رویای دوخته شده
پارت 4
تهیونگ اخمش رو تو هم کشید. «شوخی نمیکنم. من برای این کالکشن جدیدم یه چیزی فراتر از یه مانکن ساده میخوام. یه کسی که بتونه به لباس زندگی بده. تو همونی.»
ا/ت همچنان خندهاش بند نمیآمد. «من زندگی بدم؟ تهیونگ، من آرایشگرم! نهایت هنر من اینه که یه صورتو از این رو به اون رو کنم، نه یه لباس رو! اصلاً من روم نمیشه جلوی اون همه آدم راه برم! منو میشناسیا، شیطنت ازم میریزه، ممکنه یهو وسط راه پام گیر کنه یا یه حرکت مسخره بزنم.»
تهیونگ از پشت میز بلند شد و اومد جلوی ا/ت ایستاد. «همین شیطنتت رو میخوام. همین راحت بودنت رو. من بهت یاد میدم چطوری راه بری، چطوری لباس رو نشون بدی. هیچکس به اندازهی تو نمیتونه طرحهای منو اونجوری که من میخوام نشون بده.»
ا/ت بالاخره خندهاش رو قورت داد و با شک به تهیونگ نگاه کرد. «جدی میگی؟ یعنی تو واقعاً فکر میکنی من میتونم؟»
تهیونگ دستش رو گذاشت روی شانهی ا/ت. «بله. صد در صد.»
یک لحظه سکوت شد. سکوتی که با سکوتهای قبلی فرق داشت. تهیونگ دستش روی شانهی ا/ت بود. ا/ت چشمهایش را از تهیونگ برنداشت. یک حس غریب و ناآشنا، مثل یک موج کوچک، از بینشان رد شد. تهیونگ انگار برای اولین بار، ا/ت را نه به عنوان «دوست صمیمی»، بلکه به عنوان یک زن، یک سوژه زیبا برای هنرش، و چیزی فراتر از آن، نگاه میکرد. قلبش یکجورهایی محکمتر زد.
ا/ت هم حس کرد. حس غریبی که تهیونگ داشت، از نگاهش به او منتقل شد. این نگاه، آن نگاه همیشگی نبود. تهیونگ همیشه با او راحت و حتی گاهی گستاخ بود، اما این نگاه… این نگاه تهیونگ، یک برق جدیدی داشت. یک لحظه گونههایش کمی گل انداخت.
«خب… حالا چی باید بپوشم؟» ا/ت سعی کرد خندهاش را کنترل کند تا این حس غریب را پنهان کند.
تهیونگ دستش را از روی شانهی ا/ت برداشت. انگار از آن لحظهی خاص بیرون آمد. «بیا، باید چندتا سایز ازت بگیرم. چندتا لباس اولیه هم هست که باید پرو کنی.»
و اینگونه، اولین قدم به سوی تغییر برداشته شد. قدمی که قرار بود دو دوست صمیمی را وارد مسیری کاملاً جدید کند. مسیری که در آن، خطوط دوستی و عشق شروع به محو شدن میکردند و مرزها از بین میرفتند.
ادامه دارد........
تهیونگ اخمش رو تو هم کشید. «شوخی نمیکنم. من برای این کالکشن جدیدم یه چیزی فراتر از یه مانکن ساده میخوام. یه کسی که بتونه به لباس زندگی بده. تو همونی.»
ا/ت همچنان خندهاش بند نمیآمد. «من زندگی بدم؟ تهیونگ، من آرایشگرم! نهایت هنر من اینه که یه صورتو از این رو به اون رو کنم، نه یه لباس رو! اصلاً من روم نمیشه جلوی اون همه آدم راه برم! منو میشناسیا، شیطنت ازم میریزه، ممکنه یهو وسط راه پام گیر کنه یا یه حرکت مسخره بزنم.»
تهیونگ از پشت میز بلند شد و اومد جلوی ا/ت ایستاد. «همین شیطنتت رو میخوام. همین راحت بودنت رو. من بهت یاد میدم چطوری راه بری، چطوری لباس رو نشون بدی. هیچکس به اندازهی تو نمیتونه طرحهای منو اونجوری که من میخوام نشون بده.»
ا/ت بالاخره خندهاش رو قورت داد و با شک به تهیونگ نگاه کرد. «جدی میگی؟ یعنی تو واقعاً فکر میکنی من میتونم؟»
تهیونگ دستش رو گذاشت روی شانهی ا/ت. «بله. صد در صد.»
یک لحظه سکوت شد. سکوتی که با سکوتهای قبلی فرق داشت. تهیونگ دستش روی شانهی ا/ت بود. ا/ت چشمهایش را از تهیونگ برنداشت. یک حس غریب و ناآشنا، مثل یک موج کوچک، از بینشان رد شد. تهیونگ انگار برای اولین بار، ا/ت را نه به عنوان «دوست صمیمی»، بلکه به عنوان یک زن، یک سوژه زیبا برای هنرش، و چیزی فراتر از آن، نگاه میکرد. قلبش یکجورهایی محکمتر زد.
ا/ت هم حس کرد. حس غریبی که تهیونگ داشت، از نگاهش به او منتقل شد. این نگاه، آن نگاه همیشگی نبود. تهیونگ همیشه با او راحت و حتی گاهی گستاخ بود، اما این نگاه… این نگاه تهیونگ، یک برق جدیدی داشت. یک لحظه گونههایش کمی گل انداخت.
«خب… حالا چی باید بپوشم؟» ا/ت سعی کرد خندهاش را کنترل کند تا این حس غریب را پنهان کند.
تهیونگ دستش را از روی شانهی ا/ت برداشت. انگار از آن لحظهی خاص بیرون آمد. «بیا، باید چندتا سایز ازت بگیرم. چندتا لباس اولیه هم هست که باید پرو کنی.»
و اینگونه، اولین قدم به سوی تغییر برداشته شد. قدمی که قرار بود دو دوست صمیمی را وارد مسیری کاملاً جدید کند. مسیری که در آن، خطوط دوستی و عشق شروع به محو شدن میکردند و مرزها از بین میرفتند.
ادامه دارد........
- ۱۶.۱k
- ۰۶ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط