اعتماد پارت|۱۶۵|

۱۶۵

جونگ کوک

–چرا با بقیه نرفته؟
–نمیدونم..شاید حالش خوب نبوده
حالش خوب نبود،از چهرش میشد فهمید
–دیگه نمیتونم تحمل کنم
–یکم دیگه هم صبرکن،تو بهش قول دادی مرد
قول داده بودم،کلاه سویشرت رو روی سرم کشیدم و همونجا کناره دیوار روی سنگی نشستم.
اما اونم قول داده بود اگه چیزی شد بهم خبر میده،اگرچه الان چهار روز بود که نه اون زنگ زده بود نه من!
قطعا بخاطره رفتاره اونروزم دلخور بود..

لیان

جلوی دره اتاقش وایستادم
از وقتی از درمانگاه برگشته بود حس بدی تو وجودم افتاده بود.
اروم دستگیره رو کشیدم،نور کمرنگ آباژور روی صورتش افتاده بود‌
رفتم کنارش و اروم صداش کردم
–ا/ت؟
–هوم؟
چشم بسته جوابمو داد
–آره
رنگ صورتش به سفیدی میزد،لباش بیرنگ بودن،داشت نگرانم میکرد!
–میای شام بخوری؟
با بی رمقی گفت:میل ندارم..
دستمو رو پیشونیش کشیدم،تب نداشت!
پس این حالش برای چی بود؟!
–باشه عزیزم،استراحت کن
به محض خارج شدن از اتاق جیسان اومد سمتم
–چی..چیشد؟
–حالش اصلا خوب نیست،گفت میل نداره واسه شام
–چیکار..کنیم؟
–باید به داداشت زنگ بزنم
–فکره..فکره خوبیه
گوشیو درآوردمو شماره کوک رو گرفتم


جونگ کوک

صدای زنگ گوشیم بلند شد
بی حوصله روبه تهیونگ گفتم:کیه؟
–لیان داره زنگ میزنه!
نکنه اتفاقی افتاده؟
گوشیو از دست تهیونگ چنگ زدمو سریع جواب دادم
–لیان؟!
&متاسفم این وقت شب زنگ زدم،اما یه چیزیو باید بهت بگم
صاف نشستم
–چیشده؟
&راستش دو سه روزیه حال ا/ت اصلا خوب نیست،میخواستم بدونی اگه کار..
حرفشو قطع کردمو گفتم:درو باز کن
&چی؟
–درو باز کن دارم میام
تلفن رو قطع کردمو سوییچ رو برداشتم
–بالاخره طاقت نیاوردی
–دیگه نمیتونم
جانگشین لبخنده محوی زد
–از همون اول مشخص بود
کفشامو پوشیدم و حین خارج شدن از کلبه گفتم:دیگه هیچی مهم نیست،امشب باید ببینمش
–مراقب باش