو دیگه برنمیگردی. فهمیدی؟ تو اینجا امنی.»
از جا پریدم. «تو غلط کردی! تو حق نداری زندگی منو مدیریت کنی! من بهت گفتم که میرم.»
جیسو دستشو بلند کرد که آرومم کنه، اما من عقب رفتم. «من برای محافظت ازت اومدم، لیونا. اون یه احمقه تو اگه بمونی پیشش، آخرش یا میمیری یا یه عروسک کنترلشده میشی.»
«من خودم میدونم چی کار کنم! لازم نیست تو قهرمان من باشی!»
همینطور که داشتیم جر و بحث میکردیم، زنگ در خونه به صدا دراومد. صدای زنگش خیلی محکم و ناآشنا بود. جیسو رنگش پرید. سریع رفت سمت چشمی در.
«وایسا...» جیسو پچپچ کرد. «این اون نیست... این همونه.»
«کی؟»
جیسو دستش رو گذاشت روی دستگیره و قفلها رو چک کرد. «هیچکس نباید میدونست من اینجا زندگی میکنم. اون پیدامون کرده.»
توی همین لحظه، یه صدای بم و نافذ از پشت در اومد، صدایی که تمام بدنم رو لرزوند، حتی از پشت در.
**«لیونا، درو باز کن. وقت بازی تموم شده.»**
جیسو سریع برگشت سمتم، صورتش رنگ پریده بود. «اون... اون دیوونهست. باید بری تو اتاق، سریع!»
من اما تکون نخوردم. داشتم به صدایی گوش میدادم که همزمان تهدید و یه کشش عجیب داشت.
«اگه برنگردی، مجبورم خودم بیام و تو باید نشون بدی چرا ازم فرار کردی.» صدای تیهونگ حالا حالت تهدید مستقیم داشت.
جیسو اسلحهاش رو از توی کشوی پنهان درآورد و محکم گرفت دستش. «برو تو اتاق! من باهاش صحبت میکنم.»
«حرف زدن بیفایدهست، جیسو.» گفتم و به سمت در رفتم.
به جیسو نگاه کردم، چشمهام پر از ترکیبی از ترس و یه حس لجبازی وحشی بود. «من مجبور نیستم از یه مرد برای فرار از مرد دیگه استفاده کنم. اون منو میخواد؟ باشه. بذار ببینه چقدر سخته که یه نفر رو 'مالک' بشی.»
دستمو روی دست سرد جیسو گذاشتم و کنار زدمش. اون با چشمهای وحشتزده نگاه میکرد. من آروم رفتم سمت در، قفل رو باز کردم و در رو فقط یه ذره باز کردم.
تیهونگ بیرون بود. با یه کت بلند مشکی که باد میخورد و یه نگاهی که انگار میخواست همینجا جیسو رو بخوره و بعد منو ببره.
وقتی چشمهاش به من افتاد، اون خشونتِ آشنا تو چشماش کم شد و یه چیز دیگه جاش رو گرفت؛ رضایتِ خالص و یه لبخند کوتاه و کج که وحشتناکترین چیز ممکن بود.
«بالاخره تسلیم شدی، **عزیزم**.» با یه لحن خیلی آروم و صمیمی گفت که فقط برای من بود.
جیسو فریاد زد: «تیهونگ! اینجا خونهی منه!»
تیهونگ به جیسو نگاه نکرد. فقط نیمنگاهی انداخت که جیسو رو مجبور کرد عقب بره. بعد، با یه حرکت خیلی سریع و در حد یه پلک زدن، دستم رو گرفت، منو از آستانه در کشید بیرون و یک قدم فاصله گرفتیم.
«اینو یادت باشه، جیسو. خونه ی اون پیش منه و توی احمق اسکل( تیهونگ خیلی فوش بلده هاااا) دیگه نزدیکش نیا»
و بعدش، قبل از اینکه جیسو بتونه حتی یه کلمه دیگه بگه، تیهونگ منو چرخوند. یه بوسه خیلی کوتاه، لب به لب، فقط در حد یک ثانیه تماس، اما اونقدر متمرکز و پر از معنا بود که انگار ساعتها منو بوسیده. بعد منو چرخوند سمت ماشینش که کنار خیابون منتظر بود.
«بریم بیبی من حوصله ی این احمق رو ندارم»
*کیوتای گلم ببشید نبودم سره اینا خیلی امتحان سنگینی داشتیم*
لایک : ۵
کامنت:۱
از اون شب لعنتی که جیسو منو از اون جهنم کشید بیرون، دو روز میگذشت. خونهی داداشم بودیم، اما آزادی که فکر میکردم، یه قفس دیگه بود. جیسو عین سایه دنبالم بود و هی پیام میداد، انگار من یه گوسفند گمشدهام که باید با طناب ببنده. اون نمیفهمید که من از اون پلیس متنفرم، اما از این وضعیت هم خسته بودم.
تیهونگ... اسمش فقط یک بار توی مکالماتمون با جیسو اومد و هوا سنگین شد.
عصر بود. من روی مبل نشسته بودم و سعی میکردم با دیدن یه فیلم سرگرم بشم. جیسو با اخم همیشگیاش اومد نشست روبروم، سرش پایین بود و داشت با گوشی ور میرفت.
«هنوز داری این سریال رو میبینی؟» پرسید. لحنش خسته بود، انگار از مدیریت من خسته شده بود.
«آره، چی کار کنم؟ برم با دیوارهای خونه حرف بزنم؟» تلخ جواب دادم.
جیسو آهی کشید و گوشی رو گذاشت کنار. مستقیم زل زد تو چشمهام. «اون یارو... تیهونگ. داره پیگیرت میشه. امروز سه بار زنگ زد به این شمارهی رزرو شدهی لعنتی.»
قلبم یه لحظه وایساد. «به تو زنگ زد؟ چی گفت؟»
«هیچی، فقط اسم تو رو پرسید و قطع کرد. ولی من جواب ندادم. لیونا، من بهش گفتم تو دیگه برنمیگردی. فهمیدی؟ تو اینجا امنی.»
از جا پریدم. «تو غلط کردی! تو حق نداری زندگی منو مدیریت کنی! من بهت گفتم که میرم.»
جیسو دستشو بلند کرد که آرومم کنه، اما من عقب رفتم. «من برای محافظت ازت اومدم، لیونا. اون یه احمقه تو اگه بمونی پیشش، آخرش یا میمیری یا یه عروسک کنترلشده میشی.»
«من خودم میدونم چی کار کنم! لازم نیست تو قهرمان من باشی!»
همینطور که داشتیم جر و بحث میکردیم، زنگ در خونه به صدا دراومد. صدای زنگش خیلی محکم و ناآشنا بود. جیسو رنگش پرید. سریع رفت سمت چشمی در.
«وایسا...» جیسو پچپچ کرد. «این اون نیست... این همونه.»
«کی؟»
جیسو دستش رو گذاشت روی دستگیره و قفلها رو چک کرد. «هیچکس نباید میدونست من اینجا زندگی میکنم. اون پیدامون کرده.»
توی همین لحظه، یه صدای بم و نافذ از پشت در اومد، صدایی که تمام بدنم رو لرزوند، حتی از پشت در.
**«لیونا، درو باز کن. وقت بازی تموم شده.»**
جیسو سریع برگشت سمتم، صورتش رنگ پریده بود. «اون... اون دیوونهست. باید بری تو اتاق، سریع!»
من اما تکون نخوردم. داشتم به صدایی گوش میدادم که همزمان تهدید و یه کشش عجیب داشت.
«اگه برنگردی، مجبورم خودم بیام و تو باید نشون بدی چرا ازم فرار کردی.» صدای تیهونگ حالا حالت تهدید مستقیم داشت.
جیسو اسلحهاش رو از توی کشوی پنهان درآورد و محکم گرفت دستش. «برو تو اتاق! من باهاش صحبت میکنم.»
«حرف زدن بیفایدهست، جیسو.» گفتم و به سمت در رفتم.
به جیسو نگاه کردم، چشمهام پر از ترکیبی از ترس و یه حس لجبازی وحشی بود. «من مجبور نیستم از یه مرد برای فرار از مرد دیگه استفاده کنم. اون منو میخواد؟ باشه. بذار ببینه چقدر سخته که یه نفر رو 'مالک' بشی.»
دستمو روی دست سرد جیسو گذاشتم و کنار زدمش. اون با چشمهای وحشتزده نگاه میکرد. من آروم رفتم سمت در، قفل رو باز کردم و در رو فقط یه ذره باز کردم.
تیهونگ بیرون بود. با یه کت بلند مشکی که باد میخورد و یه نگاهی که انگار میخواست همینجا جیسو رو بخوره و بعد منو ببره.
وقتی چشمهاش به من افتاد، اون خشونتِ آشنا تو چشماش کم شد و یه چیز دیگه جاش رو گرفت؛ رضایتِ خالص و یه لبخند کوتاه و کج که وحشتناکترین چیز ممکن بود.
«بالاخره تسلیم شدی، **عزیزم**.» با یه لحن خیلی آروم و صمیمی گفت که فقط برای من بود.
جیسو فریاد زد: «تیهونگ! اینجا خونهی منه!»
تیهونگ به جیسو نگاه نکرد. فقط نیمنگاهی انداخت که جیسو رو مجبور کرد عقب بره. بعد، با یه حرکت خیلی سریع و در حد یه پلک زدن، دستم رو گرفت، منو از آستانه در کشید بیرون و یک قدم فاصله گرفتیم.
«اینو یادت باشه، جیسو. خونه ی اون پیش منه و توی احمق اسکل( تیهونگ خیلی فوش بلده هاااا) دیگه نزدیکش نیا»
و بعدش، قبل از اینکه جیسو بتونه حتی یه کلمه دیگه بگه، تیهونگ منو چرخوند. یه بوسه خیلی کوتاه، لب به لب، فقط در حد یک ثانیه تماس، اما اونقدر متمرکز و پر از معنا بود که انگار ساعتها منو بوسیده. بعد منو چرخوند سمت ماشینش که کنار خیابون منتظر بود.
«بریم بیبی من حوصله ی این احمق رو ندارم»
*کیوتای گلم ببشید نبودم سره اینا خیلی امتحان سنگینی داشتیم*
لایک : ۵
کامنت:۱
- ۲۸.۴k
- ۰۶ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط