p2
یونا سریع از جاش بلند شد.
_ داداشششش
اما وقتی خانم کیم در رو باز کرد، فقط پیک غذا بود.
یونا پشت خانم کیم ایستاده بود و به در نگاه میکرد.
خانم کیم: عزیزم، بیا داخل. داداشات نیستن.
یونا سرش رو پایین انداخت.
_ فکر کردم اونا اومدن...
☆ساعت ۸:۳۰ شب☆
یونا بعد از حموم لباس خواب صورتی خرگوشیاش رو پوشیده بود.
خانم کیم موهاش رو خشک کرده بود و حالا داشت موهای نرمش رو شونه میکرد.
خانم کیم: خب خانوم کوچولو وقت خوابه.
یونا: نههه
خانم کیم: چرا نه؟
یونا: هنوز شب نشده
خانم کیم به ساعت نگاه کرد.
خانم کیم: عزیزم ساعت ده ونیمه
یونا: خب من هنوز خوابم نمیاد
خانم کیم خندید.
خانم کیم: پس چرا داری خمیازه میکشی؟
یونا سریع دهنش رو بست.
یونا: نکشیدم
خانم کیم: باشه پس بریم یه قصه بخونیم.
خانم کیم کتاب داستان رو باز کرد و شروع به خوندن کرد.
اما یونا بعد از چند دقیقه آروم پرسید:
_ خانم کیم؟
خانم کیم: جانم؟
_ اگه من خیلی بزرگ بشم داداشام بیشتر پیشم میمونن؟
دست خانم کیم برای چند لحظه از حرکت ایستاد.
خانم کیم: چرا همچین فکری میکنی عزیزم؟
یونا با گوشهی پتوش بازی کرد.
_ آخه اونا همیشه میگن من کوچولوم نمیتونم باهاشون برم...
خانم کیم: خب تو واقعا کوچولویی
یونا چیزی نگفت.
فقط عروسکش رو محکمتر بغل کرد.
خانم کیم خم شد و پیشونی یونا رو بوسید.
خانم کیم: بخواب فرشتهی کوچولو
یونا چشمهاش رو بست.
چند ثانیه بعد دوباره چشم باز کرد.
_ خانم کیم؟
خانم کیم: جانم؟
_ اگه داداشام اومدن بهشون بگو من خوابم ولی آروم بیان پیشم...
خانم کیم: حتماً عزیزم.
_ چون دلم براشون تنگ شده...
و بالاخره خوابش برد.
☆ساعت ۱۱:۴۰ شب☆
صدای باز شدن در خونه بلند شد.
چان: هیسسسسسس یونا خوابه؟
خانم کیم که از آشپزخونه بیرون اومده بود لبخند زد.
خانم کیم: بله حدود سه ساعته خوابیده
هان: امروز اذیتتون نکرد؟
خانم کیم: نه عزیزم اتفاقاً تمام روز منتظر شماها بود.
همه برای چند لحظه ساکت شدن.
لینو: منتظر ما؟
خانم کیم: بله چند بار پرسید کی برمیگردین.
هیونجین: وای کوچولوی من...
خانم کیم: امروز هم یه نقاشی کشیده بود. تمام خانواده رو کشیده بود.
جونگین لبخند زد.
جونگین: کجاست؟
خانم کیم نقاشی رو از روی میز برداشت و بهش داد.
همه دورش جمع شدن.
هان: وااای این منم؟ چرا شبیه سیبزمینیام؟
سونگمین خندید.
سونگمین: چون خودت شبیه سیبزمینیای
هان: هیاااا
همه خندیدن.
اما چان هنوز به نقاشی نگاه میکرد.
چان: این قلبه رو خودش کشیده؟
خانم کیم: بله خیلی ذوق داشت که شماها ببینینش.
فلیکس: امروز بهمون نشونش داد...
چانگبین: آره کلی هم خوشحال بود.
خانم کیم: فقط یه چیزی...
همه بهش نگاه کردن.
خانم کیم: امروز ازم پرسید اگه بزرگ بشه شما بیشتر پیشش میمونین یا نه... منم.. جوابی نداشتم
لبخندها کمکم از روی صورتشون محو شد.
چان: چی؟
خانم کیم: گفت چون شما همیشه بهش میگین کوچولو فکر میکنه وقتی بزرگ بشه میتونه بیشتر کنارتون باشه.
چان به نقاشی توی دستش نگاه کرد.
چانگبین سرش رو پایین انداخت.
لینو: ما واقعاً اینقدر کم پیشش بودیم؟
خانم کیم چیزی نگفت.
چان نقاشی رو با دقت تا کرد و به طرف پلهها رفت.
چان: میرم ببینمش...
♡اتاق یونا♡
چان در رو خیلی آروم باز کرد.
یونا وسط تخت خوابیده بود و خرگوش کوچولوش رو بغل کرده بود.
چان به تخت نزدیک شد و کنار یونا نشست.
موهای روی پیشونیاش رو کنار زد.
چان: فرشتهی کوچولوی من...
یونا توی خواب کمی تکون خورد.
_ چان اوپا...
چان لبخند زد.
چان: جانم عزیزم؟
یونا بدون اینکه چشمهاش رو باز کنه، دست کوچولوش رو به طرفش دراز کرد.
چان دستش رو گرفت.
_نرو...
لبخند چان آروم محو شد.
چان: نمیرم عزیزم...
یونا دوباره توی خواب زمزمه کرد:
_ پیشم بمون...
چان خم شد و پیشونیاش رو بوسید.
چان: باشه کوچولو
ادامه در پارت بعد خواهید دید🎼
انچه در پارت بعد خواهید دید::
هیونجین: چه ناز خوابیده
یونا:چون وقتی شب میشه، من دوست دارم داداشام پیشم باشن...
چان:فکر کنم ما تازه داریم میفهمیم چقدر از دنیای این کوچولو بیخبر بودیم...
_ داداشششش
اما وقتی خانم کیم در رو باز کرد، فقط پیک غذا بود.
یونا پشت خانم کیم ایستاده بود و به در نگاه میکرد.
خانم کیم: عزیزم، بیا داخل. داداشات نیستن.
یونا سرش رو پایین انداخت.
_ فکر کردم اونا اومدن...
☆ساعت ۸:۳۰ شب☆
یونا بعد از حموم لباس خواب صورتی خرگوشیاش رو پوشیده بود.
خانم کیم موهاش رو خشک کرده بود و حالا داشت موهای نرمش رو شونه میکرد.
خانم کیم: خب خانوم کوچولو وقت خوابه.
یونا: نههه
خانم کیم: چرا نه؟
یونا: هنوز شب نشده
خانم کیم به ساعت نگاه کرد.
خانم کیم: عزیزم ساعت ده ونیمه
یونا: خب من هنوز خوابم نمیاد
خانم کیم خندید.
خانم کیم: پس چرا داری خمیازه میکشی؟
یونا سریع دهنش رو بست.
یونا: نکشیدم
خانم کیم: باشه پس بریم یه قصه بخونیم.
خانم کیم کتاب داستان رو باز کرد و شروع به خوندن کرد.
اما یونا بعد از چند دقیقه آروم پرسید:
_ خانم کیم؟
خانم کیم: جانم؟
_ اگه من خیلی بزرگ بشم داداشام بیشتر پیشم میمونن؟
دست خانم کیم برای چند لحظه از حرکت ایستاد.
خانم کیم: چرا همچین فکری میکنی عزیزم؟
یونا با گوشهی پتوش بازی کرد.
_ آخه اونا همیشه میگن من کوچولوم نمیتونم باهاشون برم...
خانم کیم: خب تو واقعا کوچولویی
یونا چیزی نگفت.
فقط عروسکش رو محکمتر بغل کرد.
خانم کیم خم شد و پیشونی یونا رو بوسید.
خانم کیم: بخواب فرشتهی کوچولو
یونا چشمهاش رو بست.
چند ثانیه بعد دوباره چشم باز کرد.
_ خانم کیم؟
خانم کیم: جانم؟
_ اگه داداشام اومدن بهشون بگو من خوابم ولی آروم بیان پیشم...
خانم کیم: حتماً عزیزم.
_ چون دلم براشون تنگ شده...
و بالاخره خوابش برد.
☆ساعت ۱۱:۴۰ شب☆
صدای باز شدن در خونه بلند شد.
چان: هیسسسسسس یونا خوابه؟
خانم کیم که از آشپزخونه بیرون اومده بود لبخند زد.
خانم کیم: بله حدود سه ساعته خوابیده
هان: امروز اذیتتون نکرد؟
خانم کیم: نه عزیزم اتفاقاً تمام روز منتظر شماها بود.
همه برای چند لحظه ساکت شدن.
لینو: منتظر ما؟
خانم کیم: بله چند بار پرسید کی برمیگردین.
هیونجین: وای کوچولوی من...
خانم کیم: امروز هم یه نقاشی کشیده بود. تمام خانواده رو کشیده بود.
جونگین لبخند زد.
جونگین: کجاست؟
خانم کیم نقاشی رو از روی میز برداشت و بهش داد.
همه دورش جمع شدن.
هان: وااای این منم؟ چرا شبیه سیبزمینیام؟
سونگمین خندید.
سونگمین: چون خودت شبیه سیبزمینیای
هان: هیاااا
همه خندیدن.
اما چان هنوز به نقاشی نگاه میکرد.
چان: این قلبه رو خودش کشیده؟
خانم کیم: بله خیلی ذوق داشت که شماها ببینینش.
فلیکس: امروز بهمون نشونش داد...
چانگبین: آره کلی هم خوشحال بود.
خانم کیم: فقط یه چیزی...
همه بهش نگاه کردن.
خانم کیم: امروز ازم پرسید اگه بزرگ بشه شما بیشتر پیشش میمونین یا نه... منم.. جوابی نداشتم
لبخندها کمکم از روی صورتشون محو شد.
چان: چی؟
خانم کیم: گفت چون شما همیشه بهش میگین کوچولو فکر میکنه وقتی بزرگ بشه میتونه بیشتر کنارتون باشه.
چان به نقاشی توی دستش نگاه کرد.
چانگبین سرش رو پایین انداخت.
لینو: ما واقعاً اینقدر کم پیشش بودیم؟
خانم کیم چیزی نگفت.
چان نقاشی رو با دقت تا کرد و به طرف پلهها رفت.
چان: میرم ببینمش...
♡اتاق یونا♡
چان در رو خیلی آروم باز کرد.
یونا وسط تخت خوابیده بود و خرگوش کوچولوش رو بغل کرده بود.
چان به تخت نزدیک شد و کنار یونا نشست.
موهای روی پیشونیاش رو کنار زد.
چان: فرشتهی کوچولوی من...
یونا توی خواب کمی تکون خورد.
_ چان اوپا...
چان لبخند زد.
چان: جانم عزیزم؟
یونا بدون اینکه چشمهاش رو باز کنه، دست کوچولوش رو به طرفش دراز کرد.
چان دستش رو گرفت.
_نرو...
لبخند چان آروم محو شد.
چان: نمیرم عزیزم...
یونا دوباره توی خواب زمزمه کرد:
_ پیشم بمون...
چان خم شد و پیشونیاش رو بوسید.
چان: باشه کوچولو
ادامه در پارت بعد خواهید دید🎼
انچه در پارت بعد خواهید دید::
هیونجین: چه ناز خوابیده
یونا:چون وقتی شب میشه، من دوست دارم داداشام پیشم باشن...
چان:فکر کنم ما تازه داریم میفهمیم چقدر از دنیای این کوچولو بیخبر بودیم...
- ۱۲۰
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط