مینسونگ

P3
پنج‌سال‌قبل...
هیچوقت حافظه خوبی نداشتم اما ثانیه به ثانیه لحظه های که باتو بودم رو تو خاطرات ذهنم حفظم
کل زندگیم از قبل برنامه ریزی شده بود البته تا زمانی که ماه رو روی زمین پیدا کنم
ساعت9صبح سئول
مثل همیشه با صدای زنگ گوشیم بیدار شدم رفتم دستشوی صورتمو شستم و فرم مدرسه مو پوشید یک هفته ست مدرسه باز شده امروز روز اول که من به مدرسه میرم اما چون تو کلاپ تیرکمون مدرسه هستم کل روز رو میتونم تو کلاپ تمرین کنم چون هفته بعد مسابقه تیراندازی دارم خستم کل زندگیم مثل ساعت از 00:00شروع‌ میشه‌و‌00:00تموم میشه ولی به همین هم رازیم پدرم صدام کرد رفتم صبحانه خردم مسیری که باید برای مدرسه تی میکردم رو رفتم همون اول کار رفتم تو کلاپ تیراندازی هم گروه هیم هم اونجا بود زیاد ازش خوشم نمیاد خیلی رو مخه تیر کمونو برداشتم تا اومدم شونمو گرم کنم یه‌دفع‌یه‌درد‌ناجور‌تو‌شونم‌حس‌کردم و اخی نسبتن بلند کشیدم همون پسر روموخ گفت که برم بهداری مدرسه که روی شونم اب ولم بزاره منم بدونه هیچ حرفی ار کلاپ اومدم بیرون و رفتم به بهداری مدرسه پرستار گفت که روی یکی از تخت ها دراز بکشم و استراحت کنم تا اب ولم رو بزاره تو شونم این کار کرد گفت که 20دقیقه بعد میتونم برم یک روب گذشت داشتم بدونه هیچ صدای به سقف نگا میکردم پرده دور تا دور تخت کشیده شده بود یه صدای اومد صدای پا بود دوتا پسر بودن که اومدن تو بهداری روی تخت کنار تختی که من روش دراز کشیده بودم داشتن کارای میکردن پنجره باز بود نسیم ملایمی وزید پره کنار تخت من روی هوا معلق شد خیلی زیبا بود خنده ای زیبای داشت محو صورت بی نقصش شدم چشاش با چشمام تصادف کرد باهمون خنده زیباش بهم نگاه میکرد انگشتشو به نشانی سکوت بالا اورد و یه چشمک بسیار زیبا بهم زد ...
ادامه داره...
لایک❤یادت‌نره