پارت ۹۴

مشت محکم مرد دوباره روی صورتش نشست و زخم بزرگی روی صورتش ایجاد کرد و خون از زخمش چکه کرد.
البته جز اون زخم زخم های دیگه‌ای روی صورت و بدنش بود
نفس نفس میزد دیگه تحملش کم کم داشت تموم میشد اما تسلیم نشده بود و همچنان با چهره محکم روی صندلی که بهش قفل شده بود نشسته بود.

نمیدونست چند ساعت گذشته اما با تاریکی شب معلوم بود که ساعت هاست که اینجاست

مرد سبزه تسلیم شد باند های خونی دور از دستش رو باز کرد و با چهره متعجب گفت:خیلی سرسختی بچه جون هرکی بود تا الان وا داده بود تو دیگه کی هستی

در جواب مرد روبه‌روش پوزخندی زد و با لحن خسته‌اش جواب داد:تو اگر میدونستی من چه چیزا کشیدم هیچ وقت اینطور راجبم حرف نمیزدی
_:من برای اینکه بشینم به حرفای تو گوش بدم پول نگرفتم
چویا با لحنی آروم و خسته لب زد:هه......آره...میدونم فقط گفتم
_:بگذریم...بیا بریم مرحله بعد
چویا:اَههه...واقعا میگی؟
تا الان چند بار پرسیدی و منم چند بار جواب دادم گفتم نمیدونم
_:گفتم که من واسه حرف کشیدن از تو اینجام پس باید کارم رو به درستی انجام بدم
خدا رو چه دیدی شاید با این روش جدید فهمیدی اون نوشته کجاس
چویا با خنده جواب داد: ها ها..شک دارم اما باشه امتحان میکنیم

مرد نیشخندی زد و زیر لبش گفت:حیف که نمیدونی قراره چه بلایی سرت بیاد

مرد بعد از گشتن توی کیفش چیزی پیدا کرد؛ یک بطری کوچیک، چند تیکه پارچه، و یک چاقوی باریک جیبی. همه را با آرامشی از جنس سرما روی میز کنار چراغ نفتی گذاشت. نور زرد چراغ روی فلز چاقو می افتاد و باعث برق زدن تیغه میشد

چویا سعی میکرد زیرچشمی نگاه اما سرش را پایین نگه داشته بود.
نفسش هنوز نامنظم و تند بود، اما هنوز نگاه مغرور و لج‌باز توی چشماش رو داشت.

مرد آروم نزدیک شد. بدون اینکه عجله‌ای داشته باشه، انگار می‌خواست هر ثانیه رو کش بده تا اعصاب چویا رو خرد کنه.
خم شد و انگشتش رو زیر چونه زخمی و کبود چویا گذاشت و کمی بالا آورد.

_:می‌دونی… یه راه‌هایی هست که آدم بدون اینکه حتی یه سؤال بپرسه، همه چی رو ازت درمیاره.

انگشتش با آرامش کثیفی روی پوست کبود صورت چویا حرکت کرد. لمسش حالت بازجویی نداشت… چیزی بین تهدید و بیماری.
چویا ناخودآگاه خودش را عقب کشید، اما طناب‌های انگار از فلز بودن و اجازه این کار رو نمی‌دادن.

چویا با دندون‌قروچه گفت: فقط یه احمق مثل تو فکر می‌کنه این کارا جواب می‌ده.

مرد لبخند کجی زد.
_:احمق یا نه… پول خوبیه. تازه… کارفرمای من آدمیه که اگه نتیجه نگیرم، خودم سرنوشت خیلی بدتری دارم.
باید یه جوری ازت حرف بکشم… حتی اگه مجبور شم راه‌های ناخوشایندتر رو امتحان کنم.

دستش به سمت یقه‌ی لباس چویا رفت. نه برای شکنجه‌ی معمول… برای چیزی که نیتش از نگاهش معلوم بود.
چویا برای اولین بار نگاهش جدی‌تر شد، ولی هنوز خودش را نباخت.

چویا:اگر بهم دست بزنی… بدون اینکه نفس بکشی از اینجا بیرون نمیری. قسم میخورم.

مرد سبزه قهقهه کوتاهی زد.
_:با این وضع؟ تو؟
ولی صداش لرزش خیلی خفیفی داشت… چون سیگما راجب این تهدیدها و حرفای چویا بهش گفته بود و بهش گفت اونو دست کم نگیره.

اما برای یه لحظه صدایی از بیرون اومد و توجه چویا و مرد رو به خودش جلب کرد

یکی به امید اینکه کسی اومده باشه تا اون رو از این شرایط نجات بده بود
و دیگری در ترس بود

یه کم گذشت اما دیگه صدایی نیومد و مرد بیخیال شد و ترسش ریخت
شاید فقط صدای باد میون الوارهای پوسیده‌ی سقف خونه بود. دوباره سمت چویا چرخید، با همان نگاهی که حالا بویِ لذتی بیمارگونه از سلطه روی یه نویسنده‌ی مغرور می‌داد.

او چاقو را کنار گذاشت و به جای آن، یکی از پارچه‌ها را برداشت. به آرامی روی دستش پیچید، انگار که داشت خودش را برای کاری کثیف آماده می‌کرد.

مرد با صدایی که حالا آرام‌تر و نزدیک‌تر به گوش چویا بود، نجوا کرد:خیلی سرسختی... ولی این سرسختی، فقط باعث می‌شه من کنجکاوتر بشم که زیر این پوستِ سفید نویسنده‌ی محبوب و پرطرفدار، چی مخفی شده.»

او دست دیگرش را جلو آورد و این بار، به جای زخم‌های روی صورت، انگشتانش را از روی شانه‌ی چویا به سمت پایین حرکت داد. نیتش کاملاً روشن بود؛ او دیگر به دنبال "نوشته" نبود، یا حداقل، نوشته فقط بهانه‌ای بود برای شکستن غروری که برای چویا حکم زندگی رو داشت بود. هر حرکت دستش، کند و حالت تحقیرآمیز بود.

چویا با اون لمس ها تمام بدنش منقبض شد. تمام وجودش از این لمسِ های بیگانه و ناخواسته، حس انزجار و خشم داشت. سعی کرد خودش را تکان دهد، اما طناب ها فقط پوست مچ دستش رو بیشتر خراشیدند و خونابه را روی کمند طناب جاری میشد.


بفرما پارت جدید