روزی خواهد رسید

روزی خواهد رسید
نه چندان دور
درهمین زمستان
کنج کافه رز خواهم نشست
قهوه ای تلخ مینوشم و
کاغذو قلمم را درمی آورم و خواهم نوشت
این نوشتن ها مرا خالی نمیکنند
آنقدر پرم میکنند که سر میروم از
این دنیای خیالی ای که برای خود وصله پینه کرده ام...
حقیقت های تلخی به طعم شراب تلخ
من حقیقت هایی را نوشتم که هیچ کس نه فهمید و نه باور کرد
وباز هم خواهم نوشت
شاید اینطور زنده بمانم ولی زهی خیال باطل
خلاصه داشتم میگفتم
کافه رز را خیلی دوست خواهم داشت
پشت میزو صندلی ای از جنس بلوط خواهم نشست
ازپشت شیشه ی بخار بسته معشوقه هایی را نگاه میکنم که
دستانشان به دست های هم گره خورده
وخنده ای پر غصه بر کنج لبانم خواهد نشست و
وبازهم خواهم نوشت...
اگرپسر زیباروی کافه چی عاشقم شود نمیدانم چه برسرش خواهد آمد آن روزی که
صدای زنگوله ی بالای در کافه نگاهش را هی میچرخاندو هی میچرخاند و
چشمانش به انتظار خشک میشود
اما دگر منی نخواهم بود که بیایم و
پشت آن میز و صندلی بلوطی بنشینم و برایش دلبری کنم و
قلم به دستانم بفشارم و او به همان نیم نگاهش بالبخندی ملیح برمن
بسنده کند...