رمان جهان من نویسنده ته یان و ملیکا ملازاده

پارت اول
در حالی که بچه‌های #مهد_کودک رو به کلاس می‌بردم پرسیدم: 
- بهار نیومد؟ 
بهار یکی از بچه‌ها بود که یک روز هم نشده بود نیاد و همین نگرانم کرد. خانم رهایی مدیر مهد کودک گفت: 
- نه هنوز. 
بچه‌ها رو به کلاس بردم و براشون لگو ریختم. حواس اون‌ها به بازی و ذهن من نگران بهار بود. ساعت نه و نیم شد. حنا و آیدا رو خوابوندم و به لیدا و یاسین خمیر بازی دادم. بهار عاشق خمیر بازی بود. داشتم حرص می خوردم که صدای خانم داوودی اومد:

_ خاله لیا بهار اومد.

همینطور که برای یاسین حلزون درست می کردم نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- خدا رو شکر!

در کلاس باز شد و بهار سر به زیر داخل اومد.
- عزیزم! 
رو به روش زانو زدم و کاپشن فیروزه‌ای رنگش رو در آوردم. دست بردم و کلاه بافتش رو هم در آوردم که چشمم به ردی روی گونه‌اش افتاد،  رد پنج انگشت که به صورت خون مردگی روی صورتش قرار داشت.
- خدای... خدای من! 
دستم رو روی گونه‌اش گذاشتم که خودش رو کنار کشید و گفت: 
- دست نزن، درد می‌کنه! 
دنیا روی سرم فرو ریخت. 
- چی شدی تو؟! 
بچه تر از اونی بود که متوجه سوالم بشه پس مجبور شدم دوباره تکرار کنم:
- کی زده؟!
- بابام.
خشم همه وجودم رو گرفت اما کاری به ذهنم نرسید جز اینکه گونه‌اش رو بوسیدم و پیش بقیه بچه‌ها بردمش. بین همه مربی‌ها حرف حال بهار بود و من هم به خودم می‌پیچیدم. آخر وقت بچه ها رو به سالن بردنم تا بازی کنند و از اونجایی که زمان کاری من تموم شده بود وسایلم رو برداشتم و بعد از خداحافظی راه افتادم. می خواستم به خونه برگردم اما قبلش باید می رفتم. 
خودم رو به کلانتری رسوندم و خواستم داخل برم که نگهبان ازم سوال کرد:

_ چیزی می خوان؟

وقتی خواستم رو گفتم، گفت از دری که بین نگهبانی و حیاط داخلی بود وارد بشم. اونجا دوتا مامور بود. مشکل رو پرسیدن و ماجرا رو گفتم و در آخر اضاف کردم:
- لطفا بگین فایده‌ای داره یا یک تعهد الکی می‌گیرن و دوباره همون آش و همون کاسه!

یکم مکث کرد بعد گفت:
- خوب مادر باید شکایت کنه. 

داغ دلم تازه شد.
- مادرش اگه از این عرضه‌ها داشت که سر زندگی با اون مرد نمی‌موند. 

احساس کردم برای جواب دادن معذب.
- شما باید به بهزیستی بگین و به ما که بیام و رسیدگی کنیم.

داشت من رو می پیچوند.
- من می‌خوام بدونم مجازاتی داره یا نه!
چند ثانیه سکوت کرد بعد گفت: 
- ببینید خانم تنها قتلی که اعدام مجازاتش نیست قتل فرزند به دست پدر...
تا ته حرفش رو گرفتم و به سمت در راه افتادم که ادامه حرفش رو زد: 
-و این دستور اسلام. 
روی نقطه ضعف من دست گذاشت.  خشمگین به سمتش برگشتم. 
- نا عدالتی هیچ وقت دستور خدا نیست؛ اما وقتی مردها روی صندلی نشسته باشند خوب می‌تونند خدا هم به بردگی بگیرند!
و بیرون زدم.