part1: owned by the psycho chef

درِ پشتیِ رستوران با یک صدای آرام کلیک کرد.
کارتِ مخصوص روی دستگاه کشیده شد، چراغ سبز شد، و یک صدای خش‌خشِ پلاستیک روی سنگ پا خورد.
لی فلیکس وارد شد.
پلاک کوچیک روی سینه‌اش نوشته بود:
«بازرس بهداشت - Lee Felix»
قدش نسبت به بقیه‌ی پرسنل کمی ریزتر بود، جثه‌اش ظریف، اما راه رفتنش… محکم.
یه جور محکمِ لجبازانه، انگار به خودش قول داده بود اگر یه لکه روی کاشی‌ها ببینه، دنیا رو نگه می‌داره تا تمیزش کنن.
ماسکش رو پایین کشید، هوا رو بو کرد و زیر لب گفت:
«کره، سیر… و یه ذره زیادی اعتمادبه‌نفس.»
دفترچه‌اش رو بیرون آورد، خودکار رو با تیک روی فنر زد.
قرار بود فقط درجه‌ی تمیزی رو چک کنه.
فقط همین.
اما مشکل اینجا بود که فلیکس، مدت‌ها بود عکس همین سرآشپز «به ظاهر نرمال» رو تو تلفنش نگه داشته بود.
توی پوشه‌ای که اسمش رو گذاشته بود:
«نمونه‌ی تحلیلی آشپزهای مدرن»
ولی خودش هم می‌دونست این اسم فقط یه توجیه حرفه‌ایه برای یک کراشِ لجبازانه.
با خودش زمزمه کرد:
«آروم باش، لی فلیکس. تو اینجایی که دماسنج بگیری، نه ضربان قلب.»
نفس عمیق کشید و وارد آشپزخانه شد.
هیونجین اصلاً نگاه نکرد ببینه کی وارد شده.
این هم یکی از چیزهایی بود که دیگران رو دیوونه می‌کرد:
اینکه انگار اهمیت نمی‌داد، و همین بی‌تفاوتی، آدم رو بیشتر و بیشتر به سمتش می‌کشید.
فلیکس گلویش را صاف کرد:
«هوانگ هیونجین-شی؟»
سرآشپز با یک مکث خیلی کوتاه کارد را کنار گذاشت، دستکش را درآورد، و سرش را کمی کج کرد.
چشم‌های تیز و آرومش روی صورت فلیکس نشست.
نه تعجب. نه خوشحالی.
فقط یک نگاه خنثی که به معنای واقعی توش نوشته بود:
«خب؟»
_________________________________
گومبولیا حمایت فراموشتون نشهههه
#فن‌فیکشن #بی‌ال #هیونلیکس #استری‌کیدز